🐝🐝തേനമൃതം – 1🐝🐝 2

“ഡേയ് സുധീ!” ഉമ്മറക്കോലായിൽ ഇരുന്ന് ഞാൻ എൻ്റെ ചങ്കിനെ നീട്ടി വിളിച്ചു.

സുധി, “ഡാ വിനൂ, നീ ഇന്ന് വരുന്നില്ലേ?”

“ഇല്ലളിയാ..എനിക്കിന്നൊരു മൂഡില്ല. നീ പോയിട്ടുവാ..”

“അപ്പൊ ശെരി ഡാ. നാളെ കാണാം.”

ഞാൻ വിനീത്, വിനു എന്ന് വിളിക്കും. ഞങ്ങളുടെ നാട് ഒരു പക്കാ നാട്ടിൻപുറമാണ്. പരിഷ്‌കാരം തൊട്ടുതീണ്ടിയിട്ടില്ലാത്ത നല്ല ശുദ്ധ ഗ്രാമമേഖല.

ഞാൻ എൻ്റെ അച്ഛമ്മയോടൊപ്പമാണ് താമസിക്കുന്നത്. അമ്മയെയും അച്ഛനെയും കണ്ട ഓർമ പോലും എനിക്കില്ല. എൻ്റെ ചെറുപ്പത്തിൽ ഒരു കാറപകടത്തിൽ എന്നെ ഒറ്റക്കാക്കി അവർ പോയി. ഞങ്ങളുടെ വീട് നിൽക്കുന്നതിന് ചുറ്റും ഉള്ള സ്ഥലം മുഴുവൻ ലക്ഷമിച്ചേച്ചിയുടേതാണ്.

കണ്ണെത്താദൂരത്തോളം പരന്നുകിടക്കുന്ന നെൽവയലുകളും തെങ്ങുംതോപ്പുകളും റബ്ബർത്തോട്ടങ്ങളും ഉള്ള സ്ഥലം. എല്ലാം ലക്ഷമിച്ചേച്ചിയുടേതാണ്. ഞങ്ങളുടെ രണ്ടു വീടുകളല്ലാതെ അടുത്തെങ്ങും മറ്റ് വീടുകൾ കൂടി ഇല്ല.

ലക്ഷമിച്ചേച്ചിയുടെ അച്ഛൻ രാഘവമേനോൻ സ്ഥലത്തെ പ്രമാണിയും ജന്മിയുമൊക്കെയായിരുന്നു. അദ്ദേഹം 18ആം വയസ്സിൽ തന്നെ ചേച്ചിയുടെ കല്യാണം നടത്തി അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ഉത്തരവാദിത്വം പൂർത്തിയാക്കി. ഇരുപതാം വയസ്സിൽ മകൾ രാധികക്ക് ജന്മം നൽകി. പക്ഷെ അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ സന്തോഷങ്ങൾക്ക് അധികം ആയുസ്സുണ്ടായിരുന്നില്ല.

ഇരുപത്തൊന്നാമത്തെ വയസ്സിൽ വൈധവ്യമനുഭവിക്കേണ്ടിവന്നു അവർക്ക്. പിന്നീടങ്ങോട്ട് ഒറ്റക്ക് നിന്ന് കഷ്ടപ്പെട്ട് മകളെ വളർത്തിവലുതാക്കി 21ആം വയസ്സിൽ വിവാഹവും നടത്തികൊടുത്തു. ഇപ്പോൾ ചേച്ചിക്ക് ഒരു നാൽപ്പത് നൽപ്പത്തൊന്നു വയസ്സ് കാണും.

കണ്ടാൽ പക്ഷെ അത്രയും പ്രായം തോന്നില്ല. ഏറിയാൽ ഒരു മുപ്പത് മുപ്പത്തഞ്ച്. ഒത്ത ഒരു ചരക്കാണ് ലക്ഷ്മിച്ചേച്ചി. അവരെ കണ്ടാൽ ആരും ഒന്ന് നോക്കി നിന്ന് പോകും. പക്ഷെ ഇവിടുത്തെ ആൾക്കാർക്ക് അവരോടൊരു പ്രത്യേക ബഹുമാനമാണ്‌. എനിക്ക് മാത്രം അവരെക്കാണുമ്പോ ബഹുമാനത്തേക്കാൾ മറ്റ്‌ വികാരങ്ങളാണ് തോന്നുന്നത്.

