നസീമയും തന്റെ കുർത്തിക്ക് അനുയോജ്യമായ ലൂസ് പാൻ്റ്സ് എടുത്തു ധരിച്ചു. ആണുങ്ങളെല്ലാം കൈലിമുണ്ടും ഷർട്ടുകളുമണിഞ്ഞ് ലളിതമായ നാടൻ ശൈലിയിലേക്ക് മാറി. ഉണ്ണിയുടെയും നൗഫലിന്റെയും ഷബീറിന്റെയും കുണ്ണ വീർത്തു വടിപോലെ ഷെഡ്ഡിക്കുള്ളിൽ വീർപ്പു മുട്ടി.
തേയിലത്തോട്ടത്തിലെ നനുത്ത പാതയിലൂടെ അവർ ആറുപേരും മെല്ലെ നടന്നു നീങ്ങി. നെല്ലിയാമ്പതിയുടെ മലനിരകളെ പുതപ്പിച്ചു നിന്ന മൂടൽമഞ്ഞും തണുത്ത കാറ്റും അവരുടെ സങ്കോചങ്ങളെല്ലാം അലിയിച്ചുകളയുന്നതായിരുന്നു.
ഇരുവശത്തും പച്ചപ്പുതപ്പ് വിരിച്ച തേയിലച്ചെടികൾക്ക് മീതെ ചെറിയ മഞ്ഞുതുള്ളികൾ മുത്തുപോലെ തിളങ്ങിനിന്നു.
തണുപ്പിൽ നിന്നും ആശ്വാസം നേടാനെന്നോണം അവർ പരസ്പരം ചേർന്നുനിന്നാണ് തോട്ടത്തിലെ ഇടുങ്ങിയ വഴികളിലൂടെ നീങ്ങിയത്. അനിതയും ഹിബയും നസീമയും കൈകോർത്തുപിടിച്ച് മുന്നിൽ നടന്നു.
നനുത്ത കാറ്റടിക്കുമ്പോൾ അവർ തണുപ്പ് താങ്ങാനാവാതെ ചെറുതായി വിറച്ചു.
“എന്തൊരു സുഖമുള്ള കാലാവസ്ഥയാണല്ലേ ഇക്കാ…” തോട്ടത്തിന്റെ മനോഹാരിത ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് അനിത ഷബീറിനോടായി പറഞ്ഞു.
“അതെ, നാട്ടിലെ തിരക്കുകളിൽ നിന്നും ചൂടിൽ നിന്നും മാറി ഇങ്ങനെയൊരു അന്തരീക്ഷത്തിൽ എല്ലാവരും ഒന്നിച്ച് നിൽക്കുമ്പോൾ മനസ്സിനൊരു പ്രത്യേക ആശ്വാസമാണ്,” ഷബീർ അനിതയുടെ തോളിൽ കൈചേർത്തു പിടിച്ച് അവളോട് ചേർന്നുനിന്നുകൊണ്ട് മറുപടി നൽകി.
നൗഫലും ഹിബയും അല്പം പിന്നിലായി മഞ്ഞിന്റെ ഭംഗി ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു. തണുപ്പ് സഹിക്കാനാവാതെ ഹിബ നൗഫലിന്റെ കയ്യിൽ മുറുക്കെ പിടിച്ച് അവന്റെ മാറോടു ചേർന്നുനടന്നു.
ഉണ്ണിയും നസീമയും അവർക്കൊപ്പം നടക്കുമ്പോൾ, വാക്കുകളാൽ പ്രകടിപ്പിക്കാനാവാത്ത ഒരു പ്രണയവും ആഗ്രഹങ്ങളും അവരുടെ ഉള്ളിൽ പുകയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇത്രയും കാലം
മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന അകൽച്ചകളെല്ലാം ആ തേയിലക്കാട്ടിലെ തണുത്ത കാറ്റിൽ അലിഞ്ഞുപോയി.
