🐝🐝തേനമൃതം – 1🐝🐝 2

“കൊഞ്ചണ്ട ചെക്കാ!😒 നിനക്കെന്നോടൊരു സ്നേഹോല്ല്യ😕 ഈ ഒരാഴ്ച്ച നീ എനിക്കൊരു മെസ്സേജ് കൂടി അയച്ചില്ല. മിണ്ടില്ല ഞാൻ.”

“അയ്യോ, പെണങ്ങല്ലേ ലച്ചൂസ്സേ. എൻ്റെ മുത്തല്ലേ? എക്‌സാമിൻ്റെ തിരക്കാരുന്നോണ്ടല്ലേ. ഇനി ഞാൻ എന്നും ലച്ചൂനേ വിളിക്കേം നേരിട്ട് വന്നു കാണേം ചെയ്തോളാം.”

“പ്രോമിസ്?🙂”

“പ്രോമിസ്.😊🤗”

“എങ്കി ഓകെ.😘😘😘”

“അപ്പോ നമുക്ക് നാളെ കാണാമേ. ഗുഡ്നൈറ്റ് ലച്ചൂസേ😍”

“മ് ..മ്.. അപ്പൊ ശെരി ടാ. നാളെ..”

കളിയുടെ ആലസ്യത്തിൽ കിടന്നതുമാത്രേ ഓർമയുള്ളൂ. സുഖ ഉറക്കം. ഒടുവിൽ രാവിലെ അച്ഛമ്മ കുത്തിയുണർത്തിയപ്പോളാണ് എണീറ്റത്. മണി 7 ആവാറായി. ഞാൻ ഡ്രസ്സ് മാറി ജോഗിങ്ങിനായി പോയി.

നാട്ടിൻപുറത്തെ പ്രകൃതിയും കാലാവസ്ഥയും ഹരിതാഭയും ഒക്കെ ഉള്ളിലേക്കാവാഹിച്ച് രണ്ടുറൗണ്ട് ഓടി ഞാൻ തിരിച്ചു വീട്ടിലെത്തി.

ആഹാ, അടിമുടി ഫ്രഷ് ആയ ഒരു ഫീൽ.

“അച്ചമ്മേയ്…ചായ!” ഞാൻ സിറ്റൗട്ടിലിരുന്ന് വിളിച്ച് കൂവി.

“ഇങ്ങട് കേറിവാ ചെക്കാ. ഉമ്മറത്തിരുന്ന് വിളിച്ചുകൂവാതെ.”

ഇതുകേട്ട് ഞാൻ മെല്ലെ കാപ്പികുടിക്കാനായി അകത്തേക്ക് ചെന്നു. കൈകഴുകി ഡൈനിങ്ങ് ടേബിളിന് മുന്നിൽ വന്നിരുന്നു.

കുറച്ചു കഴിഞ്ഞതും കുഞ്ഞമ്മേന്ന് വിളിച്ചു കണ്ണുംതുടച്ച് വരുന്ന ലച്ചുവിനെയാണ് കാണുന്നത്.

ലച്ചുവിൻ്റെ നനഞ്ഞ മിഴികൾ എൻ്റെ ചങ്കിൽ കനലുകോരിയിട്ടു. എന്താണെന്ന് അവളെ ചേർത്തുനിർത്തി ചോദിക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ അച്ഛമ്മ ഉള്ളതിനാൽ ഞാൻ തീർത്തും നിസ്സഹായനായിരുന്നു.

ലച്ചൂനെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് ആശ്വസിപ്പിക്കണമെന്നും അവളുടെ പ്രശ്നം പരിഹരിക്കണമെന്നും തോന്നാതിരുന്നില്ല. പക്ഷെ എന്ത് ചെയ്യാനാ. പിന്നീട് അവളെ ഒറ്റക്ക് കാണുമ്പോ കാര്യം ചോദിച്ചറിഞ്ഞ് വേണ്ടത് ചെയ്യാമെന്ന് നിശ്ചയിച്ചു. അവർ പറയുന്നത് കേൾക്കാൻ ഞാൻ അവിടെത്തന്നിരുന്നു.

“നീ കരയാതെ കാര്യം പറ ലക്ഷ്മി മോളേ. എൻ്റെ കൃഷ്ണാ, നിക്കിതൊന്നും കണ്ടുനിക്കാനുള്ള ത്രാണിയില്ല. എന്താണേലും പറ മോളെ നമുക്ക് പരിഹാരമുണ്ടാക്കാം.”

