രാത്രിയിലെ ട്രെയിനിന് അച്ഛനും അമ്മയും തിരിച്ചുപോയി. അടുത്ത ദിവസം വൈകുന്നേരം 7 മണിയോടെ അമ്മ എന്നെ വിളിച്ചു. ഞങ്ങൾ കുറെയേറെ നേരം സംസാരിച്ചു. അമ്മയുടെ ശബ്ദം എന്നിൽ എന്തെന്നില്ലാത്ത ഉന്മേഷം നിറച്ചു പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങൾ എന്നെ സംബന്ധിച്ച് സന്തോഷത്തിന്റെ
ദിനങ്ങളായിരുന്നു. എല്ലാ ദിവസവും വൈകിട്ട് അമ്മ വിളിക്കും. ഒരു പക്ഷെ അച്ഛനേക്കൾ കൂടുതൽ എന്നെ വിളിച്ചിരുന്നത് അമ്മയായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം ഞാൻ അമ്മയോട് അച്ഛനെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു, അപ്പോൾ, അച്ഛൻ തിരക്കിലാണെന്നും, ഉടനെ തന്നെ അച്ഛനു ഒരു പ്രമോഷൻ ലഭിക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ടെന്നും അതിന്റെ തിരക്കാണെന്നും പറഞ്ഞു. അത് കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് സന്തോഷം തോന്നി.
കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്കുശേഷം ഒരു ദിവസം, അമ്മ വൈകിട്ട് എന്നെ വിളിച്ചില്ല. അന്നുരാത്രി മുഴുവൻ ഞാൻ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥനായി. ശരിയായി ഉറങ്ങാൻപോലും എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. പിറ്റേ ദിവസം വൈകുന്നേരം വരെ എന്റെ അവസ്ഥ അതു തന്നെയായിരുന്നു, അന്നു വൈകിട്ട് അമ്മ എന്നെ ഫോൺ വിളിച്ചു. പെട്ടെന്നുതന്നെ ഫോൺ എടുത്ത ഞാൻ ഇന്നലെ എന്തുകൊണ്ട് എന്നെ വിളിച്ചില്ല എന്ന് പറഞ്ഞ് അമ്മയോട് വല്ലാതെ ദേഷ്യപ്പെട്ടു. കുറച്ച് ജോലി ഉണ്ടായിരുന്നെന്നും അതുകൊണ്ടാണ് വിളിക്കാൻ സാധിക്കത്തിരുന്നതെന്നും അമ്മ പറഞ്ഞു. ഞാൻ കഴിഞ്ഞ രാത്രി എനിക്ക് സംഭവിച്ചതുമുഴുവൻ അമ്മയോട് പറഞ്ഞു, രാത്രി മുഴുവൻ ഞാൻ ഉറങ്ങിയിട്ടില്ലെന്നും കൂടെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, അമ്മ ഫോണിൽ ഉറക്കെ ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി, അവസാനം ഇനി വിളിക്കത്തിരിക്കില്ല എന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞു. അന്ന് ഫോൺ കട്ടു ചെയ്യുന്നതിനു മുൻപ് ഫോണിലൂടെ ഞാൻ അമ്മയ്ക്ക് ഒരു ചുംബനം നൽകി, അമ്മ തിരിച്ചും. ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ ഇത് സാധാരണമായിരുന്നെങ്കിലും അന്നത്തെ ചുംബനം എനിക്കെന്തോ വ്യത്യാസമുള്ളതായി അനുഭവപ്പെട്ടു, പിന്നീടുള്ള ദിസങ്ങളിലെല്ലാം അമ്മയ്ക്കു ഫോണിലൂടെ ഉമ്മ കൊടുക്കുന്നത് ഞാൻ സ്ഥിരമാക്കി. എല്ലാ പ്രാവശ്യവും അമ്മ എനിക്ക് തിരിച്ചും തരാരുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ദിവസങ്ങൾ കഴിയുന്തോറും എന്റെ ഉള്ളിൽ അമ്മയോടുള്ള സ്നേഹം വളരാൻ തുടങ്ങി, ഒരു കാമുകിയോടെന്നപോലെ, പക്ഷേ അതിനെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് വല്ലാത്ത നിരാശയും കുറ്റബോധവുമൊക്കെ തോന്നാൻ തുടങ്ങി. സ്വന്തം അമ്മയെ എനിക്കെങ്ങനെ ഒരു കാമുകിയായി അല്ലെങ്കിൽ ഭാര്യയായി സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയും. എന്റെ ഉള്ളിലെ നിരാശ കൂടുതലായപ്പോൾ കുറച്ചുദിവസത്തേക്ക് അമ്മയോട് ഫോണിൽ സംസാരിക്കുന്നത് ഞാൻ നിർത്താൻ തീരുമാനിച്ചു. അമ്മ വിളിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ മനഃപൂർവ്വം ഫോൺ എടുക്കാതിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞിട്ടും എൻറെ മനസ്സിന് ഒരു മാറ്റവും ഉണ്ടായില്ല. ഞാൻ ഫോൺ എടുക്കാതെ ആയപ്പോൾ ഒരു ദിവസം അമ്മ എനിക്കൊരു മെസ്സേജ് അയച്ചു,
“നിനക്ക് എന്തുപറ്റി, എന്താ ഫോൺ എടുക്കാത്തത്, നിനക്ക് സുഖമില്ലേ..?” എന്നു ചോദിച്ച്. അമ്മയുടെ ആ മെസ്സേജ് കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് വല്ലാതെയായി. ഞാൻ പെട്ടെന്നുതന്നെ അമ്മയെ തിരിച്ചുവിളിച്ചു. മൂന്നു നാലു ദിവസമായി ഫോൺ എടുക്കാത്തത് എന്താണെന്ന് അമ്മ ചോദിച്ചപ്പോൾ, ഞാൻ എന്റെ അവസ്ഥ അമ്മയോട് തുറന്നു പറഞ്ഞു,.. ഞാൻ അമ്മയെ സ്നേഹിക്കുന്നുവെന്ന കാര്യം സത്യസന്ധമായി ഞാൻ പറഞ്ഞു. ഞാൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ അമ്മ ശരിക്കും അമ്പരന്നു പോയി…കുറച്ചു നേരത്തേക്ക് അമ്മ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
” സോറി അമ്മേ..എനിക്ക് എന്റെ വികാരങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല..”
“ഇത് തെറ്റാണ്. നീ ഇങ്ങനെയൊന്നും ചിന്തിക്കാൻ പാടില്ല.”അമ്മ എന്നോട് പറഞ്ഞു
“അറിയാം അമ്മേ.. എനിക്കറിയാം…എനിക്ക് അമ്മയോട് ഇങ്ങനെ ഒരു വികാരമുണ്ടെന്ന് മനസിലായപ്പോൾ….ശരിക്കും..ശരിക്കും ഞാൻ തകർന്നുപോയി…അതുകൊണ്ടാണ് അമ്മ വിളിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഫോൺ എടുക്കാതെ ഇരുന്നത്…എനിക്കറിയാം ഇത് തെറ്റാണെന്ന്… ഞാൻ ഇതിൽനിന്ന് പുറത്തുകടക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്… അമ്മ എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം…” ഞാൻ പറഞ്ഞു
“ഇത്തരം ചിന്തകളിൽനിന്ന് മാറാതെ ഞാൻ നിന്നെയിനി വിളിക്കില്ല..” അമ്മ പറഞ്ഞു. അന്നും പതിവുപോലെ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്യുന്നതിനു മുൻപ് ഞാൻ അമ്മയ്ക് ഒരുമ്മ കൊടത്തു, പക്ഷേ ഇത്തവണ അമ്മ തിരിച്ചുതരാതെ തന്നെ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു.