അന്നു അവര് മടങ്ങുന്ന നേരത്ത് എന്നോടു പറഞ്ഞത് എനിക്കിപ്പോഴും ഓര്മ്മയുണ്ട്…
“ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സുന്ദമായ കുറെ ദിവസങ്ങളാണ് അപ്പു എനിക്ക് തന്നത്.. ഞാന് ഒരിക്കലും മറക്കില്ല എന്റെ ഈ ആരാധകനെ..എന്റെ പുസ്തകങ്ങളെ സ്നേഹിച്ച ഈ അപ്പുവിനെ…” നിറുകയില് ചുംബിച്ചു കൊണ്ട് അച്ഛനുമമ്മയും കാണാതെ അന്നു അവര് എന്റെ കൈകളിലേക്ക് ഒരു പൊതി വച്ചു തന്നിരുന്നു…
ഇന്നും ഈ ഇരുപത്തെട്ട് വര്ഷത്തിനു ശേഷവും അതെന്റെ കൈയ്യില് ഭദ്രമായി ഞാന് സൂക്ഷിച്ചു വച്ചിട്ടുണ്ട്.. അത് മറ്റൊന്നുമായിരുന്നില്ല…
അന്ന് ഞാന് ആദ്യമായി കയ്യിലെടുത്ത അവരുടെ വയലറ്റ് നിറമുള്ള ആ ഷഡ്ഡീ… ആ സമ്മാനത്തിന് കാലാന്തരത്തിൽ നിറം മങ്ങിപ്പോയെങ്കിലും ഓര്മ്മകളുടെ കരയില് ആ ഏഴു സുന്ദര ദിനങ്ങളും അവരും ഇന്നും നിറം മങ്ങാതെ മായാതെ നില്ക്കുന്നു…
….ശുഭം…
ഇഷ്ടപ്പെട്ടെങ്കില് കമന്റ് ചെയ്യാന് മറക്കരുത്…കമന്റിനു വേണ്ടി നിങ്ങല് മാറ്റി വയ്ക്കുന്ന ആ ഒരു നിമിഷമാണ് ഓരോ എഴുത്തുകാരന്റെയും ഒരുപാട് ദിനങ്ങള് സഫലമാക്കുന്നത്…….തുടരും ……..