രാവിലെ ഉണ്ണിയുടെ ഫോൺ നിർത്താതെ അടിക്കുന്നത് കേട്ടാണ് രണ്ടുപേരും ഉറക്കത്തിൽ നിന്ന് എഴുന്നേൽക്കുന്നത്. ഉണ്ണി വേഗം ഫോൺ എടുത്തു—നൗഫൽ ആയിരുന്നു വിളിച്ചത്. അനിത വേഗം ഡ്രെസ്സൊക്കെ എടുത്ത് ബാത്ത്റൂമിലേക്ക് കേറി.
ഫോൺ ചെവിയിൽ വെച്ചതും നൗഫലിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു: “എത്ര നേരമായെടാ വിളിക്കുന്നു! ഇതുവരെയും എണീറ്റില്ലേ? പെണ്ണുമ്പിള്ളയെയും കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കിടപ്പാണോ?”
ഉണ്ണി കണ്ണുതിരുമ്മി ചിരിച്ചു: “ഏയ്, ഇല്ലെടാ…”
”ഞങ്ങൾ രാവിലെ എത്തി. നീ എന്താ ഇന്ന് പരിപാടി?”
”അനിതയ്ക്ക് ഇന്ന് ക്ലാസ്സുണ്ട്, വെള്ളിയാഴ്ചയല്ലേ,” ഉണ്ണി പറഞ്ഞു. “പാടത്ത് മെതി നടക്കുന്നുണ്ട് ഇന്ന്. അവിടേക്കൊന്നു പോണം.”
നൗഫൽ ഉപദേശിക്കുന്ന മട്ടിൽ പറഞ്ഞു: “ഇതൊക്കെ ഒരു മെഷീൻ ഇറക്കിയിരുന്നെങ്കിൽ എത്ര പെട്ടെന്ന്
തീർന്നേനെ! നീ പണ്ടത്തെ സെന്റിമെന്റ്സ് പറഞ്ഞ് ഇപ്പോഴും ഈ പണിക്കാരെ കൊണ്ട് ചെയ്യിക്കുന്നത് കൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെ നീണ്ടുപോകുന്നത്.”
ഉണ്ണി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി നൽകി: “നീ അതൊക്കെ വിട്. അനിത പറഞ്ഞിരുന്നു ഇന്ന് വൈകുന്നേരം നിങ്ങളെല്ലാവരും ഇവിടെ വരുന്നുണ്ടെന്ന്.”
”അതേടാ, വൈകുന്നേരം വരാം,” നൗഫൽ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു. “നസീമത്തായെയും ഹിബയെയും ഒന്ന് ഷോപ്പിംഗിന് കൊണ്ടുപോകണം. വൈകുന്നേരം അങ്ങോട്ട് വരാം. പുഴയിലൊക്കെ ഒന്ന് ചാടണം. ഇന്ന് വൈകുന്നേരം പൊളിക്കാം! ഞാൻ കുറച്ചു കുപ്പിയൊക്കെ നിനക്ക് സ്പെഷ്യലായി കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ട്.”
”ശരിടാ, എന്നാൽ വൈകുന്നേരം കാണാം,” എന്ന് പറഞ്ഞ് ഉണ്ണി ഫോൺ വെച്ചു.
അപ്പോഴേക്കും അനിത ഡ്രെസ്സൊക്കെ മാറി ബാത്ത്റൂമിൽ നിന്ന് വന്നിരുന്നു. രണ്ടുപേരും കൂടെ അടുക്കളയിൽ കേറി വൈകുന്നേരത്തെ വിരുന്നിനുള്ള കാര്യങ്ങൾ മുൻകൂട്ടി കണ്ട് പാചകം തുടങ്ങി. കുറച്ചു സമയം കൊണ്ട് രണ്ടുപേരും ഒന്നിച്ച് അടുക്കളപ്പണികൾ പൂർത്തിയാക്കി.
അനിത സ്കൂളിലേക്ക് പോകാൻ തയ്യാറായി ഇറങ്ങി. ഉണ്ണി തോട്ടത്തിലേക്കും പാടത്തെ മെതി സ്ഥലത്തേക്കും ഇറങ്ങി. പടിഞ്ഞാറൻ കാറ്റ് ഭാരതപ്പുഴയുടെ തീരങ്ങളെ തഴുകിപ്പോകുമ്പോൾ, വരാനിരിക്കുന്ന ആ വൈകുന്നേരത്തിന്റെ ആഘോഷങ്ങൾക്കായി ലക്കിടി ഗ്രാമം ഉണരുകയായിരുന്നു.