അവിഹിതത്തിന്റെ മുല്ലപ്പൂക്കൾ – 1 36

 

കുർബാന കഴിഞ്ഞ് ഇറങ്ങി പള്ളിമുറ്റത്ത് നിന്ന് പ്രദിക്ഷണം തുടങ്ങുന്നതിന് മുമ്പാണ് ചുറ്റുമുള്ള ആൾക്കൂട്ടത്തിന്റെ ഇടയിൽ ഞാൻ മനുവിനെ പോലെ ഒരാളുടെ രൂപം കണ്ടത്. അപ്പോൾ സമയം ആറുമണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു, എപ്പോഴും അവനെക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ചു നടക്കുന്നതു കൊണ്ടാവും എന്ന് ഞാൻ കരുതി.

പള്ളിമുറ്റം ആയതുകൊണ്ട് കൂടെ എന്റെ നാട്ടിലെ വേറെ കൂട്ടുകാരികൾ ഉണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ട് ഞാൻ ആണുങ്ങളുടെ വശത്തേക്ക് ഒരുപാട് ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. നേഹ മോള് അവളുടെ കൂട്ടുകാരികളുടെ കൂടെ ആയിരുന്നു. പക്ഷേ വീണ്ടും ഒന്ന് കറങ്ങി തിരിഞ്ഞ് നിന്നപ്പോൾ ഞാൻ നേരത്തെ കണ്ട ആ രൂപം വീണ്ടും എന്റെ കൺമുമ്പിൽ വന്നു.. അത് മനു തന്നെ ആയിരുന്നു..!!

ഒന്ന് ഉറപ്പിക്കാനായി ഞാൻ സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി, അതെ അവൻ തന്നെ. അത്രയും നേരം ചിരിച്ച് കളിച്ചു സംസാരിച്ച് നിന്ന് എന്റെ മുഖഭാവം പെട്ടെന്ന് മാറി, വല്ലാത്ത ഒരു ആകാംക്ഷയും പേടിയും അതിന്റെ കൂടെ സന്തോഷവും എല്ലാം കൂടെ എന്താണെന്ന് എനിക്ക് തന്നെ അറിയാൻ വയ്യാത്ത ഒരു അവസ്ഥ.

കൂടെ നിന്നവർ കാര്യം തിരക്കി, ഒന്നുമില്ല ഒന്ന് ബാത്റൂമിൽ പോണം ഞാനിപ്പോൾ വരാം എന്ന് പറഞ്ഞ് ഞാൻ അവരുടെ അടുത്ത് നിന്ന് മാറി. അവൻ ഇവിടെ പെരുന്നാൾ കൂടാൻ അല്ല വന്നിരിക്കുന്നത് എന്നെനിക്ക് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു. അവരുടെ അടുത്തുനിന്ന് മാറിയ ഉടനെ ഞാൻ ഫോൺ അവന് മെസ്സേജ് വിട്ടു.

 

“ പള്ളിയുടെ പിന്നിൽ സിമിത്തേരിയോട് ചേർന്ന് ഒരു വഴിയുണ്ട്, ആ മണ്ണിട്ട വഴിയിലൂടെ കുറച്ചു നടന്നു കഴിയുമ്പോൾ ഒരു ടാറിട്ട റോഡ് കാണും. ആ റോഡിലൂടെ ഇടതുവശത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞ് നടക്കുക.. ഞാൻ വരാം “

 

മെസ്സേജ് അവൻ കണ്ടതിനുശേഷം ഞാൻ ഡിലീറ്റ് ചെയ്തു. പെരുന്നാൾ ആയതുകൊണ്ട് ഇച്ചായൻ വേറെ വണ്ടിയിൽ ആയിരുന്നു പള്ളിയിൽ വന്നത്. ഞാനും മോളും എന്റെ കാറിലും. ആ സമയം ആയപ്പോൾ പള്ളിയിൽ നിന്ന് പ്രദിക്ഷണം തുടങ്ങി. അധികം ആരുടെയും ശ്രദ്ധയിൽ പെടാതെ ഞാൻ വേഗം എന്റെ കാർ എടുത്തു. പ്രദിക്ഷണം തുടങ്ങിയതുകൊണ്ട് എല്ലാവരും അതിന്റെ ഒപ്പം പോയി, കുറച്ചുപേർ മാത്രമേ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

കാർ എടുത്ത് ഞാൻ പള്ളിമുറ്റത്ത് നിന്നും ഇറങ്ങി, മനുവിന് പറഞ്ഞുകൊടുത്തത് എന്റെ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി തന്നെ ആയിരുന്നു. ആ വഴി കാറോടിച്ച് പോയപ്പോൾ ഞാൻ പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ മനു അതുവഴി നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മെസ്സേജ് കണ്ടപ്പോൾ അവൻ ഒന്നും തിരിച്ച് പറയാതെ അനുസരണയുള്ള നല്ല കുട്ടിയെ പോലെ ആയിരുന്നു, അതോർത്തപ്പോൾ എനിക്ക് ഉള്ളിൽ കുറച്ച് ചിരി വന്നു. കാറ് ഞാൻ അവന്റെ അടുത്ത് നിർത്തി. ഗ്ലാസ് താഴ്ത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു..

 

ഞാൻ: വേഗം കയറ്.

 

പെട്ടെന്ന് തന്നെ അവൻ കാറിനുള്ളിൽ കയറി.

 

ഞാൻ: ഒന്നങ്ങ് തന്നാൽ ഉണ്ടല്ലോ ചെറുക്കാ, തോന്നിവാസം കാണിക്കുന്നതിന് ഒരു പരിധി ഇല്ലേ.. നീ ആരോട് ചോദിച്ചിട്ട് ഇന്ന് ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്.

 

അല്പം ദേഷ്യത്തിൽ തന്നെ ഞാൻ ചോദിച്ചു.

 

മനു: അത് ഞാൻ.. പിന്നെ.. നിന്നെ കാണാൻ കൊതി ആയതുകൊണ്ടല്ലേ.. എത്രയെന്ന് പറഞ്ഞാൽ പിടിച്ചിരിക്കുന്നത്..

 

അവൻ എന്റെ കവിളിൽ മെല്ലെ തൊടാൻ വന്നു. അവന്റെ കൈ തട്ടിമാറ്റി കൊണ്ട് ഞാൻ പറഞ്ഞു.

 

ഞാൻ: അടങ്ങിയിരി ചെറുക്കാ, ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ അതോടെ തീർന്നു എല്ലാം.. നീ ആ സീറ്റ് കുറച്ച് പിന്നിലേക്ക് ഇറക്കി അതിൽ കുനിഞ്ഞ് ഇരിക്ക്.

 

മനു: നീ എന്താ ഒരു സ്നേഹവും ഇല്ലാതെ സംസാരിക്കുന്നത്..?

 

ഞാൻ: പിന്നെ റോഡിൽ വച്ച് സ്നേഹിക്കാൻ നീ എന്റെ കെട്ടിയോൻ ആണല്ലോ.. പറഞ്ഞത് ചെയ്യ്..

 

എനിക്ക് നല്ല പേടിയുണ്ടെന്ന് അവനും മനസ്സിലായി, അവസാനം അവൻ ഞാൻ പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ കേട്ടു. എന്റെ ഭാഗ്യത്തിന് ആ സമയം ആ വഴിയിൽ വേറെ ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മൊത്തത്തിൽ ഒരു ഗ്രാമപ്രദേശം ആയതുകൊണ്ട് വഴി മിക്കപ്പോഴും വിജനമായിരിക്കും എന്നാലും കഷ്ടകാലത്തിന് ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ അതോടെ എല്ലാം കഴിഞ്ഞു. ആകപ്പാടെ ഒരു ആശ്വാസം പെരുന്നാൾ ആയതു കൊണ്ട് ഇച്ചായൻ അതിന്റെ പുറകെ ഓടിക്കോളും. അവനെ അങ്ങനെ കൊണ്ട് ഞാൻ വണ്ടി എടുത്തു.