അവൻ പറയുന്നത് എനിക്ക് മനസിലാകുന്നുണ്ടെങ്കിലും. കുറച്ച് നേരത്തേക്കെങ്കിലും എന്നെ പിരിഞ്ഞിരിക്കേണ്ടി വരുമോ എന്ന ഭയത്തിൽ ഞാൻ ചോദിച്ചു.
നബീൽ : എന്നിട്ട് നീ നിന്റെ വീട്ടിലേക്കു പൊയ്ക്കോ. കേസ് കൊടുത്തത് നിന്റെ ഉമ്മയല്ലേ കോടതി അവരുടെ കൂടയെ നിന്നെ വിടുകയുള്ളു. ഞാൻ നിന്റെ ഇക്കാട് സംസാരിക്കാം. അയാളോട് നിന്നെ മൊഴിചൊല്ലിയിട്ടു കുഞ്ഞുങ്ങളെ വിട്ടു തരാൻ പറയാം. അതിനു തയ്യാറല്ലെങ്കിൽ നമ്മുക്ക് നിയമപരമായി നീങ്ങാം.
ഞാൻ : ഇതൊക്കെ കേൾക്കുമ്പോൾ പേടിയാകുന്നുണ്ട്… എന്നാലും നിന്റെയും മക്കളുടെയും കൂടെ ജീവിക്കാൻ ഞാൻ എന്തും ചെയ്യും.
നബീൽ : ഇപ്പൊ ഞാൻ നിന്നെ തട്ടിക്കൊണ്ടു പോയതുപോലെയാണ് കേസ്. നാളെ ഞാൻ നിന്റെ ഇക്കയുമായി ഒന്ന് സംസാരിക്കും… എന്താ അയാളുടെ ഉദ്ദേശം എന്നറിയണമല്ലോ…
ഞാൻ : നാട്ടിൽ പോയാൽ നീ നിന്റെ വീട്ടിലേക്കല്ലേ പിന്നെ പോവുക ?
നബീൽ : അതെ ഞാൻ എന്റെ വീട്ടിലേക്കും നീ നിന്റെ വീട്ടിലേക്കും.
ഞാൻ : നീ പിന്നെ എന്നെ കാണാൻ വരില്ലേ. എന്നെ മറക്കുമോ ?
അവൻ എന്നെ വിട്ടു പിരിയും എന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ തന്നെ എന്റെ ഉള്ളിൽ സംശയം ഉടലെടുത്തു.
നബീൽ : എന്താ മോളേ നീ പറയുന്നേ? നിന്നെ ഉപേക്ഷിക്കുമെന്ന ഭയമുണ്ടോ നിനക്ക്.. അതിനാണോ ഞാൻ ഇത്രേം കഷ്ടപെട്ടതു. നീ ഇപ്പോഴും എന്നെ ശെരിക്കും മനസിലാക്കിയിട്ടില്ല…
ഞാൻ അവന്റെ വായിൽ കൈവെച്ചു.
ഞാൻ : ഞാൻ അങ്ങനെയല്ല ഉദ്ദേശിച്ചത്. നിന്നെ നിന്റെ വീട്ടുകാർ കൂട്ടികൊണ്ടു പോയാൽ. അവർ നിന്റെ മനസുമാറ്റാൻ ശ്രമിക്കും. നീ ചെറിയ പ്രായമാണ്. എന്റെ വയസ്സും, മൂന്ന് കുട്ടികൾ ഉള്ള കാര്യവുമൊക്കെ അവർ പറഞ്ഞ് നിന്നെ തിരുത്താൻ ശ്രെമിക്കും.
നബീൽ : ഷെമീ… നീ ആവശ്യമില്ലാത്തതു ഒന്നും ആലോചിച്ചു വിഷമിക്കണ്ട. അവർ എന്നോട് നിന്നെ ഉപേക്ഷിക്കാൻ പറഞ്ഞാൽ. പിന്നെ എനിക്ക് ഒരു കുടുംബമില്ലെന്നു ഞാൻ കരുതും.
