ഞാൻ : ചേച്ചി…. ചേച്ചിയെന്താ… ഇന്ന് പുറത്തൊന്നും കണ്ടില്ല..
സംസാരിക്കുമ്പോൾ എന്റെ വാക്കുകൾ മുറിഞ്ഞു.
അനിത : ഒന്നൂല്ല്യ പുറത്തേക്ക് വരാനൊന്നും തോന്നീല്യ.
അവളുടെ വാക്കുകളിൽ ഒരു വിഷമമുണ്ട്.
ഞാൻ : ചേച്ചിക്ക് എന്നോട് ദേഷ്യമായിരിക്കും എനിക്കറിയാം… എന്നോട് ക്ഷമിക്കില്ലേ ?
അനിത : ഞാൻ എന്തിനാ നിന്നോട് ദേഷ്യപെടുന്നേ… നീ എന്റെ അനിയനല്ലേ… പിന്നെ മിഥുൻ അല്ലെ എല്ലാത്തിനും കാരണം.
ഞാൻ : ഇന്ന് രാവിലെ നടന്നതിനൊക്കെ കാരണം ഞാനല്ലേ.
അനിത : ഇല്ലടാ നീ വിഷമിക്കണ്ട, നമ്മുടെ കുടുംബത്തിന് വേണ്ടി ഞാൻ ഒന്ന് കണ്ണടച്ചെന്നേ ഉള്ളു. പിന്നെ നിനക്ക്. അതിൽ നീ വിഷമിക്കണ്ട…
ഞാൻ : എനിക്ക് എല്ലാം ചേച്ചിയോട് തുറന്ന് പറയണം. അല്ലെങ്കിൽ എനിക്ക് പകരം ചേച്ചി മിഥുനെ വെറുക്കും. ശെരിക്കും വെറുക്കപ്പെടേണ്ടവൻ ഞാനാണ് ചേച്ചീ…
അനിത : നീ എന്താ മോനെ പറയുന്നേ…
ഞാൻ മിഥുന്റെ സ്വഭാവം മാറാനുള്ള കാരണവും, എന്റെ ശ്രീലേഖ ഇളയമ്മയുമായുള്ള ബന്ധവും ഞാൻ അവളോട് പറഞ്ഞു. ബാക്കിയെല്ലാം ഒളിച്ചു വെച്ചു.
ഞാൻ : ഞാനും ഇളയമ്മയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞതുകൊണ്ടാണ് അവൻ അങ്ങനെയൊക്കെ കാണിച്ചത്. സ്വന്തം അമ്മയെ അങ്ങനെയൊരു നിലയിൽ ഒരു മകൻ കണ്ടാൽ സഹിക്കാൻ കഴിയില്ല. അവൻ എന്നെ കൊല്ലാതിരുന്നത് ഭാഗ്യം. ആ ദേഷ്യമാണ് അവൻ ഇന്ന് രാവിലെ നമ്മളോട് കാണിച്ചത് കൂടി മദ്യവും.
അനിത : എന്താ മോനെ നീയിവിടെ ചെയ്ത് കൂട്ടുന്നത്. ??? എന്നാലും ഇളയമ്മ ??
അവളുടെ കണ്ണിൽ നിന്നു കണ്ണീർ പൊഴിഞ്ഞു.
ഞാൻ : മിഥുൻ ഇന്ന് തിരിച്ചു ഓസ്ട്രേലിയക്ക് പോകാൻ നിന്നതാ. ഞാൻ അവനെ ഇവിടെ പിടിച്ചു നിറുത്തിയത്. അവൻ നിന്നോട് സോറി പറയാൻ എന്നോട് ഏൽപ്പിച്ചു. അവൻ രാവിലെ ഒരുപാടു കരഞ്ഞു മാപ്പുപറഞ്ഞു. സത്യത്തിൽ ഞാനവനോട് വലിയ ദ്രോഹമല്ലേ ചെയ്തത്. ചേച്ചി അവനെ വെറുക്കരുത്. പകരം എന്നെ വെറുത്തോളു.
ഞാനൊന്ന് വിതുമ്പി.
അവളെന്റെ മുഖം കയ്യിലെടുത്തു ചോദിച്ചു.
