വാതിൽ തുറന്നതും പുറത്ത് തികച്ചും സ്റ്റൈലിഷായി, ഒരു കറുത്ത ഷർട്ടും നീല ജീൻസും ധരിച്ച് വിവേക് നിൽക്കുന്നത് കണ്ടു. അവൻ അകത്തേക്ക് കയറാൻ ആഞ്ഞുനിന്നതും മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന അഞ്ജലിയെ കണ്ട്
ഒന്നു പകച്ചുപോയി. ആ സുതാര്യമായ സാരിയിലൂടെ അവളുടെ നഗ്നമായ വയറും, തിളങ്ങുന്ന അരഞ്ഞാണവും, കഴുത്തിലെയും നെഞ്ചിലെയും വെളുപ്പ് വശ്യതയും കണ്ടതും വിവേകിന്റെ കണ്ണുകൾ വികസിച്ചു.
വിവേക് പതിയെ വാതിലടച്ച് മുന്നോട്ട് വന്നു: “ഹോ… അഞ്ജൂ… നീയെന്നെ ശരിക്കും മൂഡ് ആക്കാന് നോക്കുവാണോ? പണ്ട് കോളേജില് കണ്ടതിനെക്കാളും എന്തു സുന്ദരിയ നീ, നമ്മള് ഇപ്പോള് ഒരു മാസം ആയില്ലേ കാണാന് തുന്നടങ്ങിയിട്ട് എന്നിട്ടും എനിക്ക് നീ ഓരോ ദിവസവും കൂടുതലും സുന്ദരി ആയിട്ടാണ് തോന്നുന്നത്.”
ഇത് കേട്ട എനിക്ക് മനസ്സില് വന്നത്, അതേ മയിരെ, അവിഹിതത്തിലൂടെ ആരേ നോക്കിയാലും നല്ല ഭംഗി ആയിരിക്കും. അത് ദിവസവും കിടന്നു തരുന്ന ഭാര്യയെക്കാളും ഭംഗി ആയിരിക്കും വല്ലപ്പോഴും കിട്ടുന്ന അവിഹിത കുറ്റി .
അവൻ ഒട്ടും സമയം കളയാതെ അവളുടെ അരക്കെട്ടിലൂടെ കൈകൾ ചുറ്റിപ്പിടിച്ച് പെട്ടെന്ന് തന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് വലിച്ചടുപ്പിച്ചു. അവളുടെ സാരിയുടെ നേർത്ത തുണിയിലൂടെ അവന്റെ കൈകളുടെ ചൂട് അഞ്ജലിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. വിവേക് പതുക്കെ മുഖമുയർത്തി അവളുടെ ചുണ്ടുകളിലേക്ക് മുഖമടുപ്പിച്ചു. അവര് അങ്ങനെ കുറച്ച് നേരം ഉമ്മ വെച്ചു കൊണ്ട് ഇരുന്നു. ഉമ്മായില് നിന്നും വേർപ്പെട്ട് ആ ചുമരില് ചാരി തന്നെ അവന് അവളുടെ മാറിലും കഴുത്തിലും ചുംബിക്കാന് തുടങ്ങി.
പക്ഷെ, ഞങ്ങൾ മുകളിൽ കണ്ടത് തികച്ചും അപ്രതീക്ഷിതമായ ഒന്നായിരുന്നു. വിവേക് കെട്ടിപ്പിടിച്ചതും അഞ്ജലി ഒരു നിമിഷം ഒന്ന് വലിഞ്ഞു മുറുകി. അവൻ അവളുടെ കഴുത്തിൽ ചുംബിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവൾ പതുക്കെ കൈകൾ കൊണ്ട് അവന്റെ നെഞ്ചിൽ പിടിച്ച് അവനെ ചെറുതായി പിന്നിലേക്ക് തള്ളിമാറ്റി. അവളുടെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു പരിഭ്രാന്തിയും വെപ്രാളവും പ്രകടമായിരുന്നു. അവളുടെ നോട്ടം അറിയാതെ വീടിന്റെ വശങ്ങളിലേക്ക് പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
വിവേക് അവളുടെ ഈ മാറ്റം കണ്ട് പരുങ്ങി. അവൻ അവളുടെ തോളുകളിൽ അമർത്തിപ്പിടിച്ച് അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി: “എന്താടി അഞ്ജൂ… എന്താ പറ്റിയത്? നീയെന്താ ഇങ്ങനെ വിറയ്ക്കുന്നത്? നമ്മൾ ഇത്രയും നാളുകൾ ആഗ്രഹിച്ചു ഇന്ന് കാണുമ്പോൾ നീ ഓടി വന്ന് എന്റെ കെട്ടിപ്പിടുത്തത്തിലേക്ക് വീഴുമെന്നാണ് ഞാൻ കരുതിയത്. എന്നെ കണ്ടിട്ട് നിനക്ക് സന്തോഷമായില്ലേ?”
അഞ്ജലി നിർബന്ധപൂർവ്വം ഒരു ചിരി വരുത്താൻ ശ്രമിച്ചു: “അത്… അതല്ല വിവേക്… ഞാൻ… പെട്ടെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു വെപ്രാളം. നീ ഒന്ന് ഇരിക്ക്, ഞാൻ കുടിക്കാൻ എന്തെങ്കിലും എടുക്കാം…”
അവൾ തിരിഞ്ഞ് അടുക്കളയിലേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയതും വിവേക് അവളുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ പിടിച്ച് നിർത്തി. അവന് അവളുടെ ഈ അപരിചിതമായ പെരുമാറ്റത്തിൽ എന്തോ പന്തികേട് തോന്നിയിരുന്നു.
ഈ രംഗം മുകളിലിരുന്ന് കണ്ട ഞാനും ശ്രീജിത്തും വല്ലാതെ ആകാംക്ഷയിലായി. ശ്രീജിത്ത് എന്റെ കയ്യിൽ വലിച്ച് മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു: “എടാ രാഹുലേ… എന്താ അവള് ഇങ്ങനെ, പെട്ടെന്ന് എന്തു പറ്റി ??”
ഞാൻ: “നീ പതുക്കെ
ഇരിക്ക് ശ്രീ… അവൾക്ക് ആ സിറ്റുവേഷൻ വല്ലാതെ പ്രഷർ ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ട്.”
പെട്ടെന്ന് എന്റെ ഫോൺ പതുക്കെ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തു. നോക്കിയപ്പോൾ റെവത്തിയുടെ മെസ്സേജായിരുന്നു. ഞാന് മെസേജ് തുറന്നു നോക്കി, അതില് ഒരു ഫോർവേഡ് മെസേജ് പോലെ, അതില് എഴുതിയിരിക്കുന്നത് : “എടീ … എനിക്ക് വല്ലാതെ പേടിയാകുന്നു. ശ്രീജിത്ത് ഇത് മുകളിൽ ഇരുന്ന് കാണുന്നുണ്ടെന്ന കാര്യം എനിക്ക് മറക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. എന്റെ കൈകാലുകൾ അനക്കാൻ പോലും ആവുന്നില്ല. എന്താ ഞാന് ഇപ്പോ ചെയ്യുക, … ഇല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ വിവേകിനെ ഇപ്പൊ തിരിച്ചയക്കും. ഇത് എന്നെക്കൊണ്ട് പറ്റുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല.”