ദിവ്യയെ വിളിച്ചപ്പോള് വളരെ ബഹുമാനത്തോടെയുള്ള, എന്നാല് ചെറിയ പരിഭ്രമവും ഭയവും
ചേര്ന്ന ഒരു കിളിനാദം. ജോലിയില് കേറി ആദ്യവര്ഷം, ആദ്യത്തെ ഡ്യൂട്ടി. അതിന്റെ
പേടി നല്ലവണ്ണം ഉണ്ട്. കഴിയാവുന്നപോലെയൊക്കെ ധൈര്യം കൊടുത്തു വീണ്ടും
വിളിക്കാമെന്നു പറഞ്ഞു വെച്ചു.
പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളില് ലക്ഷ്മിയുമായും ദിവ്യയുമായും കൂടുതല് അടുത്തു എന്ന്
പറഞ്ഞാല് മതിയല്ലോ.
ലക്ഷ്മി വളരെ ഔട്ട്ഗോയിങ് ആണ്.
ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ഫില്ട്ടറൊക്കെ ഇട്ട് ഡിപിയൊക്കെ മാറ്റുന്നതുകണ്ടാല് മോഡലോ
സിനിമാനടിയോ ആണെന്നേ പറയൂ.
സാരിയായാലും മോഡേണ് വേഷങ്ങളായാലും ഒരേപോലെ തിളങ്ങാന് കഴിയുന്നുണ്ട് പെണ്ണിന്.
അത് പച്ചയ്ക്കു പറഞ്ഞപ്പോഴും പെണ്ണിന് കുലുക്കമില്ല എന്നല്ല കുലുങ്ങിച്ചിരി.
അതിനുശേഷം ഡിപിയൊക്കെ ഒന്നുകൂടി ഹോട്ട് ആയോ എന്നു സംശയം.
അധികം വൈകാതെ ഞങ്ങള് വീഡിയോ കോളില് വരെയെത്തി. ഭര്ത്താവിനെപ്പറ്റിയും
ദാമ്പത്യജീവിതത്തെപ്പറ്റിയും ഒക്കെ തുറന്നുപറയാന് പെണ്ണിന് ഒരു മടിയുമില്ല.
ഒന്നു ശ്രമിച്ചാല് ചിലപ്പോ വല്ലതും നടന്നേക്കും.
മൃദുലയുമായി ഞാന് മിക്കദിവസവും ഫോണില് സംസാരിച്ച് ഒരു കണക്ഷന്
ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കാന് ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. നാണം കലര്ന്ന അവളുടെ സംസാരം കേട്ടാലേ
കമ്പിയാവും. ആദ്യമൊക്കെ വീട്ടില് നിന്ന് വിട്ടുനില്ക്കാന് അച്ഛനമ്മമാര്
സമ്മതിക്കില്ല എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞത് പിന്നീട് ഞാന് തന്നെ അവവരോട് സംസാരിച്ച്
ശരിയാക്കി. ലക്ഷ്മിയെക്കൊണ്ടും വിളിപ്പിച്ച് സംസാരിപ്പിച്ചു. അച്ഛനമ്മമാരുടെ
അടുത്ത് ഏതായാലും ഒരു പാലമിട്ടുവെക്കുന്നത് നല്ലതാണ്. ഒരാഴ്ചകൊണ്ട് പെണ്ണ്
കുറച്ചൊക്കെ എന്നോട് കാഷ്വലായി സംസാരിക്കാമെന്നായി. ഫോട്ടോ അയച്ചുതരാന് പറയുന്നത്
ബോറല്ലേ. ഇനിയിപ്പൊ ക്ലാസിനു വരുമ്പോ കാണാം.
