അയാള് ആ പഴം അവിടുന്ന് എടുത്തു മാറ്റണമേ എന്നോ? അതോ ഒന്നും ആരും കാണരുതേ എന്നോ? അതോ ഈ സുഖം ഒരിക്കലും അവസാനിക്കരുതേ എന്നോ? എന്തായാലും തേനോഴുകി കുതിര്ന്ന എന്റെ കളിചെപ്പില് ഏതാനും നിമിഷങ്ങള്ക്കകം അയാള് ആ പഴം മുഴുവനായി തള്ളികയറ്റി. ഇപ്പോള് പഴം മുഴുവന് ഉള്ളിലാണ് – കടയ്ക്കലെ ചെറിയ തണ്ടില് മാത്രമാണ് അയാളുടെ പിടുത്തം. അയാള് പതുക്കെ തണ്ടില് പിടിച്ചു പഴം ഇളക്കാന് തുടങ്ങി. ഒരല്പ്പനേരം ഒഴുക്കുനിലച്ച എന്റെ മദനപൊയ്കയില് നിന്നും വീണ്ടും തേനൊലിക്കാന് തുടങ്ങി. അവാച്യമായ അനുഭൂതിയുടെ തേരേറി ഞാന് വീണ്ടും ആകാശത്തിലെ സ്വപ്നലോകങ്ങളിലൂടെ പറന്നു…
പെട്ടെന്ന് ചീന്തുളി കൊണ്ടത് പോലെ സിരകളിലൂടെ ഒരു വേദന പാഞ്ഞു.
ഞാന് പുളഞ്ഞുപോയി. ഒരര്ദ്ധ നിമിഷമെടുത്തു അതെന്താണെന്ന് മനസിലാവാന്; അയാളുടെ ഏതോ ഒരു വിരല് എന്റെ മലദ്വാരത്തെ തുരന്ന് അകത്തേക്ക് കയറിയിരിക്കുന്നു. ഞാന് വേദന കടിച്ചമര്ത്തി. കൂതിയിലുള്ള വിരല് അനക്കാതെ മറ്റൊരു വിരല്കൊണ്ട് അയാള് പൂറിനുള്ളിലെ പഴം അനക്കാന് തുടങ്ങി. പൂര് സുഖിക്കാന് തുടങ്ങിയപ്പോള് ഗുദത്തിലെ വേദന കുറഞ്ഞു കുറഞ്ഞു വന്നു. എനിക്ക് എന്നെ തന്നെ വിശ്വസിക്കാനായില്ല. പൂറില് പഴവും കൂതിയില് വിരലും. ഇവിടെ രണ്ടിടത്തും ഉള്പ്രദേശങ്ങളില് ഒരിക്കലും ഞാന് എന്റെ വിരലുകള് കൊണ്ട് പോലും സ്പര്ശിച്ചിട്ടില്ല. എന്നിട്ടിപ്പോള് കല്യാണത്തിന്റെ മൂന്നാം ദിവസം ഏതോ അപരിചിതന്…
ഇപ്പോളയാള് വിരുതോടെ പഴവും കൂതിയിലെ വിരലും ഇളക്കാന് തുടങ്ങി. കൂതിയില് വേദനയല്ല, ഇക്കിളിയെന്നോ സുഖമെന്നോ വേര്തിരിച്ചറിയാനാവാത്ത ഒരനുഭൂതി. പൂറിലാണെങ്കില് വീണ്ടും തിളയ്ക്കുന്ന ലാവ. ഞാന് പാതിബോധത്തിലായി. എന്നില് നിന്നും കാമം തേനായി പെയ്തിറങ്ങി കൊണ്ടിരുന്നു. ഞാന് മറ്റേതോ ലോകത്ത് ഒരു മാലാഖയെ പോലെ പറന്നു നടന്നു…
“ചാവടികുന്ന് ഇറങ്ങാനുള്ളവര് മുന്നോട്ടു വന്നേ…” ദൂരെ എവിടെ നിന്നോ കണ്ടക്ടറുടെ വിളി…
