അമ്മ: ഇനി നിങ്ങളുടെ സഹായം വേണ്ട.
അമ്മ ദേഷ്യത്തോടെ ചെളിയിൽ കിടന്ന തുണി എടുത്തു ബ്ലൗസിന് മേലേക്ക് ഇട്ടു കൊണ്ട് മരത്തിനടുത്തു നിന്നും പുറത്തേക്കു നടന്നു.
ബീരാൻ അത് പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല. അയാൾ എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ നിന്നു.
ബീരാൻ: അയ്യോ മോളേ ഞാനൊന്നും ഉദ്ദേശിച്ചല്ല, മോളു തെറ്റിദ്ധരിച്ചാണ്…..
അമ്മ അത് കേൾക്കാത്ത മട്ടിൽ പാലത്തിലേക്ക് നടന്നു.
പെട്ടെന്നു ബീരാൻ “ബീരാനിക്കാ” എന്ന വിളി കേട്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കി.
സലീം ആയിരുന്നു അത്…..
സലീം: എന്താ ബീരാനിക്കാ ആടുകളൊക്കെ എവിടെ……………
ബീരാൻ: എടാ സലീമേ…..ഞാനാ ശ്രുതിയെ ഒന്ന് ട്രൈ ചെയ്തു…അവളിവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നെടാ….പക്ഷെ ചീറ്റിപ്പോയി….ഞാനല്പം ധൃതിപ്പെട്ടു…………..
സലീം: എന്റെ പൊന്നോ ഇനി അവളിത് പ്രശ്നം ആക്കില്ലേ……
ബീരാൻ: അവളിപ്പോ പോയിട്ടേ ഉള്ളു, എന്താടാ ചെയ്യാ?
സലീം: നിങ്ങള് വന്നേ പോയി നോക്കാം….കാര്യം അവൾ കിടു ചരക്കാണ്….നമുക്കൊരുമിച്ചു ഒന്ന് ട്രൈ ചെയ്തു നോക്കാം……..
ബീരാൻ: നീ ഷർട്ട് ഊരിക്കെടാ……
സലീം: ഷർട്ട് മാത്രം ആക്കണ്ട മുണ്ടും ഊരുന്നു….ഇവിടാരും വരാനും ഇല്ലല്ലോ……നമുക്കാ മരച്ചുവട്ടിൽ മുണ്ടുകൾ വിരിച്ചങ്ങു പണിയാം……വാ…………………..
ഞാൻ ഇതെന്താ നടക്കുന്നെ എന്ന് ഞെട്ടി ഇരുന്നു…
ഞാൻ പെട്ടെന്ന് അവിടെ നിന്ന് മാറി കുടയും എടുത്തു നിവർത്താൻ നില്കാതെ പാലത്തിലേക്കോടാനായി പൊന്തക്കാടിനുള്ളിലൂടെ പുറത്തു കടക്കാൻ നോക്കി. ഞാൻ പുറത്തെത്തുന്നതിനു മുൻപേ അമ്മ തെങ്ങിന്റെ രണ്ടു തടി കൊണ്ട് മാത്രം ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു പാലത്തിലേക്ക് ഓടിക്കയറിയിരുന്നു. പക്ഷെ ആ ധൃതിയിൽ അമ്മ പാലത്തിനു പകുതി എത്തിയപ്പോളേക്കും കാൽ വഴുതി തോട്ടിലേക്ക് വീണു……
അമ്മ: അയ്യോ…….
തോട്ടിൽ അത്യാവശ്യം വെള്ളം ഉണ്ടായിരുന്നു……..
അപ്പോളേക്കും ബീരാൻ അവിടെ എത്തിയിരുന്നു…..
സലീം: ദേ നമ്മുടെ യോഗം….ചാടി പിടിച്ചു കരക്ക് കയറ്റാം…..പക്ഷെ നമ്മൾ പരമാവധി തുണിയും അതിൽ വെച്ച് തന്നെ ഊരി ഒഴുക്കണം…..ഇനി അവൾ ഓടരുത്….