അവനില്ലെങ്കിൽ ഞാനും. എന്റെ ജീവനാണെന്റെ സഞ്ചു . നമുക്കിതിവിടെ വെച്ച് മറക്കാം. ഇങ്ങനെ ഒന്ന് ഉണ്ടായിട്ടില്ല. നമുക്ക് നല്ല സുഹൃത്തുക്കൾ ആയി പിരിയാം. എനിക്ക് വാക്കു തരൂ ജിനു ഇതാരോടും പറയില്ല എന്ന്.” ഞാൻ അവളുടെ മുഖത്ത് നോക്കി. അവിടെ ഒരു ദയനീയത നിഴലിച്ചു. അവൾക്ക് വാക്ക് നൽകാൻ ഞാൻ മടിച്ചു. “ജിനു പ്ലീസ്. എന്നെ കരുതി. നമ്മുടെ ഫ്രൻറ്ഷിപ്പിനെ കരുതി. വാക്കു തരൂ. ഇതെല്ലാം മറക്കുമെന്ന്.’ ഞാൻ വിറക്കുന്ന കൈകളോടെ അവളുടെ കൈയ്യിൽ അമർത്തി പിടിച്ചു. എന്റെ മുഖം കുനിഞ്ഞു. “താങ്കസ് ജിന്നു. മെനി താങ്കസ്’ സ്വാതി എന്റെ കൈകൾ വിടിവിച്ച് മുഖം പൊത്തി മുറിയിലേക്ക് ഓടി. എന്ത് ചെയ്യണം എന്ന് അറിയാതെ ഞാനവിടെ ഇരുന്നു.
മൂന്നാർ ടിപ്പ് അവിടെ അവസാനിച്ചു. തിരിച്ചെത്തിയതിന് ശേഷം സ്വാതി വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ച പോയി. ബാംഗ്ലൂരിൽ തന്നെ ഉള്ള ഒരു കോളേജിലേക്ക് ട്രാൻസ്ഫർ വാങ്ങിയെന്ന് പിന്നീടറിഞ്ഞു. രേണു ഒരിക്കലും എനിക്കാ തെറ്റിന് മാപ്പു തന്നില്ല. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഞാനപ്പോഴും കൂട്ടുകാരിയുടെ ജീവിതം നശിപ്പിച്ചു കാട്ടാളനായിരുന്നു. ആ ക്ലാസ്സിൽ ഇരിക്കാൻ എനിക്കും ബുദ്ധിമുട്ടായി തുടങ്ങി. അപ്പോഴാണ് ഭാഗ്യത്തിന് ബ്രാഞ്ച് മാറാനുള്ള അപേക്ഷയിൽ എനിക്ക് നറുക്കു വീണത്. ഞാൻ ബയോടെക്സനോളജി വിട്ട കമ്പ്യൂട്ടറിലേക്ക് കൂടുമാറി.
സുനിൽ പക്ഷെ എന്നെ മനസ്സിലാക്കി. അവൻ ഒരിക്കലും അതിനേ കുറിച്ച പിന്നീടെന്നോട് സംസാരിച്ചിട്ടില്ല. കോളേജിലേയും മറ്റും കാര്യങ്ങളുമായി സ്വയം തിരക്കിലാഴ്ചത്തിക്കൊണ്ട് ഞാൻ വളരെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ ആ കറുത്ത അധ്യായത്തിൽ നിന്നും എന്റെ മനസ്സ് പറിച്ചുമാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു. എങ്കിലും അത് എന്റെ മനസ്സിൽ എവിടേയോ ഒരു മുള്ളൂ പോലെ ഇടക്കിടെ കുത്തി നോവിച്ചു. പക്ഷെ കോളേജ് ജീവിതം ഏത് നോവുകളെയും ആഴ്ചത്തും വിധം വലിയൊരു കടലാണല്ലൊ. ആ തിരകൾ അതിനെ പതിയെ പതിയെ മായ്ക്കച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
അതിനിടയിൽ സുനിലും ഞാനും വിനീത-മിനി കിടപ്പറ രംഗം സീഡിയിൽ ആക്കുന്നതിനെ പറ്റി ആലോചന തുടങ്ങി. വെള്ളിയാഴ്ചച്ച കുറച്ച് നേരത്തെ ഇറങ്ങി ഞങ്ങൾ അവന്റെ വീട്ടിൽ പോയി ലാപ്ടോപ്പ എടുത്ത് കുറച്ച പരീക്ഷിച്ചു. അവൻ പുതുതായി വാങ്ങിയ വെബ്ക്യാമും മൈക്കും എന്നെ കാണിച്ചു. വോയ്മസ് ചാറ്റ് ചെയ്യുന്നത് എങ്ങനെ എന്നും. “ഇത് രണ്ടും ബ്ലൂട്ടൂത്ത് ഉപയോഗിക്കുന്നത് കൊണ്ട് എത്ര ദൂരെ വെണമെങ്കിലും വെക്കാം. ഒരു ബ്ലൂട്ടുത്ത് – യു.എസ്.ബീ അഡാപ്റ്റർ ഘടിപ്പിച്ചാൽ മാത്രം മതി” സുനിൽ ഓരോന്നും കാണിച്ച എന്നോട് പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു “പക്ഷെ ഇതെല്ലം ഉണ്ടായാലും സ്ക്രീൻ കാണണമെങ്കിലോ ടൈപ്പ് ചെയ്യണമെങ്കിലോ ഇങ്ങോട്ട തന്നെ വരണ്ടേ? ഞാൻ ചോദിച്ചു “മ്മം. അത് ശരിയാ.. പക്ഷെ ഈ വെബ്ക്യാമും മൈക്കും കൊണ്ട് നിനക്ക് വീട് മുഴുവൻ കറങ്ങാം. നേരിട്ട സംസാരിക്കുകയല്ലെ. പിന്നെ എന്താണ് ടൈപ്പ് ചെയ്യൻ ഉള്ളത്. സ്കീനിൻ അടുത്തിരുന്നാൽ വീഡിയോ കോൺഫറൻസ് പോലെ നേരിട്ട് കാണാം.
