““ഒന്നുരണ്ട് കാര്യം ഞാൻ പറയാൻ മറന്നു.! ഞാൻ പറഞ്ഞോട്ടെ മുതലാളി.!””
ഒരു ബഹുമാനം നടിച്ച് കളിയാക്കുന്ന രീതിയിൽ ഞാൻ ചോദിച്ചു..
““എന്താ മോനെ..?””
ഒരു സംശയത്തോടെ വിശ്വനാഥൻ എന്നോട് ചോദിച്ചു..
““വേറൊന്നുവല്ല..! എനിക്കെന്റെ ഒരുപാട് കാര്യത്തിൽ വിശ്വനാഥൻ മുതലാളിയുടെ ചെറിയചെറിയ സഹായങ്ങൾ വേണ്ടിവരും..! അപ്പഴൊക്കെ എന്നെ സഹായിക്കാൻ വിശ്വനാഥൻ മുതലാളിക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നും ഇല്ലല്ലൊ.. അല്ലെ.?””
ഒരു ഭവ്യത നടിച്ച് വളരെ താഴ്മയോടെ ഞാൻ പറഞ്ഞു,,,,,, എന്നാൽ ഞാൻ പറഞ്ഞതിൽ ഒരു ഭീഷണിയുടെ ചുവയുണ്ട് എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ വിശ്വനാഥൻ..
““അയ്യൊ..! അതിനെന്താ മോനെ..? മോനെന്ത് സഹായം വേണമെങ്കിലും എന്നോട് ചോദിക്കാം.. അതിന് ഒരു മടിയും മോൻ കാണിക്കണ്ട..! എന്ത് സഹായം വേണമെങ്കിലും എന്നോട് ചോദിച്ചാൽ മതി..; ഞാനത് സാധിച്ചുതരും..!””
എന്റെ എന്ത് ആഗ്രഹവും സാധിച്ചുതാരാൻ കുപ്പിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിവന്ന ഭൂതത്തെപോലെ വിശ്വനാഥൻ അത്രേം പറഞ്ഞ് നിർത്തിയസേഷം..
““ഇനിഞാൻ പൊയ്ക്കോട്ടെ..??”” എന്ന് എന്നോടനുവാദം ചോദിച്ചു..
““ഒരു കാര്യംകൂടി പറഞ്ഞോട്ടെ.!””
ഞാനത് ചോദിച്ചതും ““ഉം.. ചോദിക്ക്”” എന്നുപറഞ്ഞുകൊണ്ട് വിശ്വനാഥൻ എന്റെടുത്തേക്ക് സ്വല്പം ചേർന്നുനിന്നു..
““നിങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ഈ ബന്ധം ഇനി വേണ്ട..! മനസ്സിലായൊ””
വിശ്വനാഥന്റെ മുഖത്തുനോക്കിയാണ് ഞാനത് പറഞ്ഞ് തുടങ്ങിയതെങ്കിലും പറഞ്ഞുതീർന്നതും ഞാൻ കൃപേച്ചിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി,,,, അതിന് “ഇല്ല” എന്ന് ചേച്ചി തലയാട്ടി..
““ഇല്ല മോനെ…. ഇനി ഒരിക്കലും ഞങ്ങൾതമ്മിൽ ഒരു ബന്ധവമുണ്ടായിരിക്കില്ല…. സത്യം.!””
ഞാൻ പറഞ്ഞതിന് അപ്പോൾതന്നെ മറുപടി തന്ന വിശ്വനാഥൻ..
““ഇനി ഞാൻ പൊയ്ക്കോട്ടെ”” എന്നുക്കൂടി കൂട്ടിചേർത്തു..
““ഉം.. എന്നായിനി പൊക്കൊ””
ഞാനത് പറഞ്ഞതും “ഉം” എന്ന് മൂളിയ സേഷം വിശ്വനാഥൻ അവിടുന്ന് ഇരുട്ടിലേക്ക് നടന്നുനീങ്ങി…
————-
വിശ്വനാഥൻ അവിടുന്ന് പോയശേഷം ഞാൻ പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ് കൃപേച്ചിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി…. എന്റെ ആ നോട്ടം നേരിടാൻ കഴിയാതെ അപ്പോൾതന്നെ കൃപേച്ചി മുഖം കുനിച്ച് പിടിച്ചു..
““എന്തുപറ്റി കൃപേച്ചി..? എന്റെ മുഖത്ത് നോക്കാൻ ചേച്ചിക്കിപ്പൊ എന്തേലും ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടൊ.? നാണക്കേട് തോന്നുന്നുണ്ടൊ””
ഞാനത് ചോദിച്ചതും കലങ്ങി ചുവന്ന കണ്ണുകളോടെ പതിയെ തലയുയർത്തി എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയ കൃപേച്ചി….. പിന്നെയൊരു പൊട്ടി കരച്ചിലായിരുന്നു… കണ്ണിൽ നിന്നും ഉറവാപോലെ കണ്ണുനീർ പൊട്ടിയോഴുകാൻ തുടങ്ങി… അപ്പഴും ഞാൻ ചേച്ചിയുടെ മുഖത്തുനിന്നും നോട്ടം മാറ്റാതെ ചേച്ചിയേതന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു…. എന്നാൽ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് അധികനേരം നോക്കിനിൽക്കാൻ കൃപേച്ചിക്ക് കഴിയുമായിരുന്നില്ല… വീണ്ടും മുഖം താഴേക്ക് കുനിച്ചുപിടിച്ച കൃപേച്ചി അവിടെ നിന്ന് ഏങ്ങലടിച്ച് കരയാൻ തുടങ്ങി..
—————–
🎥(കഥ ഇനി എഴുത്തുകാരന്റെ Point of View-ലൂടെ)
—————–
കൃപ കരച്ചിലിന് ആരംഭമിട്ടതും.. ഇതുതന്നെ തനിക്ക് കിട്ടിയ അവസരം എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ അച്ചു.. അവളുടെ കരച്ചിൽ ശെരിക്കുമൊന്ന് കൊഴുപ്പിക്കാൻതന്നെ തീരുമാനിച്ചു,,, എങ്കിലെ താനുദ്ദേശിച്ച കാര്യം നടക്കു എന്ന് അവന് നന്നായിട്ടറിയാം… അവൻ അവിടെ നിന്ന് ചുറ്റിനുമോന്ന് നോക്കി, സമയം രണ്ടുമണിയോളം അടുത്തെങ്കിലും നല്ല നിലാവിന്റെ വെളിച്ചമുണ്ടായിരുന്നു, ഒരുപക്ഷെ പെട്ടന്നാരെങ്കിലും വീടിനുള്ളിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിവന്നാൽ പതിയെ അവളേം കൊണ്ട് വീടിന്റെ പിന്നിലെ ചരുപ്പിലേക്ക് കയറാനുള്ള എല്ലാം പ്ലാനും അവൻ മനസ്സിൽ കണ്ടിരുന്നു..
അവളപ്പഴും മുഖം കുനിച്ചുപിടിച്ച് നിന്നുകൊണ്ട് എങ്ങിയേങ്ങി കരയുകയായിരുന്നു…
അവൻ തന്റെ മുഖത്ത് സ്വല്പം ഗൗരവം വരുത്തിയസേഷം അവളിൽ നിന്നും നോട്ടം മാറ്റി എന്നാൽ അവളിൽതന്നെ പൂർണ്ണ ശ്രെദ്ധയും കൊടുത്തുകൊണ്ട് അവൻ വീണ്ടും സംസാരത്തിന് തുടക്കമിട്ടു..