അച്ഛമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കരയുന്ന ലച്ചുവിനെ ചേർത്തുനിർത്തി ആശ്വസിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അച്ഛമ്മ പറഞ്ഞു.

“കുഞ്ഞമ്മേ…അത്..അത്…” ലച്ചു വിതുമ്പലടക്കി പറയാൻ ശ്രമിച്ചു.

“ആ പോരട്ടെ, എന്തായാലും നമുക്ക് നോക്കാന്നെ..” അച്ചു വീണ്ടും പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു.

“അത്…ഇന്നലെ വീടിനു ചുറ്റും ആരോ നടക്കുകയും വാതിൽ തുറക്കാൻ നോക്കുന്നപോലെയും ഒക്കെ തോന്നി. ഞാൻ വല്ലാതെ പേടിച്ചുപോയി കുഞ്ഞമ്മേ. ഇന്നലെ ഞാൻ ഒരുപോള കണ്ണടച്ചിട്ടില്ല. എനിക്കെന്തോ വല്ലാതെ പേടി തോന്നുന്നു.”

“ഇത്രേയുള്ളോ. ഇത് ഞാൻ ശെരിയാക്കിത്തരാം. നീ പേടിക്കാതെ കൊച്ചേ. ടാ വിനൂ, ഇന്നുമുതൽ നീ എന്നും രാത്രി ലക്ഷ്മി അപ്പച്ചിയുടെ വീട്ടിൽ പോയി അവൾക്ക് കൂട്ട് നിക്കണം. നിനക്ക് എന്തേലും എതിർപ്പുണ്ടേൽ ഇപ്പോപ്പറയ്.”

“ഏയ് ഇല്ല അച്ചമ്മേ. ഞാൻ പൊക്കോളാം.”

രോഗി ഇച്ഛിച്ചതും വൈദ്യൻ കല്പിച്ചതും പാല്.😌ഹിഹി.😅

“അയ്യോ! അപ്പൊ കുഞ്ഞമ്മ ഒറ്റക്കാവില്ലേ?” ലച്ചുവാണത് ചോദിച്ചത്.

സത്യം പറഞ്ഞാ ഞാനുമതപ്പോഴാണ് ആലോചിച്ചത്. ഞാൻ ആശങ്കയോടെ ലച്ചുവിനെയും അച്ഛമ്മയെയും മാറിമാറി നോക്കി.

“അതു സാരമില്ല മോളെ. എനിക്കങ്ങനെ പേടി ഒന്നുമില്ല. ഇനി അഥവാ ഇവിടെ കള്ളൻ കേറിയാ അടിച്ചവൻ്റെ തലമണ്ട ഞാൻ പൊളിക്കും. അഥവാ എന്തേലും ഉണ്ടെങ്കിൽ ഞാനും ആ ദിവസം അവിടെ വന്ന് കിടന്നോളാം അല്ലേൽ ആ മിനിയെ ഇവിടെ നിർത്താം. അവൾ വൈകിട്ട് വരെ ഇവിടെ പണിക്ക്‌നിക്കുന്നതല്ലേ. രാത്രി ഇവിടെ കിടക്കാൻ പറയാം. വീട്ടിൽ അല്ലേലും അവൾ ഒറ്റക്കല്ലേ? പ്രശ്നം തീർന്നില്ലേ.”

അച്ഛമ്മ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയ തക്കത്തിന് ലച്ചുവിനെയും വലിച്ച് ഞാൻ അടുത്തുള്ള മുറിയിൽ കയറി. വാതിൽ ചാരിയതും അവൾ എൻ്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് വീണു.

“അയ്യേ! എന്തിനാ എൻ്റെ പെണ്ണ് കരയുന്നത്? ഞാനില്ലേ. ഏഹ്ഹ്? ഇനി പേടിക്കണ്ടാട്ടോ. ഇന്നുമുതൽ ഞാൻ കൂടുണ്ടാവും.”

അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ഇതുംപറഞ്ഞ് ഞാൻ അവളുടെ കവിളിലും അധരങ്ങളിലും ചുംബിച്ചു. അവളുടെ മുഖം നാണത്താൽ ചുവന്ന് തുടുത്തു.