നടന്നു നടന്ന് അവർ തോട്ടത്തിന്റെ കുറച്ചുകൂടി ഉയർന്ന ഭാഗത്തെത്തി. താഴെ താഴ്വരയാകെ വെളുത്ത മഞ്ഞിന്റെ പുതപ്പാൽ മൂടപ്പെട്ടിരുന്നു. ഇടയ്ക്ക് പെയ്ത നേർത്ത ചാറ്റൽമഴ അവരുടെ മുഖത്തും ശരീരത്തിലും വീണു ചിതറിയപ്പോൾ, നസീമയും ഹിബയും ആവേശത്തോടെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി.
ആ സുഖകരമായ അന്തരീക്ഷത്തിൽ അവരുടെ ചിരിയും കളികളും തമാശകളും ആ മലനിരകളിൽ അലയടിച്ചു.
സന്ധ്യ മയങ്ങാൻ തുടങ്ങിയതോടെ മഞ്ഞിന്റെ സാന്ദ്രത കൂടുകയും തണുപ്പ് കടുക്കുകയും ചെയ്തു. “ഇനി നമുക്ക് റിസോർട്ടിലേക്ക് മടങ്ങാം, തണുപ്പ് കൂടുന്നുണ്ട്,” എന്ന് ഉണ്ണി പറഞ്ഞപ്പോൾ എല്ലാവരും അത് സമ്മതിച്ചു.
മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞ സന്തോഷത്തോടെയും കൂടുതൽ അടുത്തുപോയെന്ന തിരിച്ചറിവോടെയും അവർ മടക്കയാത്ര തുടങ്ങി. അകലെ, മഞ്ഞിന്റെ മറവിൽ റിസോർട്ടിലെ മഞ്ഞ വെളിച്ചം വശ്യമായി തെളിഞ്ഞു കാണാമായിരുന്നു.
തങ്ങൾക്കായി കാത്തിരിക്കുന്ന ചൂടിലേക്കും കൂടുതൽ സ്വകാര്യമായ നിമിഷങ്ങളിലേക്കും പ്രതീക്ഷയോടെ അവർ ആഡംബര വില്ലയുടെ ഉമ്മറത്തേക്ക് കയറി.
റിസോർട്ടിന്റെ കൂറ്റൻ മരവാതിൽ തുറന്ന് അവർ അകത്തേക്ക് കയറിയപ്പോൾ, പുറത്തെ കഠിനമായ തണുപ്പിൽ നിന്നും വലിയൊരു ആശ്വാസമാണ് എല്ലാവർക്കും ലഭിച്ചത്. ഹാളിൽ തെളിഞ്ഞുനിന്ന മഞ്ഞ വെളിച്ചവും തടിഫർണിച്ചറുകളുടെ ഈഷ്മളതയും ആ അന്തരീക്ഷത്തിന് പ്രത്യേക വശ്യത നൽകി.
യാത്രയുടെയും തോട്ടത്തിലൂടെയുള്ള നടപ്പിന്റെയും ക്ഷീണം മാറ്റാൻ അനിതയും നസീമയും ചേർന്ന് ചൂടുള്ള ഏലക്കാച്ചായ ഉണ്ടാക്കാൻ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി. നൗഫലും ഷബീറും ചേർന്ന് ഹാളിലെ മ്യൂസിക് സിസ്റ്റത്തിൽ ലളിതമായൊരു മെലഡി പാട്ട് പ്ലേ ചെയ്തു.
പാട്ടിന്റെ താളവും ചായയുടെ സുഗന്ധവും ആ മുറിയിലാകെ പടർന്നു.
“ഇത്രയും മനോഹരമായ ഒരു സായാഹ്നം അടുത്തകാലത്തൊന്നും ഉണ്ടായിട്ടില്ല,” ചൂടുള്ള ചായക്കപ്പ് കൈയിലെടുത്ത്, ഗ്ലാസ് ഡോറിലൂടെ പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് പടരുന്ന മഞ്ഞിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് ഹിബ പറഞ്ഞു.