അജിത എന്നോട് പറയാത്ത ആ ‘ഡേർട്ടി’ കാര്യങ്ങൾ അവർക്ക് മുന്നിൽ ചെയ്തുകൂട്ടുന്നുണ്ടാകുമോ? വരുണിന്റെ ആജ്ഞകൾക്കൊപ്പം ആ രണ്ടാമത്തെ ആൾ കൂടി അവളിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങുമ്പോൾ അവൾ സുഖം കൊണ്ടും വേദന കൊണ്ടും നിലവിളിക്കുന്നുണ്ടാകും. ഒരുപക്ഷേ അവൾ ആ മെസ്സേജുകളിൽ എന്നെ കളിയാക്കിയിട്ടുണ്ടാകുമോ? “ഏട്ടാ… നീ വിചാരിച്ചതിനേക്കാൾ വലിയൊരു അവസ്ഥയിലാണ് ഞാൻ ഇപ്പോൾ. എന്നെ പണ്ണാൻ ഇവിടെ വേറെയും ആളുകളുണ്ട്…” എന്ന് അവൾ എഴുതിയിട്ടുണ്ടാകുമോ? അതോ പേടികൊണ്ടാണോ അവൾ അതെല്ലാം ഡിലീറ്റ് ചെയ്തത്?
ഓരോന്ന് ആലോചിക്കുന്തോറും താഴെ എന്റെ സാധനം വല്ലാതെ കമ്പിയായി വരികയാണ്. 24 മണിക്കൂർ നിർത്താതെ വാണമടിച്ചത് കൊണ്ട് അവിടെ തൊടാൻ പോലും പറ്റാത്ത വേദനയാണ്. നീറ്റൽ കാരണം പൈജാമ ഉരസുന്നത് പോലും സഹിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. പക്ഷേ, ആ വേദനയ്ക്കിടയിലും എന്റെ കൈകൾ അവിടേക്ക് തന്നെ പോയി. അവൾ ആ അജ്ഞാതരുടെ കൈകളിൽ ഒരു സ്ലട്ടിനെപ്പോലെ വഴങ്ങിക്കൊടുക്കുന്നത് സങ്കൽപ്പിച്ചപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിലെ ത്രിൽ അടക്കാൻ പറ്റിയില്ല. വേദന കടിച്ചുപിടിച്ച് ഞാൻ വീണ്ടും ആവേശത്തോടെ പതുക്കെ ചലിപ്പിച്ചു.
അവൾ എന്നെ പാടെ മറന്ന്, ആ പുതിയ ഗ്രൂപ്പിന്റെ ലഹരിയിൽ ആറാടുകയാണോ? ആ സ്ത്രീ അവളുടെ ശരീരത്തിൽ എങ്ങനെയൊക്കെയാകും തൊടുന്നത്? അവർ അവളെക്കൊണ്ട് എന്തൊക്കെ ചെയ്യിക്കുന്നുണ്ടാകും?
—————————
ആ സ്വിച്ച്ഡ് ഓഫ് ടോൺ ഓരോ തവണ കേൾക്കുമ്പോഴും എന്റെ ഉള്ളിൽ ആരോ ആണിയടിച്ചു കയറ്റുന്നത് പോലെയാണ് തോന്നിയത്. സമയം ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഉച്ചയ്ക്ക് ഒരു മണിയായിട്ടും അജിതയെ ഒരു രീതിയിലും ബന്ധപ്പെടാൻ പറ്റിയില്ല. വല്ലാത്തൊരു നിരാശയും പേടിയും ഒക്കെ വന്ന് മൂടി നിൽക്കുമ്പോഴാണ് പെട്ടെന്ന് എന്റെ ഫോൺ ഒന്ന് വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തത്.
അജിതയുടെ മെസ്സേജ്! വെറും ഒരു ലൊക്കേഷൻ ലിങ്ക് മാത്രമായിരുന്നു അത്. കൊച്ചിയിലെ ഒരു ഫൈവ് സ്റ്റാർ ഹോട്ടലിന്റെ ലൊക്കേഷൻ. അതിന്റെ കൂടെ ഒരു ചെറിയ വോയിസ് നോട്ടും ഉണ്ടായിരുന്നു. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെയാണ് ഞാൻ അത് പ്ലേ ചെയ്തത്.
പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഷവർ തുറന്നിട്ടത് പോലെ വെള്ളം ഒഴുകുന്ന ശബ്ദവും (Shower sound), ഇടയ്ക്ക് കുറേ ചിരികളും ഒക്കെ കേൾക്കാം. അജിതയുടെ ശബ്ദം കുറച്ച് പതിഞ്ഞതായിരുന്നു, പക്ഷെ അതിൽ വല്ലാത്തൊരു ലഹരി കലർന്നിരുന്നു:
അജിത: “ഏട്ടാ… സോറി, ഫോൺ വരുൺ പിടിച്ചു വാങ്ങി ഓഫ് ചെയ്തതായിരുന്നു. രാത്രി അയച്ച മെസ്സേജുകൾ ഡിലീറ്റ് ചെയ്യാൻ അവൻ നിർബന്ധിച്ചു. എനിക്ക് ഇപ്പോൾ അങ്ങോട്ട് വരാൻ പറ്റില്ല. നീ ഇങ്ങോട്ട് വാ… റൂം നമ്പർ 404. നിന്റെ അജിത പഴയ അജിതയല്ല ഇപ്പോൾ…”
പിന്നെ ഒന്നും ആലോചിച്ചില്ല, ഭ്രാന്ത് പിടിച്ച വേഗത്തിൽ ഞാൻ കാറെടുത്ത് ആ ലൊക്കേഷനിലേക്ക് പാഞ്ഞു. ഹോട്ടൽ ലോബിയിൽ എത്തുമ്പോൾ എന്റെ നെഞ്ച് പടപടാ ഇടിക്കുകയായിരുന്നു. ലിഫ്റ്റ് കയറി നാലാം നിലയിൽ എത്തിയപ്പോൾ ആ ഇടനാഴിയിൽ ഞാൻ തനിച്ചായി. 404-ം നമ്പർ മുറിയുടെ മുന്നിൽ എത്തിയപ്പോൾ വാതിൽ പാതി തുറന്നു കിടക്കുന്നു!
ആ മുറിയിലേക്ക് എങ്ങനെ കയറുമെന്ന് ആലോചിച്ച് നിൽക്കുമ്പോഴാണ് അജിത നേരത്തെ അയച്ച വോയ്സ് നോട്ടിലെ ആ ഒരു കാര്യം ഓർത്തത്. ഹോട്ടൽ റൂമിന്റെ ഡിജിറ്റൽ ലോക്ക് തുറക്കാനുള്ള പിൻ നമ്പർ അവൾ മെസ്സേജ് ചെയ്തിരുന്നു. വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകൾ കൊണ്ട് ഞാൻ ആ പാനലിൽ നമ്പർ അമർത്തി. ഒരു ചെറിയ ‘ബീപ്’ ശബ്ദത്തോടെ വാതിൽ തുറന്നു.