അവളുടെ കണ്ണിൽ നിന്ന് അടർന്നുവീണ ചൂടുള്ള കണ്ണുനീർത്തുള്ളികൾ അലിയുടെ കൈകളിൽ ഇറ്റിറ്റുവീണു. ആ സ്പർശനം അവന്റെ ഉള്ളിലെ എല്ലാ പ്രതിരോധങ്ങളെയും തകർത്തു കളഞ്ഞു. അവൻ ആകെ അസ്വസ്ഥനായി. അവന്റെ ഉള്ളിലും സങ്കടത്തിന്റെ ഒരു വലിയ കടൽ ഇരമ്പിവന്നു.
“എനിക്ക് ഉമ്മയോട് ഒരു ദേഷ്യവുമില്ല ഉമ്മാ…” അലി താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. അവന്റെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞിരുന്നു. “ഞാൻ ആകെ… എനിക്കറിയില്ല ഉമ്മ. അന്നത്തെ ആ സംഭവത്തിന് ശേഷം ഉമ്മയുടെ മുഖത്തുനോക്കി സംസാരിക്കാനും പഴയതുപോലെ ഇടപഴകാനും എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു മടിയും ഭയവും. അല്ലാതെ ഞാൻ എന്തിനാ എന്റെ പൊന്നുമ്മാനെ വെറുക്കുന്നത്?” അവനും ആ സങ്കടം അടക്കാനാവാതെ കരഞ്ഞുപോയി.
അവന്റെ ആ തുറന്നുപറച്ചിൽ കേട്ടതും റസിയയുടെ ഉള്ളിലെ സങ്കടമെല്ലാം അലിഞ്ഞുപോയി. അവൾ അവനെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കി കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ആ മഴരാത്രിയിൽ, അമ്മയും മകനും പരസ്പരം കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഒരുപാട് നേരം കരഞ്ഞു. ആ കണ്ണീരിലൂടെ അവരുടെ ഉള്ളിലിരുന്ന എല്ലാ അകൽച്ചകളും കഴുകിപ്പോകുകയായിരുന്നു.
കുറച്ചുസമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ റസിയ അവന്റെ മാറിക്കിടന്ന് മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റു. സാരിത്തുമ്പുകൊണ്ട് തന്റെയും അവന്റെയും കണ്ണീരെയെല്ലാം തുടച്ചുമാറ്റി. അവളുടെ മുഖത്ത് ഇപ്പോൾ ഒരു പുതിയ തെളിച്ചമുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ അവന്റെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“മോൻ ഇനി എന്റെ കൂടെത്തന്നെ വന്ന് കിടക്കണം. നീയില്ലാത്തതിൽ പിന്നെ ഞാൻ ഒരു ദിവസം പോലും ശരിക്ക് ഉറങ്ങിയിട്ടില്ല. അത്രയ്ക്ക് ഇഷ്ടമാണ് എനിക്ക് നിന്നെ…” അവളുടെ വാക്കുകളിൽ സ്നേഹവും ആർദ്രതയും നിറഞ്ഞുതുളുമ്പിയിരുന്നു.
അലി കുറച്ചുനേരം അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിനിന്നു. ഉമ്മയുടെ ആ വാക്കുകളിലെ തീവ്രത അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഇനി ഉമ്മയെ സങ്കടപ്പെടുത്താൻ പാടില്ല അവൻ തീരുമാനിച്ചു
“ഉമ്മ പൊയ്ക്കോ, ഞാൻ ദാ വരുന്നു…” അവൻ ഒരു നേർത്ത ചിരിയോടെ അവളെ നോക്കി പറഞ്ഞു.
അതു കേട്ടപ്പോൾ റസിയയുടെ ഉള്ളിൽ എന്തെന്നില്ലാത്ത സന്തോഷമാണ് നിറഞ്ഞത്. ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു വലിയ കുളിർമ പടർന്നു.
