“ഞാൻ… ഞാൻ പൊയ്ക്കോട്ടേ?”
“അയ്യോ നേരം ഒരുപാട് ആയി അല്ലെ… ഞാൻ ഏട്ടന്റെ ഡ്രസ്സ് കൊണ്ട് വരാം”
സുരേഷിന്റെ മേലേ നിന്നും എഴുനേറ്റു മാറി ഡോർ തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി പോകുന്ന രാധികയുടെ നഗ്നമായ കൊഴുത്ത കുണ്ടിയിൽ ആയിരുന്നു അവന്റെ കണ്ണുകൾ.
രാധിക കൊണ്ട് വന്ന ഡ്രെസ്സുകൾ ധരിച്ചു ഇറങ്ങുന്ന സുരേഷിനെ വാരിപ്പുണർന്നു കൊണ്ട് അവൾ യാത്രയാക്കി.
“ഏട്ടൻ ഇനിയും വരണം… ഞാൻ കാത്തിരിക്കും എന്റെ ഈ കള്ളനെ”
കവിളുകളിൽ തലോടികൊണ്ട് അവനെ യാത്രയാക്കുന്നതിനു മുൻപ് അവന്റെ മൊബൈലിൽ അവളുടെ നമ്പർ കുറിച്ചിടാനും അവൾ മറന്നില്ല.
“ഏതാടി ആ പോയവൻ?”
ലക്ഷ്മിയുടെ ചോദ്യത്തിന് നിലത്തേക്ക് കാർകിച്ചു തുപ്പികൊണ്ടാണ് രാധിക മറുപടി പറഞ്ഞത്.
“ഒരു കുണ്ണയില്ലാ തായോളി…”
നിമ്മിയെയും അപ്പുവിനെയും വീടിനടുത്തു വരെ കൊണ്ട് വിട്ടിട്ടാണ് കോശി തന്റെ ഗസ്റ്റ് ഹൗസിലേക്ക് എത്തിയത്. ഷിബുവിന്റെ കാറിന്റെ ഡിക്കിയിൽ കൈകാലുകൾ കൂട്ടികെട്ടി അടച്ചിട്ടിരുന്ന രാജനെ വലിച്ചിഴച്ചാണ് അകത്തേക്ക് കൊണ്ട് പോയത്. താഴത്തെ നിലയിൽ ഹാളിനോട് ചേർന്നുള്ള മുറിയിൽ കൊണ്ടിട്ട രാജന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ ഷിബുവിന്റെ കിങ്കരന്മാർ കോശിയുടെ കല്പനപ്രകാരം ഊരി മാറ്റിയിരുന്നു.
കാലിയായ മുറി… കയറി കിടക്കാൻ കട്ടിലും ബെഡും ഒന്നുമില്ലാതെ തറയിൽ കിടക്കുന്ന രാജൻ… അകത്തേക്ക് കയറിയ കോശി മുറിയിലെ എസി ഓൺ ചെയ്തു.
“മണിക്കൂറുകളോളം ഡിക്കിയിൽ കിടന്ന് വിയർത്തില്ലേ രാജാ… അൽപനേരം തണുപ്പും കൊണ്ട് കിടക്ക് നീ”
എസിയുടെ തണുപ്പ് പതിനാറിൽ സെറ്റ് ചെയ്തു കൊണ്ട് കോശി ചെറുതായി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പുറത്തിറങ്ങി. അടച്ചിട്ട മുറിയിൽ കൈകലുകൾ ബന്ധിച്ച അവസ്ഥയിൽ മാർബിൾ പാകിയ തറയിൽ തുണിയില്ലാതെ ചുരുണ്ടുകൂടി കിടക്കുന്ന രാജന് എസിയുടെ തണുപ്പ് അല്പം കുളിരു പകർന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു. രക്ഷപെടാൻ മാർഗങ്ങൾ കിട്ടാതെ തന്റെ അവസാനം കാത്ത് കിടക്കുന്ന രാജന് ഉള്ളിൽ തരിമ്പും പ്രതീക്ഷയുടെ വെളിച്ചം കിട്ടിയില്ല.
സമയം കടന്നു പോവുംതോറും വസ്ത്രങ്ങളില്ലാതെ തറയിൽ കിടക്കുന്ന രാജന്റെ ദേഹത്തേക്ക് എസിയുടെ തണുപ്പ് അരിച്ചിറങ്ങി. സുഖമുള്ള തണുപ്പിന്റെ കാഠിന്യം കൂടിയതും രാജൻ വിറക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ചുരുണ്ടു കൂടി കിടന്നിട്ടും തണുപ്പിനെതിരെയുള്ള രാജന്റെ ശരീരത്തിന്റെ പോരാട്ടം പരാജയപെട്ടു തുടങ്ങി. കിടുകിടെ വിറച്ചുകൊണ്ട് രാജൻ തറയിൽ കിടന്ന് പുളഞ്ഞു. തണുപ്പ് കൂടി താൻ മരണത്തിലേക്ക് അടുക്കുന്നത് രാജൻ ഒരു നിമിഷം സ്വപ്നം പോലെ കണ്ടു.
നിയസിനെയും കൂട്ടി കോശിയുടെ ഗസ്റ്റ് ഹൌസിൽ വന്ന് കേറിയ അഫ്സലിനെ കോശി വരവേറ്റു.
“വാടാ… കേറി വാ…”
“അച്ചായാ… എവിടെ ഞങ്ങൾക്കുള്ള സമ്മാനം?”
അഫ്സലിന്റെ കൈ പിടിച്ചു കോശി കയറിയത് എസിയുടെ കുളിരിൽ പൊതിഞ്ഞ മുറിയിലേക്ക് ആണ്. മുറിയുടെ മൂലയിൽ തല മടക്കി വച്ച കാലുകൾക്ക് മേലേ വച്ച് ചുരുണ്ടു കൂടി ഇരിക്കുന്ന രാജനെ കണ്ടതും അഫ്സലിന്റെ മുഖം വരിഞ്ഞു മുറുകി. തണുപ്പിൽ കോച്ചി വിറക്കുന്ന രാജന്റെ മുടിയിൽ പിടിച്ചു വലിച്ച അഫ്സൽ അവനെ മുറിക്ക് നടുവിലേക്ക് വലിച്ചു കിടത്തി.
ബോധം നശിക്കാറായ രാജൻ അനക്കമില്ലാതെ കിടക്കുമ്പോൾ അഫ്സൽ ശക്തിയിൽ ശ്വാസമെടുത്തു കൊണ്ട് അവന്റെയുള്ളിൽ നുരഞ്ഞു പൊങ്ങിയ കലി പതിയെ നിയന്ത്രിച്ചു. അഫ്സലിന്റെ മുഖത്ത് വിരിഞ്ഞ പുഞ്ചിരി കോശിയും നിയാസും ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു.
“നീ പറ… എന്ത് ചെയ്യണം ഇവനെ? കൊല്ലണോ?”
ഉടുതുണിയുടെ മറയില്ലാതെ ചരിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന രാജനെ കാലുകൾ കൊണ്ട് മലർത്തിയിട്ട് കോശി അഫ്സലിനു നേരെ തിരിഞ്ഞു.
“അത് വേണ്ട അച്ചായ… ഇനിയുള്ള കാലം ഒന്നിനും വയ്യാതെ എല്ലാം കണ്ടും അറിഞ്ഞും ജീവിക്കണം ഇവൻ”
“നീയെന്താ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്? നിന്റെ പ്ലാൻ എന്താ?”