അത് പറഞ്ഞു കൊണ്ടവൾ കിതപ്പോടെ നാൻസിയെ നോക്കി.
പക്ഷേ നാൻസിക്ക് പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും തോന്നിയില്ല.. ഇതിന് മുൻപും പലവട്ടം സൗമ്യയുടെ വീട്ടിൽ അവൾ അന്തിയുറങ്ങിയിട്ടുണ്ട്..
“ എടീ പൊട്ടീ… നിനക്കൊന്നും തോന്നുന്നില്ലേ… ?”
സഹികെട്ട് സൗമ്യ ചോദിച്ചു.
“ എന്ത് തോന്നാൻ.. ഞാൻ വരാം, നിനക്ക് കൂട്ട് കിടക്കാം… “
നാൻസി സാധാരണ മട്ടിൽ പറഞ്ഞു.
“ എടീ മണ്ടീ.. എടീ പൂറീ… നിന്റെ കൂട്ട് ആർക്ക് വേണം… എനിക്ക് വേണ്ടതേ, ടോണിച്ചന്റെ കൂട്ടാ… നീ വേണേൽ വല്ല വരാന്തയിലോ, ഹാളിലോ ചുരുണ്ട് കൂടി കിടന്നോ.. ഞാനേ, ടോണിച്ചന്റെ കൂടെ കിടന്നോളാം… “
ഇപ്പഴാണ് നാൻസിക്ക് സംഗതി കത്തിയത്,. ഇവൾക്ക് കൂട്ട് കിടക്കാനെന്ന പേരിൽ താൻ അവളുടെ വീട്ടിൽ ചെല്ലണം.. രാത്രി ടോണിച്ചനെ വിളിച്ച് വരുത്തി അവര് രണ്ടാളും മുറിയിൽ കയറി ആർമാദിക്കും. താൻ വല്ല വരാന്തയിലോ, ഹാളിലോ കിടന്നുറങ്ങിക്കോണം…
“ കൊള്ളാമെടീ… സ്വന്തം അച്ചമ്മ ചാകാൻ കിടക്കുമ്പോ തന്നെ പുലയാടണം,.. അല്ലേടീ…”
“നാൻസീ… നീ എന്ത് പറഞ്ഞാലും കുഴപ്പമില്ല.. ഇതിനേക്കാൾ നല്ലൊരവസരം ഇനി അടുത്ത കാലത്തൊന്നും കിട്ടുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല… ഈ നാല് ദിവസവും പുലയാടാൻ തന്നെയാണ് എന്റെ തീരുമാനം.. അതിന് നീയെന്നെ സഹായിക്കണം…”
സൗമ്യ പറഞ്ഞത് ശരിയാണെന്ന് നാൻസിക്കും തോന്നി.. പാവം.. ഒരുപാട് ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ട്.. നാല് ദിവസം അവൾ ആഘോഷിക്കട്ടെ.. പിന്നെ താനും അവിടെ ഉണ്ടാകുമല്ലോ.. ഇടക്ക് തനിക്കും അവരോടൊപ്പം കൂടാം.. അത് വ്യത്യസ്ഥമായൊരു അനുഭവമായിരിക്കും. തന്റെ വീട് പോലെ ശ്വാസം പിടിച്ചൊന്നും ചെയ്യേണ്ടി വരില്ല. വലിയ വീടാണ് അവളുടേത്. ഓടി നടന്ന്, ശബ്ദമുണ്ടാക്കി കളിക്കാം.. എന്നാ പിന്നെ അങ്ങിനെ..
അപ്പോ ഇന്ന് രാത്രി സൗമ്യയുടെ വീട്ടിൽ…
(തുടരും)