അങ്ങനെ അടുത്താഴ്ച മാര്ച്ച് 21ന് രണ്ടാം ക്ലാസിന് ഞാനെത്തി നേരത്തേ സ്ഥലം
പിടിച്ചു. ഒരു റൂറല് നിയോജകമണ്ഡലമാണ്. ഇന്ന് ഇവരെല്ലാവരെയും കാണാം. ഞാന്
ലക്ഷ്മിയെയും മൃദുലയെയും ഫോണില് വിളിച്ചു. എത്തുന്നേയുള്ളൂ. സരസ്വതിയെ വിളിക്കാന്
പോയില്ല. അന്നത്തെ വെറുപ്പിക്കല് വെച്ച് തള്ള ഇങ്ങോട്ടുവരട്ടെ. അപ്പോഴാണ്
പിന്നില് “ഗുഡ് മോര്ണിങ് സര്” എന്ന് കേട്ടത്. തിരിഞ്ഞു നോക്കിയ ഞാന് കണ്ടത്
അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി വശ്യമായ ചിരിയോടെ നില്ക്കുന്ന, കത്തിജ്വലിക്കുന്ന ഒരു
സൌന്ദര്യത്തെയാണ്.
ലക്ഷ്മി! ഫോട്ടോയിലേക്കാളും സൂപ്പറാണ് കാണാന്.
മെലിഞ്ഞ് എന്നാല് വേണ്ടിടത്ത് അത്യാവശ്യം മുഴുപ്പൊക്കെയായി വയറും പൊക്കിളുമൊക്കെ
അത്യാവശ്യം കാണിച്ച് ഒരു വെടിച്ചില്ല് തന്നെ.
എന്റെ പൊന്നോ ഈ ഇലക്ഷന് ഞാന് ഒരു കലക്ക് കലക്കും.
“ഹായ്” ഞാന് കൈ കൊടുത്തു. യാതൊരു മടിയുമില്ലാതെ ലക്ഷ്മി കൈ തന്നു. നല്ല പതുപതുത്ത
കൈ. ഞങ്ങള് കുറച്ചു നേരം ഇരുന്നു സംസാരിച്ചു. സ്വന്തം കാറോടിച്ചാണ് ലക്ഷ്മി
ടൌണില് നിന്ന് ഇതുവരെ 50 കിലോമീറ്ററോളം വന്നത്. കൊള്ളാം.
അപ്പോഴാണ് മൃദുല വിളിച്ചത്. എത്തിയിട്ടുണ്ട്, എവിടെയാണെന്നു ചോദിച്ച്. ഞാന്
ഞങ്ങളിരിക്കുന്നിടം പറഞ്ഞുകൊടുത്തു. അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോള്…
എന്റെ കണ്ണുകള് മിഴിഞ്ഞുപോയി എന്നു പറഞ്ഞാല് മതിയല്ലോ. അതിമൃദുലമായ ഒരു
പുഷ്പത്തെപ്പോലെ അല്പമൊരു നാണത്തോടെ മൃദുല!
ലക്ഷ്മി എന്റെ അവസ്ഥ ശ്രദ്ധിച്ചു എന്ന് തോന്നുന്നു, ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഒന്നു
മുരടനക്കി.
ഞാന് വേഗം ഹായ് ഒക്കെ പറഞ്ഞ് മൃദുലായെ ഇരുത്തി വിശേഷങ്ങളൊക്കെ ചോദിച്ചു.
അച്ഛനുമമ്മയ്ക്കും ഇപ്പൊ കുറച്ചോക്കെ സമ്മതം വന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഒറ്റയ്ക്ക്
പരിചയമില്ലാത്ത സ്ഥലത്ത് രാത്രി താമസിക്കുന്നതൊക്കെ ആണ് വിഷമം എന്ന്.
എനിക്ക് മൃദുലയില് നിന്ന് കണ്ണെടുക്കാനേ പറ്റിയില്ല. മെലിഞ്ഞു കൊലുന്നനെയുള്ള തനി
നാടന് സുന്ദരി. ഒരു 23-24 വയസ്സ് പ്രായമേ വരൂ. അവളാണെങ്കില് നാണം കൊണ്ട്
നിലത്തേക്ക് നോക്കി നില്ക്കുന്നു. ലക്ഷ്മി ഇതൊക്കെ കണ്ട് ചിരിയമര്ത്തുന്നുണ്ട്.