“വാ…” ഗോപിയെട്ടാന് എന്റെ കൈകളില് പിടിച്ചു വലിച്ചുകൊണ്ട് തിരിഞ്ഞു. ഒരര്ദ്ധനിമിഷം കൊണ്ട് അയാളുടെ വിരലുകള് എന്റെ ശരീരത്തില് നിന്നും വേര്പെട്ടു. ഞാന് ഞെട്ടിപ്പോയി…, അയാള് പഴം എടുത്തുമാറ്റിയിട്ടില്ല. മാത്രവുമല്ല, അയാള് കൂതിയില് നിന്നും വിരലൂരിമാറ്റിയപ്പോള് പൂര്വസ്ഥിതിയിലായ ഷഡി പഴത്തെ പൂറിനുള്ളില് ഭദ്രമാക്കി ഉറപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. സകല ദൈവങ്ങളെയും വിളിച്ചുകൊണ്ട് എങ്ങിനെയൊക്കെയോ ഗോപിയേട്ടന്റെ പിറകെ ഞാന് ബസ്സിന്റെ വാതിലിലേക്ക് ആള്ക്കാരുടെ ഇടയിലൂടെ നടന്നു.
പുറത്തു മഴ ചാറുന്നുണ്ടായിരുന്നു, ഞങ്ങള് രണ്ടുപേരും കുടയുടെ ഉള്ളില് ചേര്ന്ന് നടന്നു. എനിക്ക് വേച്ചുവേച്ചേ നടക്കാന് പറ്റുന്നുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അല്ലെങ്കില് തന്നെ പൂറിനകത്തൊരു പഴവുംവച്ച് ഏതു പെണ്ണിനാണ് നടക്കാന്പറ്റുക. ഗോപിയേട്ടന്റെ കയ്യില് പിടിച്ചുതൂങ്ങി എങ്ങിനെയോ അടികള് വച്ചു.
ഞാന് ആവുന്നത് മുക്കി നോക്കി, പുറത്തേക്കു ചാടിക്കാന് – ഒരു രക്ഷയും ഇല്ല. ഒരു കുണ്ണയും ഇതുവരെ പൂര്ണ്ണമായി കടന്ന് വികസിപ്പിച്ചെടുക്കാത്ത ആ അരുമപൂറിന്റെ ഇറുകിയ ഭിത്തികളെ വകഞ്ഞു പുറത്തേയ്ക്കുവരാന് ആ പഴത്തിനായില്ല. മദജലം കൊണ്ട് കുതിര്ന്ന എന്റെ പുത്തന് ഷഡിയുടെ ഇറുക്കം അത്തരത്തിലുള്ള എല്ലാ സാധ്യതകളെയും ഇല്ലാതാക്കുകയും ചെയ്തു. ഭാഗ്യം, മഴയും ഇരുട്ടും ആയത്. നാട്ടുവഴി പൂര്ണമായും വിജനമാണ്.
“നീയെന്താ സന്ധ്യേ വല്ലാതെ നടക്കുന്നത്, വയ്യായ്ക വലതും ഉണ്ടോ?”
ഞാനൊന്ന് ഞെട്ടി. എന്റെ നവവരനോട് എന്ത് മറുപടി പറയും. ബസ്സില് വച്ച് ഏതോ കിളവന് തന്റെ നവവധുവിന്റെ പൂറ്റില് പഴം കയറ്റി വിട്ടിരിക്കുകയാണെന്നോ? ഗോപിയേട്ടന് അറിഞ്ഞാല് ഉണ്ടായേക്കാവുന്ന പ്രതികരണമോര്ത്ത് എന്റെ മനസ്സിലൂടെ ഒരു വെള്ളിടി പാഞ്ഞു.
“എനിക്ക് മുള്ളാന് മുട്ടിയിട്ടു വയ്യ ഗോപിയേട്ടാ…”