ജോർജ് ഓരോരുത്തരോട് സംസാരിക്കുന്നതിനിടയിലാണ് അളിയന്റെ അച്ഛൻ അവിടെ നിന്നും ഫോണിൽ മാറി മാറി നില്കുന്നത് കണ്ടത്. എന്തോ പന്തികേട് തോന്നി ജോർജ് അങ്ങോട്ട് ചെന്ന് കാര്യം ചോദിച്ചു. അത് മോനെ എന്റെ പെങ്ങളുടെ മോൾ ഉണ്ട്. അവളാണെങ്കിൽ ട്രെയിൻ ഇറങ്ങി നിൽക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷെ ഈ രാത്രി ഒറ്റയ്ക്ക് വരണ്ടേ..
ജോർജ് – അതിനെന്താ അങ്കിൾ ഞാൻ കൊണ്ടുവരാല്ലോ. ഇവിടെ അടുത്തല്ലേ.
അച്ഛൻ – നിനക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നുമില്ലലോ.
ജോർജ് – എന്ത് ബുദ്ധിമുട്ട് അങ്കിൾ. അവളെ ഒന്നു ഫോൺ വിളിച്ചു തന്നെ. എന്റെ ഫോൺ ചാർജ് ചെയ്യാൻ വച്ചേക്കുവാ.
അച്ഛൻ – ഫോൺ എടുത്തു കൊണ്ട് അവൾക്കു കാൾ ചെയ്തു, ആ മോളെ ഞാൻ നമ്മുടെ ചെക്കനെ പറഞ്ഞു വിടുന്നുണ്ട്. ദേ ഞാൻ ഫോൺ കൊടുക്കാം.
ജോർജ് – ഫോൺ വാങ്ങിയിട്ട്. ഹലോ hi. എൻട്രൻസിന്റെ അവിടെ ലെഫ്റ്റ് സൈഡിലെ ഫില്ലറിന്റെ അവിടെ നിന്നാൽ മതി. ഞാൻ ഇപ്പോൾ വരാം.
അവൾ – ഓക്കേ, ദേ ഞാൻ ഒരു ബ്ലൂ കളർ ചുരിദാർ ആന്നിട്ടിരിക്കുന്നെ.
ജോർജ് – ആഹ് ഓക്കേ.
അങ്കിൾ ഞാൻ ഇപ്പോൾ വരാം.
ജോർജ് പോയി ബൈക്ക് എടുത്തു കൊണ്ട് തന്റെ കൂട്ടുകാരോട് da ഞാൻ ഇപ്പോൾ വരാം ഒന്നു ശ്രദ്ധിച്ചേക്കണേ.
ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടണ്ണ നീ പോയേച്ചും വാ. ഓരോന്നു വായി നോക്കിയും കൂട്ടുകാരൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ ജോർജ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ബൈക്ക് എടുത്തു പോയി.
അങ്കമാലി റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ.
റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ ബൈക്ക് പാർക്ക് ചെയ്ത് ഫില്ലറിന്റെ അവിടേക്കു നടന്നു. അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച്ച ജോർജിനെ ഞെട്ടിച്ചു. 😳
അന്ന!
അവൻ അവളുടെ അടുത്ത് ചോദിച്ചു. നീയാണോ ഇത്. നിന്നെയാണോ ഞാൻ വിളിച്ചേ അവനെ കണ്ട സന്തോഷത്തിലും അത്ഭുത പെട്ടു നിൽക്കുകയായിരുന്നു അവൾ. നിലാവുള്ള രാത്രിയിൽ അവളെ അത് ഒരുപാട് സന്തോഷം നൽകി.
ജോർജ് – ഹലോ.
അന്ന – ഏതോ ലോകത്തു നിന്നും ഉണർന്നു കൊണ്ട്. നിന്നെയാണോ ഞാൻ കാത്തിരുന്നത്.
ഇത് ഭയങ്കര സർപ്രൈസ് ആയല്ലോ.
ജോർജ് – ഹും, നിനക്കൊരു ടാക്സി വിളിച്ചു പോരാവുന്നതല്ലേയുള്ളു.
അന്ന – കറക്റ്റ് ലൊക്കേഷൻ അറിയാതെ ഞാൻ എങ്ങോട്ട് പോരാനാ.
ജോർജ് – അതവിടുന്നു അയച്ചുതരാൻ പറഞ്ഞാൽ പോരെ.
അന്ന – ഓഹോ, ഏതായാലും വന്നില്ലേ സാറേ. നല്ല tired ആണേ. പോകാൻ നോക്കാം.
ജോർജ് – വാ.
രണ്ടു പേരും ബൈക്കിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. അവന്റെ കൂടെ ബൈക്കിൽ പോകുന്നത് ആലോചിച്ചപ്പോൾ അവൾക്കു ചെറിയൊരു സന്തോഷം തോന്നി. അവൻ ബൈക്ക് എടുത്തു. അവൾ ഇരു കാലുകളും അപ്പുറവും ഇപ്പുറവും ആക്കി ഇരുന്നു.
അവർ മുന്നോട്ടു പോയി.
പോകുന്നതിനിടയിൽ അവൾ കൈകൾ അവന്റെ തോളത്തു പിടിച്ചു. ഏതോ ഒരു മായിക ലോകത്തായിരുന്നവൾ. അവനാണെങ്കിൽ വേഗം വീട്ടിലെത്തണം എന്ന ചിന്തയെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. പോകുന്ന വഴിക്കു അവൾ അവനോടു ചോദിച്ചു. അല്ല ഈ കല്യാണത്തിന് നീ എന്താ.
ജോർജ് – എന്റെ പെങ്ങളെ കല്യാണത്തിന് പിന്നെ ഞാൻ വേണ്ടേ.
അന്ന – ആഹാ, നിന്റെ പെങ്ങളെ കല്യാണമായിരുന്നോ. പക്ഷെ ഞാൻ ഫോട്ടോയിൽ ഒന്നും നിന്നെ കണ്ടില്ലല്ലോ.
ജോർജ് – സാരമില്ല ഇപ്പോൾ കണ്ടില്ലേ.
അന്ന – ആഹാ അതുശരി..പെങ്ങളെ കല്യാണത്തിന് നീ എന്താ എന്നെ വിളിക്കാഞ്ഞത്.
ജോർജ് – നിന്നെ മാത്രമല്ലല്ലോ ഞാൻ വേറെ ആരെയും വിളിച്ചില്ലല്ലോ.
അന്ന – ഹും
വണ്ടി കല്ല്യാണ വീട്ടിലേക്കു നീങ്ങി.
വീട്ടുമുറ്റത്തു ബൈക്ക് നിർത്തി. അന്നയും ജോർജ്ഉം ഇറങ്ങി. അവളെകണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ വീട്ടുകാർക്ക് സമാധാനം ആയി. അവൾ അവരുടെ കൂടെ അകത്തേക്ക് പോയി. പോകുന്നതിനിടയിൽ അവളെ ഇടക്കൊന്നു നോക്കി. അവനും അവളെ നോക്കി. അവൾ നോക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവൻ വേഗം മുഖം മാറ്റി തിരിഞ്ഞു പോയി.
അവൾ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അകത്തേക്ക്…
ഇതെല്ലാം കണ്ട് അന്തം വീട്ടിരിക്കുകയാണ് തന്റെ കോളേജ് കൂട്ടുകാർ. എടാ ജോർജെ അന്നയല്ലേ അത്. അവളെന്താ ഇവിടെ.