വെറുതെ സംസാരിച്ചാൽ മാത്രം മതിയെങ്കിൽ ഇതും കൊണ്ട് നടക്കാമല്ലൊ..? സുനിൽ ന്യായീകരിച്ചു. “മ്മം. ശരി സമ്മതിച്ചു. ഞാൻ ഒരു കാര്യം ചെയ്യും. ഇത് വീട്ടിൽ കൊണ്ട് പോയി മുഴുവൻ സീ.ഡിയിലേക്ക് പകർത്തിയിട്ട് തിങ്കളാഴ്ചച്ച കൊണ്ടുവരാം’ ഞാൻ പറഞ്ഞു. “അതെന്താ ഇപ്പോൾ ചെയ്യുടെ…’ സുനിൽ ചോദിച്ചു. “ഒന്നാമത് ഞാൻ ടേപ്പ് കൊണ്ടുവന്നില്ല. പിന്നെ ശനി-ഞായർ അച്ഛൻ വീട്ടിൽ ഉണ്ടാകും. പുറത്തിറങ്ങാൻ പറ്റില്ല.”ഞാൻ കാരങ്ങൾ വിശദീകരിച്ചു. “ശരി. മോനെ സൂക്ഷിക്കണേ..? സുനിൽ മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ സമ്മതിച്ചു. ഞാൻ തലയാട്ടി. ലാപ്ടോപ്പും കൂടെ അവന്റെ വെബ്ക്യാമും മൈക്കും എല്ലാം അതിന്റെ ബാഗിലാക്കി ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക് വിട്ടു.
രാത്രി അച്ഛനും അമ്മയും ഉറങ്ങിയതിന് ശേഷം ഞാൻ ടേബിൾ ലാമ്പ് ഇട്ട് പതുക്കെ പണി തുടങ്ങി. വേണ്ടാത്ത ഭാഗങ്ങൾ എഡിറ്റ് ചെയ്തു കളഞ്ഞ് അത് സീ.ഡിയിലേക്ക് എഴുതാൻ വിട്ട് ഞാൻ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. കല്യാണിയുടെ മുറിയുടെ വാതിൽ ചാരിയിരുന്നു. അവൾ ഇപ്പോഴും തിരിച്ച എത്തിയിട്ടില്ല. ഈ ഞായറാഴ്ചച്ചയോ മറ്റോ വന്നേക്കും. അപ്പോഴാണ് ഒരു കുരുട്ടുബുദ്ധി എന്റെ തലയിൽ മിന്നിയത്. വെബ്ക്യാം അവളുടെ മുറിയിൽ വെച്ചാൽ എത്തി നോക്കാതെ സീൻ പിടിക്കാം. സാധനം ചെറുതായത് കൊണ്ട് വെക്കാനുള്ള സ്ഥലം കണ്ടെത്താനും ബുദ്ധിമുട്ടില്ല. ഞാൻ സീഡി എഴുതിത്തീരാൻ അക്ഷമയോടെ കാത്തിരുന്നു. അത കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വെബ്ക്യാം മൈക്കും എടുത്ത് ഒന്ന് പരീക്ഷിച്ചു.
എല്ലാം ശരിയാണെന്ന് ഉറപ്പ വരുത്തി ഞാൻ അത് രണ്ടും എടുത്ത് കല്യാണിയുടെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. കിടക്ക് ശരിക്ക് കാണുന്ന വിധത്തിൽ വെബ്ക്യാം മേശയുടെ മുകളിൽ വെച്ചു. മൈക്ക് മേശയുടെ താഴെ ടേപ്പ ഒട്ടിച്ച വെച്ചു. തിരിച്ച ചെന്ന് ലാപ്ടോപ്പിൽ പൊയി എലാം ശരിക്ക് കാണുന്നുണ്ടൊ എന്ന നോക്കി. എല്ലാം ശരിയാക്കി വെച്ച് ഞാൻ മേശയുടെ മേലെ ഇരിക്കുന്ന പുസ്തകങ്ങൾ വെബ്ക്യാമിനെ മറയ്ക്കുന്ന വിധത്തിൽ മാറ്റി വെച്ചു. എല്ലാം ഒതുക്കി വെച്ച് ഞാൻ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. ലാപ്ടോപ്പ് ഓഫ് ചെയ്തില്ല. എങ്ങാനും എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടായാലോ? അത് സ്റ്റാൻറേയ്യിൽ ഇട്ട് ഞാൻ കിടന്നുറങ്ങി.