വിട്… തൊട്ടുപോകരുത് എന്നെ.. സുലേഖ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവന്റെ കയ്യിൽ കിടന്നു മാറാൻ നോക്കി എന്ന് കട്ടിലിൽ കിടന്ന മണിക്കുട്ടൻ അവളെ വലിച്ചു തന്റെ മേലേക്ക് ഇട്ടു സുലേഖ വിടർത്തി ഇട്ടിരുന്ന മുടി മണിക്കൂട്ടനെ മൂടി..മണിക്കൂട്ടന്റെ മേലെ കിടന്ന സുലേഖ കിടന്നു കുതറിയിട്ടും വിടാത്ത അവന്റെ കഴുത്തിൽ സുലേഖ ഒരു കടി കടിച്ചു…
ഹൂൂൂയ്യോ.. എന്ന് വിളിച്ചു നിലവിളിച്ച മണിക്കുട്ടൻ സുലേഖയെ വിട്ടപ്പോ അവൾ മറിഞ്ഞു ഭിത്തി സൈഡിൽ കിടന്നു.. എന്നാ കടിയാ ഡീ കടിച്ചെ.. ചോര വരുന്നെന്നു തോന്നുന്നു.. മണിക്കുട്ടൻ പറഞ്ഞപ്പോ അവൾ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല ..
ഹ്… വാ നമുക്ക് കെട്ടിപിടിച്ചു കിടക്കാം.. മണിക്കുട്ടൻ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് സുലേഖയുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി കിടന്നു. അവളുടെ മേലേക്ക് കൈ വെച്ചപ്പോ അവൾ ആ കൈ എടുത്തു മാറ്റി കെട്ടിപിടിച്ചു കിടക്കാൻ പുതിയൊരാളെ കൊണ്ട് വന്നില്ലേ പോ പോയി കെട്ടിപിടിച്ചു കിടക്കു.. സുലേഖ പറഞ്ഞു..
മണിക്കുട്ടൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല പതിയെ കട്ടിലിൽ നിന്ന് എണീറ്റ് ജനലിന്റെ അടുത്ത് പോയി നിന്നു.. പിന്നെ പോയി ഫോൺ എടുത്തു വന്നു പതിയെ അവിടെ കിടന്ന കസേരയിൽ ഇരുന്നു കൊണ്ട് ഫോണിൽ തോണ്ടി കൊണ്ടിരുന്നു..
പാതി ഉറക്കത്തിൽ എന്നത്തേയും പോലെ ചരിഞ്ഞു കിടന്ന സുലേഖ തന്റെ കൈ എടുത്തു മണിക്കുട്ടന്റെ മേലേക്ക് എന്നാ പോലെ ഇട്ടപ്പോ ആണ് അവിടെ ശൂന്യം ആണെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായത്.. പെട്ടന്ന് അവൾ എണീറ്റ് പോയി ലൈറ്റ് ഓണാക്കി നോക്കിയപ്പോ ആണ് ഫോണും നോക്കിയിരിക്കുന്ന മണിക്കൂട്ടനെ കണ്ടത്..
ആഹാ.. ഉറങ്ങാതെ ഇവിടെ എന്താ പരിപാടി എന്ന് ചോദിച്ചു അവന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്ന സുലേഖ ഫോണിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തിയിരിക്കുന്ന മണിക്കുട്ടന്റെ തോളിൽ കൈ വെച്ചു.. തല ഉയർത്തി അവൻ അവളെ നോക്കി..