ഇന്ന് ഞാൻ ലീവാക്കിയതുപോലും ലച്ചുചേച്ചിയെ കൺകുളിർക്കെ കണ്ടോണ്ടിരിക്കാനാണ്. ഇവിടെ അടുത്ത് നെൽപ്പാടത്ത് പണിയെടുക്കുന്നുണ്ടാവും ചേച്ചി ഇപ്പോൾ.

അതിനെതിരെ ഒരു കുളമുണ്ട്. കുളപ്പടവിന് ചുറ്റും ഒരു മറവുണ്ട്. അവിടെ പാത്തിരുന്ന് അവരെ വായ്നോക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു ഞാൻ പതിയെ അവിടേക്ക് നീങ്ങി.

കുളക്കടവിൽ പതുങ്ങിയിരുന്ന് ഞാൻ പാടത്തേക്ക് മിഴിനട്ടു. കുറച്ചുനേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പാടത്തിനോട് ചേർന്നുള്ള പുരയില്നിന്ന് ലക്ഷമിച്ചേച്ചി ഒരു കള്ളിമുണ്ടും തോർത്തും ഉടുത്തിറങ്ങിവന്നു.

പാടത്ത് കുനിഞ്ഞിരുന്ന്‌ മരച്ചീനിക്കമ്പുകൾ നട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന ആ മാദകത്തിടമ്പിനെ നോക്കി ഞാൻ വെള്ളമിറക്കി ഇരുന്നു.

ഇതിനിടയിൽ അവരുടെ തോർത്തഴിഞ്ഞു വീണു. ഇറുകിയ ഇറക്കംകുറഞ്ഞ ആ ബ്ലൗസിനുള്ളിൽ പരസ്പരം തെന്നിക്കളിക്കുന്ന ആ വെണ്ണപ്പാൽകുടങ്ങൾ കണ്ടെൻ്റെ നിയന്ത്രണം നഷ്ടമായി. അവർ ബ്രാ ഇട്ടിട്ടില്ലെന്നത് വ്യക്തം.

ഞാൻ പെട്ടെന്ന് എൻ്റെ കുട്ടനെപ്പുറത്തെടുത്ത് പയ്യെ അടിക്കാൻ തുടങ്ങി. ശ്രദ്ധ ഒന്നുമാറിയപ്പോൾ അവരെ കാണാൻ ഇല്ല. പക്ഷെ ഞാൻ, “എൻ്റെ ലച്ചുചേച്ചി..” എന്നും വിളിച്ച് മുഷ്ടിമൈഥുനത്തിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു.

“ഡാ!!!!”

പെട്ടെന്ന് പുറകിൽനിന്നൊരു അലർച്ച. ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയപ്പോൾ സാക്ഷാൽ ലക്ഷ്മിച്ചേച്ചി കലിപൂണ്ട രൂപവുമായി എൻ്റെ മുന്നിൽ! ഞാൻ പെട്ടെന്ന് പേടിച്ചുപോയി. എങ്കിലും എൻ്റെ കയ്യ് കുട്ടനെ തഴുകുകയായിരുന്നു.

“അയ്യോ!! ലച്ചു അല്ല ലക്ഷ്മിച്ചേച്ചി… ഞാൻ അറിയാതെ….” ഞാൻ പേടിച്ചരണ്ട മുഖവുമായി നിന്ന് തല ചൊറിഞ്ഞു. ഇപ്പോഴും എൻ്റെ കുട്ടൻ വെളിയിലാണ്. അവർ അതിലേക്ക് പാളിനോക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. അവരുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വന്നതുപോലെ. പക്ഷെ വേഗം അത് ദേഷ്യത്തിലേക്ക് വഴിമാറി.

അവർ വേഗം വന്ന് എൻ്റെ ചെവിയിൽ പിടിച്ചു തിരുമ്മി.

“ഇങ്ങോട്ട് വാടാ കള്ള തിരുമാലി. എന്താടാ ഇവിടെ പരുപാടി? ഏഹ്? നീ ഇവിടെ എന്താ ചെയ്തോണ്ടിരിക്കുന്നെ? പറയെടാ! മൊട്ടേന്ന് വിരിഞ്ഞില്ല. അതിനു മുമ്പേ ചെക്കൻ പണി തൊടങ്ങി. ഭഗവതിയമ്മയെ ഞാനൊന്ന് കാണട്ടെ. ഇങ്ങാനാണോ ചെറുമകനെ വളർത്തുന്നതെന്ന് എനിക്കവരോടൊന്ന് ചോദിക്കണം.”