എനിക്ക് ഒരു കുഞ്ഞിനെ വേണം 2
Enikku Oru Kunjkine Venam Part 2 | Luffy |
Previous Part
പ്രിയ സുഹൃത്തുക്കളെ
Pareed Pandari യുടെ ഇതെ പേരിൽ 2017 November 1 ന് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച കഥയുടെ രണ്ടാം ഭാഗം
ഞാൻ എന്റെ ചെറിയ ആശയങ്ങൾ
വെച്ച് എഴുതിയ പാർട്ടാണ് ഇത്.
തെറ്റുണ്ടെങ്കിൽ ഒരു തുടക്കകാരൻ്റെ കൈ അബദ്ധമായി കൊണ്ട് ക്ഷമിക്കണം.
All credits goes to Pareed Pandari.
ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക് എത്തി. വീട്ടിൽ കയറിയതും കണ്ടു സോഫയിൽ ഇരിക്കുന്ന ഷാഹിനാത്തയെ, കൂടെ അളിയനും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇത്താത്ത എന്നെ കണ്ടിട്ടില്ല, അളിയനുമായി സംസാരിച്ചു ഇറിക്കുവാണ് കൂടെ ഉമ്മയുമുണ്ട്. ഉമ്മയാണ് എന്നെ ആദ്യം കണ്ടത്.
“ആ നീ വന്നൊ , ഞാൻ ചായ എടുക്കാം” എന്നും പറഞ്ഞു ഉമ്മ എണീറ്റ് പോയി.
എന്നെ കണ്ടതും ഇത്താത്തയുടെ കണ്ണിൽ ഒരു തിളക്കം ഞാൻ കണ്ടു.
ഞാൻ സോഫയിൽ ചെന്നിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് ഞാൻ ഇത്താത്തൻ്റെ വയർ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്, ചുരിദാറിനുള്ളിൽ ചെറുതായി ഉന്തിയിരിക്കുന്നു. സത്യത്തിൽ ഞാൻ സങ്കടം പെട്ടിരിക്കുവായിരുന്നു, പക്ഷേഇത്താത്തയുടെ ഉള്ളിൽ വളരുന്നത് എൻ്റെ കുഞ്ഞാണ് എന്ന ചിന്ത എന്നെ സന്തോഷവാനാക്കി, അതിൽ എൻ്റെ കണ്ണ് ചെറുതായി ഈറനണിഞ്ഞു.
ഇത്താത്തയുടെ കുണുങ്ങി ചിരിയാണ് എന്നെ സ്വബോധത്തിൽ എത്തിച്ചത്. അപ്പോഴേക്കും ഉമ്മ ചായയുമായി എത്തി. കുറച്ചു നേരം അളിയനുമായി സംസാരിച്ചിറിക്കവെയാണ് ഇത്താത്തയുടെ കണ്ണ് എന്നിൽ തന്നെയാണ് എന്ന് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചത്, അത് ഉമ്മയും കണ്ടു.
നാളെ ജോലിക്ക് പോകേണ്ടത് കൊണ്ട് അളിയൻ ഇറങ്ങിയ സമയം ഞാനും കൂടെ പോയി.
“ഷഫീ എന്നോട് നീ ക്ഷമിക്കണം, ഞാൻ അന്ന് നിന്നോട് പറഞ്ഞത് ഒരിക്കലും സഹോദരനും സഹോദരിയും ചേർത്ത് പറയാൻ പാടില്ലാത്തത് ആണ്. അന്ന് എൻ്റെ അവസ്ഥ അങ്ങനെ ആയിരുന്നു.”
എന്നും പറഞ്ഞു എന്റെ മുന്നിൽ നിന്ന് കരഞ്ഞു.
ഞാൻ പുള്ളിയെ സമാധാനിപ്പിച്ചു പറഞ്ഞയച്ചു.
വീട്ടിൽ തിരിച്ച് കയറിയതും ഉമ്മ എന്നെ കാത്ത് നിൽക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു .
“സുഹ്റ നിന്നെ വിളിച്ചോ”
“ഹൂം” ഞാൻ ഒന്നു മൂളി.
” നിനക്ക് സങ്കടം ഉണ്ടോ” ഉമ്മ വീണ്ടും അടുത്ത ചോദ്യം ഇട്ടു.
ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല
“നിന്റെ ഇത്തക്കും, അവളുടെ ജീവിതത്തിനും, നമ്മുടെ കുടുംബത്തിനും വേണ്ടിയാണ് നീ അത് ചെയ്തുത്, ഇപ്പൊ അവൾ സന്തോഷവതിയാണ്. നമ്മുടെ കുടുംബത്തിനും. നീ ചെയ്തതിൽ തെറ്റില്ല. ഇനി എന്റെ മൊൻ സങ്കടപ്പെട്ടിരിക്കരുത് . ”
ഇത്രയും പറഞ്ഞ ഉമ്മ അടുക്കളയിലേക്കു പോയി.ഞാൻ ഒരു നെടുവീർപ്പിട്ടു മുറിയിലേക്ക് പോയി കുളിച്ചു.
പുറത്തേക്ക് പോകാൻ ഞാൻ മടിച്ചു.
ഉമ്മ ആഹാരം കഴിക്കാൻ വിളിച്ചപ്പോൾ ആണ് പിന്നെ പറഞ്ഞു വരുന്നത്. തീൻമേശയിൽ പോയിരുന്നപ്പൊൽ ഇത്തയും റൂമിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി വന്നു. ഒരു നീല നൈറ്റിയാണ് വേഷം. വീട്ടിൽ നിന്നും പൊയതിന്നും ഒന്നുടെ തടിച്ചിരുന്നു ഇത്താത്ത. ഇത്താത്ത അടുത്ത് വന്നു ഇരുന്ന് എന്നെ നോക്കിയപ്പോഴാണ് ഞാൻ അവളെ തന്നെ നോക്കി ഇരിക്കുന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയത്.
ഇത്താത്ത എനിക്ക് ഒരു പുഞ്ചിരി സമ്മാനിച്ചു. പക്ഷേ എനിക്ക് അത് തിരിച്ചു നൽകാൻ സാധിച്ചില്ല.അത് അവൾക്ക് വിഷമമായിന്ന് തോനുന്നു, അവൾ തലതാഴ്ത്തി ഇറുന്ന പിന്നെ ആഹാരം കഴിച്ചത്.
ഞാൻ അവൾ വന്നിട്ട് ഇപ്പോഴും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. എന്തോ ഒരു ബുദ്ധിമുട്ട് പോലെ. ഇത്തയെ വീണ്ടും മറ്റൊരു കണ്ണിൽ കാണാൻ കഴിയുന്നില്ല. പക്ഷേ അവള്ക്ക് വേണ്ടി
ഇത് തുടരാൻ ഞാൻ മനസ്സിനെ പാകപ്പെടുത്തി.
കട്ടിലിൽ കിടക്കുമ്പോഴാണ് സുഹറ ഇത്ത വിൽക്കുന്നത്.
ഇന്ന് ചെയ്യുമ്പോൾ എന്തൊക്കെ ശ്രദ്ധിക്കണം, എങ്ങനെ കിടത്തണം,
കുഞ്ഞിന് കുഴപ്പം ഒന്നും വരില്ല എന്നും
എല്ലാം പറഞ്ഞു തന്നു.
എല്ലാം ഞാൻ ക്രിത്യമായി മനസ്സിലാക്കി.
ഇത്താത്തൻ്റെ മുറിക്ക് പുറത്ത് വന്നു നിന്ന് ഞാൻ പതിയെ കതക് തുറന്ന് ഉള്ളിൽ കയറി. കട്ടിലിന്റെ ഹെഡ്റെസ്റ്റിൽ ചാരി ഇരിക്കുന്ന ഇത്തയെ ഞാൻ കണ്ടു.