അനിത : നിന്നെ ഞാൻ എങ്ങനെയാടാ വെറുക്കുക. സാരമില്ല പോട്ടെ.
ഞാൻ : നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഇവിടെ വിഷമിച്ചിരിക്കുന്നതു എനിക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. എല്ലാത്തിനും കാരണക്കാരനായ ഞാൻ ഇവിടെ സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടാ എല്ലാം തുറന്ന് പറഞ്ഞത്.
അനിത : എനിക്ക് ഒരു വിഷമവും ഇല്ല മോനെ. നീ ചേച്ചിയോട് എല്ലാം തുറന്ന് പറഞ്ഞല്ലോ അത് മതി…
ഞാൻ : എന്നാൽ ചേച്ചി മിഥുനോട് ഒന്ന് സംസാരിച്ചുകൂടെ. അവനു ചേച്ചിയോട് മാപ്പ് പറയണം. ചേച്ചി അവനോടു നേരിട്ട് ക്ഷെമിച്ചാൽ, അവനതൊരാശ്വാസമാകും. അല്ലെങ്കിൽ ഓണം കഴിയുന്നതുവരെ അവൻ ഇങ്ങനെയിരിക്കും. അത് കണ്ടാൽ എനിക്കും സമാധാനമുണ്ടാകില്ല..
അനിത : അത് വേണോ ??
ശങ്കയോടെ ചോദിച്ചു
ഞാൻ : ചേച്ചി, ന്യായം അവന്റെ ഭാഗത്താണ്. ഞാനല്ലേ തെറ്റുകാരൻ. എന്നിട്ടും അവൻ നമ്മളോട് മാപ്പ് ചോദിക്കുന്നു. ചേച്ചി അവനോടു സംസാരിക്കണം…
അനിത : ശെരി, ഞാൻ സംസാരിക്കാം.
ഇത് കേട്ടതും ഞാൻ അനിതയുടെ നെറ്റിയിൽ ഒരുമ്മ കൊടുത്തു.
ഞാൻ : എന്നാ ഞാൻ പോട്ടെ. നിന്റെ വിഷമം ഒക്കെ മാറിയെന്നു വിശ്വസിക്കുന്നു. പിന്നെ പഴയ അനിതയായി തുള്ളി ചാടി നടന്നോണം. ഇനി ഒറ്റക്ക് ഇരിക്കണ്ട. മാലതി ചെറിയമ്മ അടുക്കളയിൽ ഉണ്ട്. പാവം ഒറ്റക്കാ, പോയി സഹായിക്ക്…. ഇനി ഇവിടെയിരിക്കണ്ട… വായോ…
ഞാൻ അവളുടെ കൈപിടിച്ച് വലിച്ച് എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു നടക്കാനാഞ്ഞു. അവൾ എന്നെ വന്ന് കെട്ടിപിടിച്ച് നെഞ്ചിൽ ചാഞ്ഞു നെഞ്ചിൽ ഒട്ടി അവൾ എന്നെ മുറുകെ കെട്ടിപിടിച്ചു. ഞാനും അവളുടെ പുറത്ത് കൈകൾ തടവി. ചന്തി ഗോളങ്ങൾ പിടിച്ചു അമർത്തി ഞെരിച്ചു.
അനിത : ആഹ്…
വേദനിച്ച ശബ്ദം പുറപ്പെടുവിച്ചു
ഞാൻ : എന്തെ വേദനയുണ്ടോ ?
അനിത : ഹമ്മ്..
ഞാൻ : എന്നാ ചെല്ല് ദേഹമനങ്ങി പണിയെടുക്കുമ്പോൾ ഒക്കെ മാറും.
ഞാനവളെ അടുക്കളയിലേക്കു പറഞ്ഞയച്ചു. പാവം, രാവിലെ അവൾ ഒരുപാടു വേദന അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ട് അതാണ് ഞാൻ ചന്തിയിൽ പിടിച്ചപ്പോൾ പ്രതിഫലിച്ചത്. അവൾ പോയതും ഞാൻ ഉമ്മറത്തേക്ക് നടന്നു. നേരം സന്ധ്യ ഇരുട്ടിയല്ലോ ഇതുവരെ ഇളയമ്മയും അമ്മയും വന്നില്ല. എന്ത് പറ്റിയാവോ ?