മുറിയിലെത്തിയ റസിയ കട്ടിലിന്റെ അരികിലിരുന്ന് അലിയുടെ വരവിനായി കാതോർത്തു. പുറത്ത് മഴയുടെ ശക്തി അപ്പോഴും കുറഞ്ഞിരുന്നില്ല; ജനൽപ്പാളികളിൽ വന്ന് അടിക്കുന്ന വെള്ളത്തുള്ളികളുടെ ശബ്ദവും കാറ്റിന്റെ ഇരമ്പലും ആ രാത്രിയുടെ നിശ്ശബ്ദതയെ കൂടുതൽ ആഴമുള്ളതാക്കി.
അവൻ വരുമെന്ന സന്തോഷം ഒരു വശത്തുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, ഈ തനിച്ചിരുപ്പിൽ ചില കുറ്റബോധങ്ങൾ വീണ്ടും അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് ഒരു വിങ്ങലായി കടന്നുകൂടി. അന്നത്തെ ആ രാത്രിയിലെ ഓരോ നിമിഷവും അവളുടെ ഓർമ്മകളിൽ മിന്നിമറഞ്ഞു. ‘അന്ന് ആദ്യമായി അവൻ എന്റെ അരികിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ, ഒരു ഉമ്മയെന്ന നിലയിൽ ഞാൻ ശക്തമായി വിലക്കുകയും ഒരു തടസ്സം സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നെങ്കിൽ അതൊന്നും സംഭവിക്കില്ലായിരുന്നു,’ അവൾ സ്വയം ചിന്തിച്ചു.
പക്ഷേ, അലിയുടെ ആ വന്യമായ പ്രവൃത്തികൾക്കും സ്പർശനങ്ങൾക്കും മുന്നിൽ താൻ പൂർണ്ണമായും കീഴടങ്ങുകയായിരുന്നു എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം അവളെ ഭയപ്പെടുത്തി. ആ നിമിഷങ്ങളിൽ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് സ്വന്തം ചോരയിൽ പിറന്ന മകനാണെന്ന സത്യം പോലും അവൾ മറന്നുപോയിരുന്നു. ആ ഓർമ്മകൾ മനസ്സിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറിയപ്പോൾ, അന്നത്തെ ആ ലഹരിയിൽ തന്റെ ശരീരം അറിയാതെ പുളഞ്ഞതും കാമത്തിന്റെ ആകെത്തുകയായി തന്റെ പൊങ്കാവനം മദനജലം ചുരത്തിയതുമായ കാര്യങ്ങൾ അവൾ വീണ്ടും തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ആ ചിന്തകൾ അവളുടെ ശരീരത്തിൽ ഒരു ചെറിയ തരിപ്പ് ഉണ്ടാക്കി.
തന്റെ മനസ്സിലെ ഈ വലിഞ്ഞുമുറുക്കലുകൾ മാറ്റിവെക്കാൻ അവൾ ശ്രമിച്ചു. ‘ഇനി എന്തൊക്കെ സംഭവിച്ചാലും എന്റെ മോനെ ഞാൻ വിഷമിപ്പിക്കില്ല, അവനെ എന്നിൽ നിന്ന് അകറ്റില്ല,’ അവൾ ഉറപ്പിച്ചു. എന്നാൽ, അവനെ കാത്തിരിക്കുന്ന ഈ നിമിഷങ്ങളിൽ, ആ പഴയ ഓർമ്മകളുടെ ചൂടിൽ, റസിയയുടെ ഉള്ളിൽ അവൾ പോലും അറിയാതെ വീണ്ടും ചില വന്യമായ ആഗ്രഹങ്ങൾ മൊട്ടിട്ടു തുടങ്ങുകയാണോ എന്ന് അവൾ സംശയിച്ചു. അവന്റെ ആ പഴയ സ്പർശനത്തിന്റെ സുഖം തന്റെ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ വീണ്ടും ഉണരുന്നതായി അവൾക്ക് തോന്നി.
മാണ്ട.