ആ ദിവസത്തെ ചുംബനം. ആ തൊടൽ. ആ മുലയിൽ അമർന്ന ചുണ്ടുകൾ. എല്ലാം ഓർമ്മ വരും. ശരീരം ചൂടാവും. പിന്നെ തണുക്കും. കണ്ണ് നിറയും.
അതേ സമയം രാഹുൽ തന്റെ മുറിയിൽ കിടക്കും. ഫോണിൽ അനുശ്രീയുടെ ഫോട്ടോ നോക്കും. ചിരിക്കും. പിന്നെ കണ്ണടയ്ക്കും. തെളിയുന്നത് രമ്യയുടെ കണ്ണുനീരാണ്. വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകളാണ്. ‘മോനേ’ എന്ന വിളിയാണ്.
‘ഞാൻ എന്താ ഈ കാണിക്കുന്നത്? രണ്ട് പേരെയും ചതിക്കുകയാണോ? ആരെയാണ് ഞാൻ ശരിക്കും സ്നേഹിക്കുന്നത്?’ അവൻ തലയിണയിൽ മുഖം അമർത്തും.
ആരുമറിയാത്ത ബന്ധം
അങ്ങനെ ദിവസങ്ങൾ പോയി. ആഴ്ചകൾ. മാസങ്ങൾ.
പുറമെ എല്ലാം ഭംഗിയായി. അനുശ്രീയും രാഹുലും പ്രണയിച്ചു. കല്യാണം ഉറപ്പിച്ചു. നാട്ടുകാർ അറിഞ്ഞു. അനിത സമ്മതിച്ചു. ശ്രീക്കുട്ടി തുള്ളിച്ചാടി.
രമ്യ മകളുടെ കല്യാണത്തിന് പുടവയും ആഭരണവും നോക്കി. തയ്യൽ മെഷീനിൽ രാവും പകലും ഇരുന്ന് അനുശ്രീയുടെ കല്യാണസാരി തയ്ച്ചു. ഓരോ തുന്നലിലും കണ്ണുനീർ വീണു. പക്ഷേ ആരും കണ്ടില്ല.
ഉച്ചയ്ക്ക് രാഹുൽ വരുമ്പോൾ അവർ സംസാരിക്കും. കല്യാണക്കാര്യങ്ങൾ. അനുശ്രീയുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ച്.
“അവളെ നോക്കിക്കോളണേ മോനേ” രമ്യ പറയും.
“നോക്കിക്കോളാം… നിങ്ങളെ രണ്ട് പേരെയും” രാഹുൽ പറയും. ‘നിങ്ങളെ രണ്ട് പേരെയും’ എന്ന വാക്കിൽ അൽപ്പം ഊന്നൽ.
രമ്യയുടെ കണ്ണ് നിറയും. രാഹുലിന്റെ കൈ വിറയ്ക്കും.
പക്ഷേ അവർ തൊടില്ല. ചുംബിക്കില്ല. ആ ഒരൊറ്റ ദിവസത്തെ ഓർമ്മ മതി അവർക്ക്. ജീവിതകാലം മുഴുവൻ.
പ്രണയം… പ്രണയം മരിച്ചില്ല. അത് ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിൽ, ഒരു നിലവിളക്ക് പോലെ എരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. ആരും കാണാതെ. ആരും അറിയാതെ.
രണ്ട് ഹൃദയങ്ങളിൽ മാത്രം. ഒരു നിഗൂഢ സത്യം പോലെ. ഒരു ശാപം പോലെ. ഒരു അനുഗ്രഹം പോലെ.