“ആ.. കുറെ ചെയ്തിട്ടുണ്ടന്ന്…ആരാടി..അത്.. കോളേജിൽ പോകുന്നത് അവരാതിച്ച് നടക്കാനാണല്ലേടി…”
“എന്താ.. ഇപ്പൊ അമ്മേന്റെ പ്രശനം…? ഞാൻ കിഷോറിന്റെ കൂടെ ചെയ്തതോ അതോ കോളേജിൽ പോയി അവരാതിക്കുന്നതോ…?”
അത് കേട്ട് ഗീത ഒന്ന് പരുങ്ങി.. ഉത്തരം പറയാനില്ലാതെ അവളുടെ കണ്ണിൽ നിന്നും നീര് പൊടിഞ്ഞു.
“എനിക്ക് ഒരേഒരു കുഞ്ഞിനെ ദൈവം തന്നൊള്ളു.. അത് ഇങ്ങനെ കേട്ട് പോകുന്നത് കാണുമ്പൊൾ ഏതൊരമ്മക്കും സഹിക്കില്ല…”
ഗീത കരച്ചിലിന്റെ വക്കിൽ തേങ്ങിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“അയ്യേ ഗീത കൊച്ചു കരായ… അയ്യേ മോശം..”
ശ്വേതാ അമ്മയെ ബെഡിലിരുത്തി അവളോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു.
“‘അമ്മ എന്തിനാ കരയുന്നെ..?”
“നിന്നെ ഒരമ്മ കാണാൻ പാടുള്ള കോലത്തിലാണോ ഞാൻ കണ്ടത്..”
“അവൻ എന്റെ ഭാവി ഭർത്താവല്ലെ..?”
“കല്യാണം കഴിഞ്ഞൊന്നും ഇല്ലാലോ.. പിന്നെ ആദ്യമായിട്ട് കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ… ഛെ… നീ അത്രയ്ക്കും മോശമാണോ..മോളെ…”
“എന്താ അമ്മെ കുറച്ച് തവണ കണ്ടു കഴിഞ്ഞാൽ ചെയ്യാമോ..?” അവൾ മുഖത്ത് ഒരു പുച്ഛം വരുത്തി ചോദിച്ചു.
ഗീത മകളെ നോക്കി കരയാൻ തുടങ്ങി..
“‘അമ്മ കരയരുത്…കരയാൻ മാത്രം ഇവിടെ ഒന്നും ഉണ്ടായിട്ടില്ല.. ഇതൊന്നും നമ്മുടെ…. നമ്മുടെ കുടുമ്പത്തിൽ പതിവില്ലാത്തതല്ലലോ..? മൂത്ത വല്യമ്മയും ചെറിയ വല്യമ്മയും ഒക്കെ പലർക്കും കിടന്ന് കൊടുക്കുന്നില്ലേ..? അമ്മായി വല്യച്ഛൻ മാർക്ക് കിടക്കുന്നില്ലേ..? ചിഞ്ചു ചേച്ചിയെ വല്യച്ഛൻ ചെയ്യുന്നില്ലേ..? അവളുടെ അച്ഛനല്ലേ..അത്..എന്നിട്ടും ചെയ്യുന്നില്ലേ..? നമ്മുടെ അച്ഛനും അങ്ങനെ അല്ലെ..?”
ഇതൊക്കെ കേട്ട് ഗീത കണ്ണ് മിഴിച്ചു നിന്നു.. അവൾ വീണ്ടും തുടർന്നു.
” നമ്മുടെ അച്ഛൻ നാട്ടിൽ മൊത്തം നടന്ന ചെയ്യുന്നില്ലേ..? അതിൽ കുറെ കുട്ടികളും ഉണ്ടല്ലോ..? എന്റെ കൂടെ പഠിച്ച തെക്കേതിലെ സുൽഫത്ത് നമ്മുടെ അച്ഛന്റെ മോളല്ലേ..?”
മകളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഗീതയുടെ ഹൃദയം നുറുങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു…
“അമ്മേം കിടന്ന് കൊടുത്തിട്ടില്ലേ വല്യച്ചന്മാർക്ക്…?”
“മോളെ…? ഗീത ഇടറിയ ശബ്ദത്തിൽ അൽപ്പം ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു.