ഞാൻ : അയ്യോ അങ്ങനെയൊന്നും പറയല്ലേ. നമ്മുക്ക് എല്ലാവരും വേണം… പക്ഷെ എനിക്ക് നിന്നെ നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ പിന്നെ ആത്മഹത്യാ അല്ലാതെ എനിക്ക് വേറെ വഴിയില്ല. അങ്ങനെയൊരു അവസ്ഥയുണ്ടായാൽ എല്ലാവരും എന്നെ ഒരു പിഴച്ചവളായേ കരുതൂ..
നബീൽ : എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു പെണ്ണുണ്ടെങ്കിൽ അത് നീയാണ്. പിന്നെ ഈ ലോകത്തിലെ മനുഷ്യർക്കൊക്കെ ഒരു വൃത്തികെട്ട ചിന്തയുണ്ട്, പ്രണയിക്കുന്നവർ തമ്മിൽ ഒന്നിച്ചാൽ ആ പെണ്ണിനെ പഴിപറയുക എന്നുള്ളത്. കപടസദാചാരം പ്രസംഗിക്കുന്ന ഇവനൊക്കെ, കുട്ടികളെ മുതൽ മുതുകികളെ വരെ സ്വന്തം ബെഡിൽ എത്തിയെങ്കിൽ എന്നാഗ്രഹിച്ചിട്ടുള്ളവർ ആണ്. അതൊന്നും ഓർത്ത് നീ ഭയപ്പെടേണ്ട… നമ്മുക്ക് നമ്മുടെ ജീവിതം.. നമ്മുടെ പ്രണയം… ബാക്കി ഒന്നും നീ ചെവികൊടുക്കേണ്ട..
ഞാൻ : എനിക്ക് അത് കേട്ടാൽ മതി.
നബീൽ : നീ ഇനിയൊന്നും ആലോചിച്ചു കൂട്ടണ്ട. എന്റെ വീട്ടിലോ നിന്റെ വീട്ടിലോ ഒന്നും നിക്കണ്ട. നമ്മുക്കൊരു വീട് വാടകക്ക് എടുത്തു, നമ്മുടെ ചെറിയ ലോകത്ത് ചെറിയ സന്തോഷങ്ങളുമായി ജീവിക്കാം.
അവൻ എന്നെ മാറിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു.
നബീൽ : നമ്മളെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞവരെയും കളിയാക്കിയവരെയും എല്ലാം നമ്മുക്ക് ജീവിച്ചു കാണിച്ചു തോല്പ്പിക്കണം. സാമ്പത്തികമായും സന്തോഷപരമായും മറ്റെല്ലാവിതത്തിലും എല്ലാവരേക്കാളും വലിയവരായി നമ്മുക്ക് ജീവിക്കണം.
ഞാൻ : ഹ്മ്മ്
ഞാൻ ഒന്ന് മൂളിയതേയുള്ളു. ഒന്നും ആയില്ലെങ്കിലും സാരമില്ല. എനിക്കവന്റെകൂടെ ജീവിച്ചാൽ മാത്രം മതി. അവൻ എന്നെ പതിയെ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് കിടത്തി. അവന്റെ കൈകൾ എന്റെ പുറത്തുകൂടി ഓടി നടന്നു. അവൻ ചുരിദാറിനു മുകളിലൂടെ എന്റെ പുറമെല്ലാം ഞെക്കി പിഴിഞ്ഞു. കൈകൾ അരിച്ചരിച്ചു എന്റെ ചന്ദിയിൽ ചെന്ന് നിന്നു. അവൻ എന്റെ ചന്ദിയിൽ രണ്ടുകൈകള്കൊണ്ടു അമർത്തി പിഴിഞ്ഞപ്പോൾ കുണ്ടിയും പൂറും ചെറുതായി വിടർന്ന മാത്രയിൽ എന്റെ വായിൽനിന്നും ആഹ് എന്നൊരു കെഞ്ചൽ വേദനകൊണ്ടു പുറത്ത് വന്നു.
നബീൽ : എനിക്കറിയാം.. ഇന്നലെ തീരെ ക്ഷീണമായതുകൊണ്ടു ഒന്നിനും പറ്റിയില്ല. ഇന്ന് നിന്നെ ഞാൻ വെറുതെ വിടില്ല.