മ്മ്മ്.. ഉറങ്ങേണ്ടേ… വാ… കിടക്കാം… മുൻപ് പറഞ്ഞത് ഒന്നും താൻ അല്ല എന്നാ മട്ടിൽ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് തന്റെ മുഖത്ത് നോക്കി കിടക്കാൻ വിളിക്കുന്ന സുലേഖയെ നോക്കി വലിഞ്ഞു മുറുകിയ മുഖത്തോടെ മണിക്കുട്ടൻ ചോദിച്ചു.. എല്ലാരേം ഉറക്കിട്ടെ നീ ഉറങ്ങാത്തൊള്ളോ…? എന്ന്.. അത് സുലേഖയിൽ ഒരു ഞെട്ടൽ ഉണ്ടാക്കി എന്നാലും അത് മറച്ചു വെച്ചു കൊണ്ട് അവൾ.. ശെടാ.. എന്ത് പറ്റി… എന്ന് ചോദിച്ചു മാണിക്യട്ടന്റെ അടുത്തേക്ക് മുഖം കുനിച്ചു നിന്ന സുലേഖയെ പിടിച്ചു മാറ്റി മണിക്കുട്ടൻ..
മണിയാ.. എന്താ… പ്രശ്നം…? ഒന്നും അറിയാത്ത പോലെ സുലേഖ ചോദിച്ചപ്പോ മണിക്കുട്ടന് ഇരച്ചു കയറി.. നിനക്ക് ഇപ്പൊ എന്താ വേണ്ടേ… ഇപ്പൊ നിനക്ക് ഉറങ്ങേണ്ടേ…? ഇത്രയും നേരം നീ കിടന്നു ചാടുവരുന്നല്ലോ… ഹേ..ദേ ഒരു കാര്യം ഞാൻ പറഞ്ഞേക്കാം എന്റെ സ്വഭാവം എപ്പോളും ഒരുപോലെ ആകില്ല… മണിക്കുട്ടൻ ദേഷ്യം കൊണ്ട് വിറച്ചു പറഞ്ഞു..
ആദ്യമായിട്ടാണ് സുലേഖ ഇങ്ങനെ മണിക്കുട്ടൻ ദേഷ്യപ്പെട്ടു കാണുന്നത്… അതിനു ഞാൻ എന്ത് പറഞ്ഞുന്നാ.. മണിയാ.. അയാളെ കൂട്ടി കൊണ്ട് വന്നത് എനിക്ക് ഇഷ്ടം ആയില്ല… അതും നീ.. പിന്നെ പഴയ കാര്യങ്ങൾ ഒക്കെ ഓർത്തപ്പോ ഞാൻ അറിയാതെ വല്ലോം പറഞ്ഞു പോയെങ്കിൽ ക്ഷമിക്ക് എന്നോട്.. സുലേഖ കരയാൻ പോകുന്ന വണ്ണം പറഞ്ഞു..
ഓ.. പഴയ കാര്യം ഓർത്തപ്പോ ദേണ്ണം ആയിപോയി അല്ലെ… എടി അങ്ങനെ ആണേ.. ഞാൻ എത്ര ദെണ്ണപെടണം.. നീ പറ…? ജനിച്ച നാടും വീടും ഒക്കെ വിട്ടു നമ്മൾ ഇവിടെ വന്നത് എന്ത് സാഹചര്യം കൊണ്ടാ.. നീ പറ.. ഇപ്പൊ നീ കുറെ ചാടിയല്ലോ എന്നോട്.. ഞാൻ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞോ.. ഇപ്പൊ എന്താടി നിനക്ക് ഒന്നും മിണ്ടാൻ ഇല്ലേ…
നിനക്ക് അറിയാമോ.. നാട്ടുകാരും വീട്ടുകാരും എന്നെ എങ്ങനെയാ കണ്ടോണ്ട് ഇരുന്നത് എന്ന് സ്വന്തം അമ്മേ കൂട്ടികൊടുക്കുന്നവൻ എന്നാ രീതിയിൽ.. അതിനു കാരണം ആരാ..? അല്ല ആരൊക്കെയാ…?
മണിക്കുട്ടന്റെ ചോദ്യത്തിന് സുലേഖയുടെ മുന്നിൽ ഉത്തരം ഇല്ലായിരുന്നു… ഒന്നും മിണ്ടാതെ കവിളിൽ കൂടി ഒലിച്ചിറങ്ങുന്ന കണ്ണിറും ആയി മുഖം താഴ്ത്തി സുലേഖ നിന്നു..