ഞങ്ങൾ സ്വർഗ്ഗത്തിലായിരുന്നപ്പോഴുള്ള ആ ജീവിതത്തിൽ ഞാനും സന്തോഷത്തിൻറെ നെറുകയിലായിരുന്നു. സ്കൂൾ കാലഘട്ടത്തിൻറ അവസാനകാലത്തായിരുന്നു ഞാനും സുലുവും തമ്മിൽ പരിചയപ്പെടുന്നത്. ഞങ്ങൾ ഒരു പ്രദേശത്തുകാരൊന്നുമല്ല. പിന്നെ ഹയർ സെകൻററി സ്കൂളിൽ പഠിക്കുന്ന ഞാനും കോളേജിൽ പഠിക്കുന്ന അവളും എങ്ങനെ ഇത്ര അടുത്ത കൂട്ടുകാരായെന്നല്ലെ. ഞങ്ങൾ ഒരേ ബസ്സിൽ യാത്ര ചെയ്താണ് പഠിച്ചിരുന്നത് അതും ഒരേ സ്ഥാപനത്തിൽ. ഞാൻ 8-ൽ പഠിക്കാൻ ഹയർ സെക്കൻററിയിൽ ചേർന്നപ്പോൾ സുലോജന എന്ന സുലു അവിടെ 9-ൽ പഠിക്കുന്നു. ഏതൊരാണും ഒന്ന് കണ്ടാൽ വീണ്ടും നോക്കിപ്പോകുന്ന സുന്ദരിയായിരുന്നു അവൾ. ഒരു പാട് ആൺകുട്ടികൾ അവളെ നോക്കി വെള്ളമിറക്കുമായിരുന്നു. എല്ലാർക്കും ഒരു പുഞ്ചിരി സമ്മാനിച്ച് നടന്നുപോകലല്ലാതെ ആരോടും വെറുപ്പ്
കാണിക്കില്ലായിരുന്നു.
ഞാൻ അവിടെ ചേർന്നതോടെ ചില വായിൽ നോക്കികൾ എൻ വയ്യാലെയും കൂടിയിരുന്നു. ഞാനൊരു ജൂനിയർ ആയിരുന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ കമൻറടിക്കാൻ ചില പൂവാല ശിരോമണികൾക്ക് വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു.
അന്ന് ഞാനും ഒരു കൊച്ചു സുന്ദരിയാണെന്ന് എനിക്ക് ബോധമില്ലായിരുന്നു. മാറിലെ മാദളനാരങ്ങകൾക്ക് അത് മുഴുപ്പില്ലായിരുന്നു. പിന്നെ വീട്ടിൽ ചേട്ടൻ കുറച്ച് സ്റ്റിക്റ്റായിരുന്നത് കൊണ്ട് ഞാൻ അത വിലസുന്ന കൂട്ടത്തിലായിരുന്നില്ല. ഒമ്പതാം ക്ലാസ്സുകാരിയായ സുലുവിന്റെ സ്വർണ്ണനിറവും അഞ്ചടിയിൽ കൂടുതലുള്ള പൊക്കവും സ്ഫൂല ശരീരവും നീളം കൂടിയ മുടിയും എല്ലാം കൂടി അവളെ ഒരു ആകർഷകബിന്ദു ആക്കിയിരുന്നു. ചുരിദാർകമീസ് അവൾക്ക് നല്ല ചേർച്ചയുമുണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാറ്റിനും മുകളിലായിരുന്നു അവളെ എല്ലാവർക്കും ഇഷ്ടപ്പെടാൻ കാരണമാക്കുന്ന നറുപുഞ്ചിരി. ബസ്സ് യാത്രക്കിടയിൽ ഞങ്ങൾ കുറേശെ അടുത്തു. അവസാനം ഉറ്റഫൻറ്സായി. അവളിൽ നിന്നാണ് ഞാൻ തങ്ങളുടെ സൗന്ദര്യം ആർക്കെങ്കിലും ദർശനസുഖം പകരുന്നുണ്ടെങ്കിൽ നമ്മൾ ദേഷ്യപ്പെടുന്നതിനുപകരം ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചാൽ അവർ ഹാപ്പിയാകുമെന്നും അതുകൊണ്ട് തന്നെ അവർ നമ്മോട് മിത്രങ്ങളോടെന്നപോൽ പെരുമാറുമെന്നും അത്കൊണ്ട് തന്നെ ബസിൽ വെച്ചും മറ്റും ചില തറകളുടെ ഉപദ്രവങ്ങളിൽ നിന്നും ഇവർ നമുക്ക് രക്ഷകരാകുമെന്നും മറിച്ച് നമ്മൾ വെറുപ്പ് കാണിച്ചാൽ അവർ നമ്മ ശത്രുവായി കണ്ട് കിട്ടുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ അവരും നമ്മ ഉപദവിക്കുമെന്നുള്ള സത്യം അവളാണെനിക്ക് മനസ്സിലാക്കിതന്നത്. അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ എല്ലാരീതിയിലും നല്ല അടുപ്പത്തിലായി.