“ഞാൻ പറയട്ടെ അമ്മെ.. പിന്നെ ‘അമ്മ വിഷ്ണു ചേട്ടൻ കിടന്ന് കൊടുത്തിട്ടില്ലേ…? അവൻ അമ്മക്ക് മോനെ പോലെ അല്ലെ..? ഇത്രയൊക്കെ നടന്നിട്ടും ഞാൻ മാത്രം നന്നാവണം എന്നുപറഞ്ഞാൽ എങ്ങനാ അമ്മെ ശെരിയാവുക… ഇതൊന്നും ഞാൻ അറിയാതിരിക്കാൻ അല്ലെ ‘അമ്മ നിർബന്ധം പിടിച്ച് ഹോസ്റ്റലിൽ നിർത്തി പഠിപ്പിച്ചത്. അമ്മേനെ കാണണം എന്ന് പറഞ്ഞു ഞാൻ വാശി പിടിച്ചിട്ടും വരണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞു എന്നെ മാറ്റി നിർത്തിയത്…ഇതൊക്കെ കൊണ്ടല്ലേ… ഞാൻ ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്നെയും എല്ലാരും മുമ്പേ ചെയ്തിരുന്നില്ലേ…?”
“മോളെ…” ഗീത കരഞ്ഞു കൊണ്ട് ശ്വേതയെ കെട്ടി പിടിച്ചു. പ്കഷെ ശ്വേതയിൽ നിന്നും ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ പോലും വന്നില്ല.
“അമ്മെ.. എന്നെ ഒരുപാട് പേര് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.. പലരും പലസ്ഥലങ്ങളിൽ വെച്ച്, പല രീതിയിൽ. അതൊന്നും നിങ്ങൾ ഇത് വരെയുള്ള ജീവിതത്തിൽ അനുഭവച്ചിട്ടുണ്ടാവില്ല. അതൊക്കെ എനിക്കൊരു വാശിയും ഒരു സുഖവുമായിരുന്നു. എന്നെ ഈ വീട്ടിൽ നിന്ന് മാറ്റി എന്നുകരുതി ഒരിക്കലും ഞാൻ ഒരു ശീലാവതി ആവില്ല അമ്മെ… എൻറെ ജീൻ… എൻറെ പിതൃത്വം അത് എത്ര തേച്ചു മച്ചാലും പോകൂല്ലലോ.. ആ പാരമ്പര്യം എന്നും എന്നിലുണ്ടാവും.”
ഇത്രയൊക്കെ പറഞ്ഞപ്പോ വര്ഷങ്ങളുടെ മഴ ഒറ്റ രാത്രിയിൽ പെയ്തൊഴിഞ്ഞ പോലെയായിരുന്നു ശ്വേതക്ക്. ഒന്നും പറയാൻ വാക്കുകളില്ലാതെ ഗീത ശ്വേതയുടെ മാറിൽ തലവെച്ചു തേങ്ങി..
“അമ്മയോട് എനിക്ക് ദേഷ്യമായിരുന്നു ആദ്യമൊക്കെ… അച്ഛനോട് ഞാൻ കൂടുതൽ അടുത്തു.. പക്ഷെ അപ്പോഴും അച്ഛനിൽ നിന്നും ‘അമ്മ എന്നെ മാറ്റി നിർത്തുകയാണെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്ക് അമ്മയോട് കൂടുതൽ ദേഷ്യവും വെറുപ്പുമായി. ഒരിക്കൽ എല്ലാം അറിഞ്ഞപ്പോൾ അമ്മയുടെ കാൽക്കൽ വന്ന മാപ്പ് പറയണമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നിയിരുന്നു. എന്നെ ഈ ലോകത്ത് ഏറ്റവും കൂടുതൽ സ്നേഹിച്ചത് അമ്മയാണെന്ന ആ തിരിച്ചറിവ് എന്നെ തളർത്തിയിരുന്നു… പക്ഷെ എല്ലാം ഞാൻ അറിഞ്ഞെന്ന് ‘അമ്മ അറിഞ്ഞാൽ ‘അമ്മ കൂടുതൽ വിഷമിക്കുമെന്ന് കരുതി ഞാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലെന്നേ ഒള്ളു…”