രോമങ്ങളിൽ ഞാൻ വിരലിട്ടു കറക്കി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ലക്ഷ്മി: ഇനി വടിക്കാം…
ഞാൻ: ഞാൻ മേമ്മമാരുമായി കല്യാണം കഴിച്ചാൽ അവരുമായി മാത്രമേ ബന്ധം പുലർത്താൻ പറ്റു.
ലക്ഷ്മി: ഏയ്… അവിഹിതം കുഴപ്പമില്ല, പക്ഷെ അമ്മയും ആയി പറ്റില്ല.
ഞാൻ: ഹോ…
പെട്ടന്ന് ഞാൻ രോമക്കാട്ടിലേക്ക് മുഖം അമർത്തി. ആ രോമങ്ങൾ ഞാൻ നാവു കൊണ്ട് വകഞ്ഞു മാറ്റി പൂറിതൾ നക്കിയതും അമ്മായി പിടഞ്ഞു.
ലക്ഷ്മി: ആഹ്….. കണ്ണാ…. വേണ്ടെടാ….. ആഹ്….
ഞാൻ: എന്തെ?
ലക്ഷ്മി: എനിക്ക് സഹിക്കുന്നില്ല മോനെ…
പക്ഷെ ഞാൻ വേഗം നക്കാൻ തുടങ്ങി. ആ ഇതളുകൾ നല്ലോണം ചപ്പി വലിച്ചു കൊണ്ട് കന്തിൽ നക്കാൻ തുടങ്ങി.
ലക്ഷ്മി: ആഹ്… സ്സ്…. ആഹ്.. സ്സ്… സ്സ്… ഹോ…. സ്സ്…..
ഗംഗ: അമ്മേ…. ഒന്ന് പതിയെ…. അവരെങ്ങാനും കേൾക്കും.
ഞങ്ങളെ നോക്കി കൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു.
ലക്ഷ്മി: എനിക്ക് സഹിക്കുന്നില്ല, മോളെ…. സ്സ്…. ആഹ്…
പെട്ടന്ന് തുടകൾ കൊണ്ട് എൻ്റെ കവിളിൽ അമർത്തി പിടിച്ച അമ്മായി ഒന്ന് പിടഞ്ഞു കൊണ്ട് രതിമൂർച്ച കണ്ടത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു. എൻ്റെ പിടിച്ചു മേലേക്ക് കേറ്റി കിടത്തി അവർ കിതച്ചു.
ലക്ഷ്മി: മോളെ… ഇവൻ മിടുക്കൻ ആണ്. വെറുതെ അല്ലെ പാർവതി മകനെ തന്നെ കെട്ടാം എന്ന് തീരുമാനിച്ചത്.
ഗംഗ: മ്മ്… അമ്മേടെ പിടച്ചിൽ കണ്ടാൽ മനസിലാവും.
ലക്ഷ്മി: മ്മ്… നിനക്കും ഉണ്ട്…. അടുത്ത മാസം നിൻ്റെ നാൾ വരട്ടെ.
ഞാൻ: ആഹാ…. ഗംഗക്കും ഇതൊക്കെ പറ്റുമോ?
ലക്ഷ്മി: ആ… കൊല്ലത്തിൽ ഒരിക്കൽ. ഇവളുടെ പിറന്നാൾ വരുമ്പോൾ.
ഗംഗ: അയ്യേ… ഒന്ന് പോ, അമ്മേ.
അവൾ നാണിച്ചു തിരിഞ്ഞു കിടന്നു.
ലക്ഷ്മി: മ്മ്… കയറ്റ് മോനെ….
ഞാൻ അവരുടെ മേലെ കേറി കിടന്നു. കുണ്ണ പൂറ്റിൽ വെച്ച് വേഗത്തിൽ പണ്ണാൻ തുടങ്ങി.
ലക്ഷ്മി: ആഹ്…. ആഹ്…. ആഹ്… ഹോ… വേഗം…. ആഹ്… ആഹ്…
കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു എനിക്കും അമ്മായിക്കും ഒരേ സമയം പാൽ പോയി. ഞാൻ അങ്ങനെ തന്നെ അവരുടെ മേലെ കിടന്നു.
