മാനസ: “എനിക്ക് അറിയാം ചേട്ടാ. പക്ഷേ, ഈ സുഖം ഒരിക്കല് അനുഭവിച്ചു കഴിഞ്ഞാല് പിന്നെ അതില്ലാതെ പറ്റില്ല.”
ജയ: “അതുല്യ ചേച്ചിയുടെ ഭാഗ്യം. ചേച്ചിക്ക്, എന്നും അതുലേട്ടനുമായി കളിച്ച് മരിക്കാം.”
ദീപ: “ചേട്ടാ, ഇതിന് ഒരു പരിഹാരം പറഞ്ഞുതാ. ഇനി ഒരു വര്ഷം ഞങ്ങള് എങ്ങനെ കഴിയും?”
ഞാന്: “കടി മൂത്തിട്ട് നിങ്ങള് അബദ്ധത്തിലൊന്നും ചെന്ന് ചാടരുത്. ചുറ്റിലും ചതിക്കുഴി ആണേ.”
ജയ: “ഞങ്ങള് പഴയതു പോലെ ചട്ടിയടിയുമായി തൃപ്തിപ്പെടാം.”
ഞാന്: “എടീ, നിങ്ങളുടെ പറമ്പില് നല്ല വഴുതനങ്ങ ഉണ്ടല്ലോ. പച്ച നിറത്തില്, കുണ്ണയുടെ വലിപ്പവും, അതിലധികം വലിപ്പവുമൊക്കെയായി ധാരാളം വഴുതനങ്ങ നില്ക്കുന്നുണ്ടല്ലോ. അത് കൊണ്ട് കാര്യം സാധിക്കാം.”
ലേഖ: “അത് കയറിയാല് വേദനിക്കത്തില്ലേ?”
ഞാന്: “ഇല്ലെടി. നല്ല മിനുസമായിട്ടുള്ള കായ് പറിച്ചെടുത്താല് മതി. പിന്നെ വേണമെങ്കില് അതില് കുറച്ച് എണ്ണയോ, ക്രീമോ കൂടെ പുരട്ടിയാല് നിങ്ങള്ക്ക് കൊതി തീരുന്നതു വരെ സുഖിക്കാം.”
ജയ: “അത് നല്ല ഐഡിയാ ആണ് ചേട്ടാ. ഈ ബുദ്ധി ഞങ്ങള്ക്ക് നേരത്തേ തോന്നാത്തത് എന്താ ചേട്ടാ?”
ഞാന്: “നാടോടിക്കാറ്റ് സിനിമയില് പറയുന്നത് ഓര്മ്മയില്ലേ – ‘ഓരോന്നിനും അതിന്റേതായ സമയമുണ്ട് ദാസാ’ എന്ന്. ഇപ്പോഴാണ് അതിന് സമയമായത്.”
മാനസ: “ഞാനും വഴുതന കൃഷി തുടങ്ങാന് പോകുന്നു.”
ദീപ: “ഞാന് ദീപുവിനെക്കൊണ്ട് തല്ക്കാല ശാന്തി വരുത്താം.”
ജയ: “രണ്ട് വര്ഷം കഴിഞ്ഞാല് അവന് ഇതിന്റെ ഒരു ഉസ്താദ് ആകും. പിന്നെ നിന്റെ കാര്യവും ഓ. കെ.”
ഞാന്: “ഇനി ഇതിലെ കൊതി മാറ്റാന് ഒര് ഒറ്റമൂലി കോകശാസ്ത്രത്തില് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.”
മാനസ: “അതെന്താ ചേട്ടാ?”
ഞാന്: “ഒറ്റ തവണയേ പറയൂ. ശ്രദ്ധിച്ച് മനസ്സിലാക്കണം.”
“പൂറാറും, കാഞ്ഞിര വേരും
അണ്ണാന് കുണ്ണേം ചെമ്മണ്ണും
പച്ചപ്പാലില് അരച്ച് കുടിച്ചാല്
പന്തീരാണ്ടും പണ്ണണ്ട.”
മനീഷ: “അത് കൊള്ളാം ചേട്ടാ. പക്ഷേ, ഞങ്ങള്ക്ക് അങ്ങനെ കൊതി മാറ്റണ്ട. ഞങ്ങള് ചട്ടിയടിയോ, വഴുതനങ്ങ പ്രയോഗമോ ഒക്കെയായി തൃപ്തിപ്പെട്ടോളാം.”
മഞ്ജുഷ: “അതിന്റെ ഒരു സുഖം ഓര്ത്തിട്ട് തന്നെ രോമാഞ്ചം വരുന്നു.”
ഞാന്: “എന്നാല് പിന്നെ നമുക്ക് തല്ക്കാലം പിരിയാം. ഈ ഓണം ജീവിതത്തില് ഒരിക്കലും മറക്കാന് കഴിയില്ല. ഇതാണ് ശരിക്കും മാവേലിനാട്. എല്ലാവരും തുല്യര്. പെങ്ങളും, മുറപ്പെണ്ണും എല്ലാം ഒരു പോലെ അതാണ് മാനുഷ്യരെല്ലാരും ഒന്നു പോലെ എന്ന് പണ്ടുള്ളവര് പറയുന്നത്.”
പിന്നെ ഞങ്ങള് എല്ലാവരും പരസ്പരം കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ചുംബനങ്ങള് കൈമാറി. എല്ലാവരും അവസാനമായി എന്റെ കുണ്ണയ്ക്കും ചുംബനം നല്കി. അങ്ങനെ കണ്ണീരില് കുതിര്ന്ന ഒരു വിടവാങ്ങല്. എല്ലാവരുടേയും കണ്ണുകള് കരഞ്ഞ് കലങ്ങി. ഇത്രയും വികാര നിര്ഭരമായ വിടവാങ്ങല് മറ്റെങ്ങും ഉണ്ടായിക്കാണില്ല. അത്ര ഹൃദയ ഭേദകമായിരുന്നു വിടവാങ്ങല്.
അവസാന ദിവസം, ഞാനും, അതുല്യയും കൂടി, ശ്രീയേട്ടനെ കൂട്ടി, മാനസയെ അവളുടെ വീട്ടില് കൊണ്ടു വിട്ടു.
അടുത്ത ദിവസം, വൈകുന്നേരത്തെ കേരള എക്സ്പ്രസ്സില് ഞങ്ങളുടെ മടക്കയാത്ര.
ഞങ്ങളെ യാത്ര അയക്കാന്, ലേഖയും, ജയയും സ്റ്റേഷനില് വന്നു. അവിടെ വച്ച് ഞങ്ങള് ഹസ്തദാനം നല്കി, അടുത്ത ഓണത്തിനുള്ള കാത്തിരിപ്പോടെ നിറകണ്ണുകളോടെ പിരിഞ്ഞു.
ഞങ്ങള്ക്ക് അടുത്തടുത്തായി രണ്ട് അപ്പര് ബര്ത്തുകളാണ് കിട്ടിയിരുന്നത്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ, മടക്കയാത്രയില്, പകല് സമയത്ത് ചെറിയ തോതിലുള്ള ബാഹ്യ ലീലകള് കൊണ്ട് തൃപ്തിപ്പെട്ടു. ട്രെയിന് എത്രയും പെട്ടെന്ന് ഡല്ഹിയില് എത്താനായി ഞങ്ങള് കാത്തിരുന്നു.
ശുഭം……………..