ഞാൻ പെട്ടെന്നു തന്നെ മുറിയിൽ എത്തി കട്ടിലിലേക്ക് കമിഴ്ന്നു കിടന്നു…മേഘയുടെ മൗനം എന്നത്തെയും പോലെ എന്റെ കണ്ണുകളെ നനയിച്ചു… എല്ലാത്തിനും ഞാൻ അർഹനാണെന്നുള്ള ചിന്ത അവളുടെ പ്രവർത്തിയെ നായീകരിക്കത്തക്കതായിരുന്നു….
അലെക്സിന്റെ ഓർമ്മകൾ പുറകോട്ടു പോയി…അന്ന് ഇറക്കി വിടുമ്പോൾ….ഞാൻ ആകെ തകർന്നുപോയിരുന്നു…രണ്ടു ദിവസം അലഞ്ഞു നടന്നു… പിന്നെയാണ് ജോമിച്ചന്റെ വാക്കുകൾ എന്റെ മനസിലേക്ക് വന്നത്..
അവരെ വിട്ടു പോയാൽ ജോമിച്ചൻ എന്നോട് ക്ഷമിക്കില്ല… ഞാൻ വേഗം തന്നെ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയി…
അവിടെ ചെന്നപ്പോൽ പ്രതീക്ഷിച്ചപോലെ മേഘ പൊട്ടിതെറിച്ചു… എന്നാലും അതെല്ലാം അവഗണിച്ചു ഞാൻ അവിടെ തന്നെ താമസിച്ചു…
അവഗണനകൾ മാത്രം അനുഭവിച്ചുകൊണ്ട്… വെറും കാവൽക്കാരൻ മാത്രം ആയി..
മാറും എന്ന ചെറു പ്രതീക്ഷയുണ്ടായിരുന്നു.. എന്നാൽ മാസങ്ങൾ കണ്ണ്മുമ്പിലൂടെ ഓടിമറഞ്ഞപ്പോൾ ആ പ്രതീക്ഷ മെല്ലെ ഇല്ലാതായി…
മോളുടെ വളർച്ച ആദ്യകാലങ്ങളിൽ ദൂരെനിന്ന് മാത്രമെ ഞാൻ കണ്ടിരുന്നൊള്ളൂ..
മേഘ കുളിക്കാനും മറ്റും സഹായത്തിനായി നിർത്തിയ ആയയെ ഏൽപ്പിച്ചു പോകുമ്പോൾ ആണ് ഞാൻ കുഞ്ഞിന്റെ അടുത്ത് ചെല്ലാറ്..
മോൾ ഇടക്ക് എന്റെ അടുത്ത് വരാൻ വാശിപിടിച്ചു കരയും.. ആദ്യം ഒക്കെ മേഘ അത് അവഗണിച്ചപ്പോഴും.. കരച്ചിൽ കൂടുതൽ ആയതോടെ മേഘ എന്റെ അടുത്ത് കുഞ്ഞിനെ തരാൻ സമ്മതം മൂളി…
കുഞ്ഞിന്റെ പേരിടലും മാമോദീസയും മറ്റും ദൂരെ നിന്ന് കാണാനെ എന്നെ അനുവദിച്ചൊള്ളൂ…
മേഗ്ന ജോമി.. എന്ന അമ്മുമോൾക്ക് ഇപ്പോൾ ഏഴു വയസായി…. രണ്ടിൽ പഠിക്കുന്നു… അവൾക്കറിയാം അവൾക്ക് മരിച്ചുപോയ മറ്റൊരു പപ്പ കൂടി ഉണ്ടെന്ന് പക്ഷെ.. എന്നെ സ്വന്തം പപ്പ ആയി തന്നെയാണ് കാണുന്നത്.. ഈ ഏകാന്തതയിലും എനിക്ക് സന്തോഷം നൽകുന്ന ഒരേ ഒരു കാര്യം..
എന്റെ കണ്ണുകൾ അപ്പോഴും പുകഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു…അതിനിടക്ക് എപ്പോഴോ ഞാൻ ഉറക്കം പിടിച്ചു…
ദിവസങ്ങൾ മാറ്റങ്ങൾ ഇല്ലാതെ ഓടിമറഞ്ഞു.
അമ്മു ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ വന്നെ… മേഘ പതിവുപോലെ വിളിച്ചു…
മേഘ വരുമ്പോൾ മോള് മാത്രമെ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ…
അലക്സ് എവിടെ എന്ന് മേഘ ചിന്തിച്ചപ്പോഴേക്കും മോളുടെ മറുപടി വന്നു..
പപ്പക്ക് തലവേദയാണെന്ന് ഒന്നും വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു..
അതോടെ മേഘയും മോളും ഭക്ഷണം കഴിച്ചു..
പാത്രങ്ങൾ എല്ലാം കഴുകിവച്ച്.. മേഘ കട്ടിലിൽ കയറി മോളെയും കെട്ടിപിടിച്ചു കിടന്നു.. അപ്പോഴാണ് അമ്മുമോൾ മേഘയെ വിളിച്ചത്..
“മമ്മ..”
എന്താണെന്ന ഭാവത്തിൽ മേഘ മോളെ നോക്കി…
“മമ്മ, എന്റെ കൂട്ടുകാരി ഇല്ലെ അനു.. അവളുടെ അമ്മക്ക് ഒരു കുഞ്ഞാവ ഉണ്ടായി..”
മോൾ അതിയായ സന്തോഷത്തിൽ മേഘയോട് പറഞ്ഞു…
മേഘ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മോളെ ഒന്നൂടെ ചേർത്തു പിടിച്ചു…
” അവൾക്കിനി കളിക്കാൻ കൂട്ടായല്ലോ..
മമ്മ എനിക്ക് എപ്പോഴാ ഒരു അനിയൻ ഉണ്ടാകുക.. ”
മോളുടെ ആ ചോദ്യത്തിൽ മേഘ ഒന്ന് നടുങ്ങി..
പറ മമ്മ.. മേഘ മറുപടി ഒന്നും കൊടുക്കാതെ ആയപ്പോൾ മോൾ ഒന്നൂടെ ചോദിച്ചു…
” മിണ്ടാതെ കിടക്ക് അമ്മു.. ” മേഘ ദേഷ്യത്തോടെ മോളോട് പറഞ്ഞു…
അതോടെ മോള് തിരിഞ്ഞു ഒന്നും മിണ്ടാതെ കിടന്നു..
അപ്പോഴും മേഘയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടിതന്നെയിരുന്നു… ഇനിയും ഈ ചോദ്യം മോള് ആവർത്തിക്കും എന്ന് മേഘക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.. ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ മേഘ മോളെയും കെട്ടിപിടിച്ചു ഉറക്കത്തിലാണ്ടു….
“മേഘാ..”
ആരോ വിളിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി മേഘ ക്ക്
ഇച്ഛയാ.. ഇച്ചായന്റെ ശബ്ദം അല്ലെ അത്..
ഞാൻ ചുറ്റും നോക്കി.. പെട്ടെന്ന് ഒരു രൂപം എന്റെ മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു.
ചെറിയ ഭയം എന്നിൽ നിറയുന്നത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു..
കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു ആ രൂപം എന്റെ മുമ്പിൽ തെളിഞ്ഞുവന്നു..