ലക്ഷ്മി: ടാ… എണീക്ക്, നേരം വെളുത്തു.
കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ കണ്ണ് തുറന്നു നോക്കി. അപ്പോഴും നഗ്നരായ ഞങ്ങൾ കെട്ടിപിടിച്ചു കിടക്കുകയാണ്. ഞാൻ വേഗം എണീറ്റ് അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് പോയി.
പാർവതി: ഹോ…. ഇത്രയും നേരം പൂജ ഉണ്ടായിരുന്നോ കണ്ണാ?
ഞാൻ: ആ…
അങ്ങനെ ഞാൻ കിടന്നു.
ലക്ഷ്മി: എല്ലാവരും വായോ, അടുക്കളയിൽ പണിയുണ്ട്. കണ്ണൻ കിടന്നോ.
കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ലക്ഷ്മി വന്നു വിളിച്ച് എല്ലാവരും പോയി. ഞാൻ കുറച്ചു നേരം കൂടി കിടന്നു. പിന്നെ എഴുന്നേറ്റ് അവരുടെ അടുത്തേക്ക് പോയി. ഭക്ഷണം എല്ലാം എടുത്തു വെച്ചിരുന്നു. അപ്പോഴുണ്ട് അവിടെ ഫോട്ടോ വെച്ചേക്കുന്നത് കണ്ടു. എൻ്റെയും അമ്മയുടെയും മുഖഛായ ഉള്ള ആണിൻ്റെയും പെണ്ണിൻ്റെയും ഫോട്ടോ ആയിരുന്നു അത്.
ലക്ഷ്മി: നോക്കണ്ട. ഇതാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞ പാർവതിയും കണ്ണനും. നിങ്ങളെ പോലെ തന്നെ.
കസ്തൂരി: അതെ…. ഇവരുടെ ഛായയും ഉണ്ട്.
ലക്ഷ്മി: കണ്ണാ…. നാളെയാണ് നീയും നിൻ്റെ മേമ്മ ലാവണ്യയും ആയുള്ള വിവാഹം.
ഞാൻ: നാളെയോ?
ലക്ഷ്മി: അതെ…
അതുകേട്ട് അമ്മ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് പോകുന്നത് കണ്ടു.
ലക്ഷ്മി: കണ്ണാ…. അമ്മേടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നോളൂ.
ഞാൻ അമ്മേടെ പിറകെ പോയി. റൂമിൽ കയറിയ ഞാൻ അമ്മ അവിടെ കമന്നു കിടന്നു കരയുന്നതാണ് കണ്ടത്.
ഞാൻ: അമ്മേ….. അമ്മേ…. ഇങ്ങനെ കരയല്ലേ.
പാർവതി: കണ്ണാ…. എന്നാലും…..
ഞാൻ: നമുക്ക് വേണ്ടി തന്നെയല്ലേ അമ്മേ. അമ്മ തിരിഞ്ഞ് കിടന്നേ.
അമ്മ തിരിഞ്ഞു മലർന്ന് കിടന്നു.
ഞാൻ: ഹാ.. കരയല്ലേ… നമുക്ക് വേണ്ടിയല്ലേ ഇതൊക്കെ. അമ്മക്ക് പറ്റില്ലെങ്കിൽ നമ്മക്ക് ഇതൊന്നും വേണ്ട.
പാർവതി: അങ്ങനെ പറയല്ലേ കണ്ണാ. നീ മറ്റൊരു പെണ്ണിൻ്റെ കൂടെ അങ്ങനെ ഒക്കെ… എനിക്ക്..
അപ്പോഴേക്കും അവിടെ ലക്ഷ്മി വന്നു.
ലക്ഷ്മി: പാർവതി… ഇവൻ മറ്റൊരു പെണ്ണുമായി ബന്ധപെടുന്നത് ഒരു തവണ കണ്ടാൽ ഇതൊക്കെ മാറിക്കോളും. പിന്നെ നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയല്ലേ ഇതൊക്കെ ചെയ്യുന്നെ.
പാർവതി: എന്നാലും..
ലക്ഷ്മി: ഒരു എന്നാലും ഇല്ല. നിൻ്റെ ഈ വിഷമം ഞാൻ ഇപ്പൊ മാറ്റി തരാം.