ഒരു ദിവസം അൽപം തമാശയായി ഞാൻ ചോദിച്ചു “എങ്ങനാടി നിൻറ ഇവറ്റകൾ ഇത്ര വലുതായത്? ” അവളുടെ മാറിലേക്ക് ചൂണ്ടി ഞാൻ ചോദിച്ച ചോദ്യം കേട്ടപ്പോഴും അവളുടെ സ്വതസിദ്ദമായ ഒരു പുഞ്ചിരി മാത്രമായിരുന്നു മറുപടി. അപ്പോൾ കുറച്ചുകൂടി ധൈര്യം സംഭരിച്ച് ഞാൻ ചോദിച്ചു.
“ചിലർ പറയുന്നത് പോലെ വല്ല കൈവളപ്രയോഗമാണോ? ” ” ആണെന്ന് കൂട്ടിക്കോ“ എന്ന അവളുടെ മറുപടി എന്നെ ഞെട്ടിച്ചുകളഞ്ഞു.
“ആരാടീ വളമിട്ടത്?“ തനിക്ക് അതറിയാൻ കൗതുകം.
“നീ സീര്യസ് ആയി ചോദിച്ചതാണോ? എടി മണ്ടൂസെ, വല്ല ക ഥകളിലും മറ്റും പറയുന്നത് പോലെ ആരെങ്കിലും കൈവെച്ചാൽ വളരുന്നതൊന്നുമല്ല നമ്മുടെ ബൂബ്സ്. ഒരു പരിധിവരെ പാരമ്പര്യം തന്നെയാണ്. പിന്നെ നമ്മുടെ ശരീരത്തിലെ ഹോർമോൺ പ്രവർത്തനഫലവും“
”അപ്പോൾ നിങ്ങടെ അമ്മേടതും നല്ല വലിപ്പമു ണ്ടായിരിക്കും അല്ലെ? “
”അമ്മടതുങ്ങളുടെ മുന്നിൽ എൻറതൊന്നുമല്ല എന്റെ നിൻറമ്മേടേതോ..?“
അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ എന്തും അന്യോന്യം ഏത് വിഷയവും ചർച്ച ചെയ്യുമായിരുന്നു. അധികവും തങ്ങളുടെ ശരീരഭാഗങ്ങളെ പറ്റി തന്നെ. പതിയെ പതിയെ ഞങ്ങളുടെ സൗന്ദര്യം ആസ്വദിക്കുന്ന ആണുങ്ങളുടെ ശരീരശാസ്ത്രവും ചർച്ചാവിഷയങ്ങളായി. “നിന്റെ നോട്ടത്തിൽ അവന്റെ കൊച്ചൻ എത്ര മുഴുപ്പുകാണും എന്തു നീളം വരും“ എന്നുവരെ ചർച്ച ചെയ്തു തുടങ്ങി. അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ വളരെ അടുത്തു.
അങ്ങനെ ഞാൻ പ്ലസ് 2-വിനും അവൾ ബീകോമിനും ചേർന്നു. കോളേജിലേക്കും കയറി. പക്ഷേ യാത്ര ഒരേ ബസ്സിൽ തന്നെ. ഞാൻ സുലുവിനെപറ്റി നിങ്ങളോട് പലതും പറഞ്ഞെങ്കിലും എന്നെ പറ്റി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പറയാം, ഞാൻ രേവതി ഇപ്പോൾ മധുരപതിനേഴിൽ എത്തിനിൽക്കുന്ന പ്ലസ് 2കാരി. ആ രംഭത്തിൽ ഓർമ്മകൾ അയവിറക്കിയ അതേ അഹല്യയുടെ രണ്ടാമത്തെ സന്താനം, എന്റെ അച്ഛൻ രവികുമാർ – 48 വയസ്സായി. നല്ല ആരോഗ്യവാനാണ് (അമ്മയുടെ മുഖത്ത് അലയടിക്കുന്ന സന്തോഷത്തിന്റെ രഹസ്യം അച്ഛൻ ആ ക്വാളിറ്റി തന്നെ. സർക്കാരുദ്യോഗസ്ഥനാണ്.