ആവനാഴി – 3
[ കത്തനാർ ]
[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]
സംശയപർവ്വം
ലക്ഷ്മിയുടെ വാക്കുകൾ വായുവിൽ തങ്ങി.
“കാരണം എനിക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടമാണ്.”
ഒരു നിമിഷം സമയം തന്നെ നിലച്ചുപോയതുപോലെ തോന്നി. പിന്നെ ആയിരുന്നു അവരുടെ ആ അഴമേറിയ ചുംബനം. എന്നാൽ സ്ഥലകാലബോധം വന്ന അജു ചുംബനമവസാനിപ്പിച്ചു അവളെ തള്ളിമാറ്റി.
അവൾ ഒടുവിൽ പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞിരുന്നു.
ഇനി മറച്ചുവെക്കാനൊന്നുമില്ല.
അർജുൻ അവളെ നോക്കി.
കോളേജിലെ അവസാന ബെഞ്ചിൽ ഇരുന്ന് ക്ലാസിനെ മുഴുവൻ ചിരിപ്പിക്കുന്ന പെൺകുട്ടിയെ.
കാന്റീനിൽ അവനെ കളിയാക്കുന്നവളെ.
ലൈബ്രറിയിൽ അവനോട് തർക്കിക്കുന്നവളെ.
അവൾ ഇനി അത്രമാത്രമല്ലായിരുന്നു.
അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ വളരെ അപകടകരമായ സ്ഥാനത്ത് എത്തിയ ഒരാളായിരുന്നു.
അതിനാലാണ് അവൻ അത് ചെയ്തത്.
അവളുടെ കൈകൾ തന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് വേർപെടുത്തി.
ഒരു ചുവട് പിന്നിലേക്ക് മാറി.
ലക്ഷ്മിയുടെ മുഖം മങ്ങി.
“അജു…”
അവൾ വീണ്ടും അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി.
പക്ഷേ അർജുൻ വീണ്ടും പിന്നോട്ട് മാറി.
“വേണ്ട.”
ആ ഒരു വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ അവളുടെ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ എന്തോ താഴേക്ക് പതിച്ചതുപോലെ തോന്നി.
“എന്ത് വേണ്ടാന്ന്?”
“ഇത് വേണ്ട.”
“എന്ത് ഇത്?”
അർജുൻ മറുപടി പറയാതെ നിന്നു.
അവന്റെ കണ്ണുകൾ അവളിൽ നിന്ന് മാറിയിരുന്നു.
ലക്ഷ്മി വീണ്ടും മുന്നോട്ട് വന്നു.
“എന്നെ നോക്ക്.”
അവൻ നോക്കിയില്ല.
“അജു, എന്നെ നോക്ക്.”
ഇത്തവണ അവൻ നോക്കി.
ലക്ഷ്മി അതിൽ വേദന കണ്ടു.
ദേഷ്യത്തേക്കാൾ കൂടുതലായ വേദന.
അവൾ മൃദുവായി ചോദിച്ചു.
“ഞാൻ എന്തെങ്കിലും തെറ്റാണോ പറഞ്ഞത്?”
അർജുൻ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസമെടുത്തു.
“അല്ല.”
“പിന്നെ?”
അവൻ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
ശേഷം പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“ഇപ്പോഴാണ് എനിക്ക് ശരിക്കും മനസ്സിലായത് നീ ആരാണെന്ന്.”
ലക്ഷ്മി
ചുളിഞ്ഞു.
“എന്ത്?”
“നീ ലക്ഷ്മി കൃഷ്ണയാണ്.”
അവൾക്ക് ആ വാക്കിന്റെ അർത്ഥം ആദ്യം മനസ്സിലായില്ല.
പിന്നെ മനസ്സിലായി.
അവൻ പറയുന്നത് അവളുടെ പേരല്ല.
അവളുടെ ലോകമാണ്.
“അജു…”
“ഇല്ല, കേൾക്ക്.”
അവന്റെ ശബ്ദം ശാന്തമായിരുന്നു.
അതായിരുന്നു കൂടുതൽ ഭയപ്പെടുത്തിയത്.
“നീയും ഞാനും രണ്ട് വ്യത്യസ്ത ലോകങ്ങളിൽ നിന്നുള്ളവരാണ്.”
“അതിന്?”
“അതിന് ഒരുപാട് കാര്യങ്ങളുണ്ട്.”
“എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല.”
അർജുൻ ചിരിച്ചു.
ഒരു ശൂന്യമായ ചിരി.
“നിനക്ക് തോന്നുന്നില്ല. കാരണം നീ ഒരിക്കലും അതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കേണ്ടി വന്നിട്ടില്ല.”
ലക്ഷ്മി തലകുലുക്കി.
“എനിക്ക് അതൊന്നും പ്രശ്നമല്ല.”
“നിനക്കായിരിക്കാം.”
“എനിക്ക് ഉറപ്പാണ്.”
“പക്ഷേ നമ്മുടെ സമൂഹത്തിന് പ്രശ്നമാണ്.”
അവൾ അസ്വസ്ഥയായി.
“എനിക്ക് സമൂഹത്തെക്കുറിച്ച് കേൾക്കണ്ട.”
“നീ കേൾക്കണ്ടായിരിക്കും പക്ഷെ ഞാൻ കേൾക്കണം.”
“എന്തിന്?”
അവൻ ഉടനെ മറുപടി നൽകി.
“കാരണം ഞാൻ ആ സമൂഹത്തിനകത്താണ് ജീവിക്കുന്നത്.”
ചില നിമിഷങ്ങൾ നിശബ്ദത.
മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ കാറ്റ് നീങ്ങി.
ദൂരെയെവിടെയോ വിദ്യാർത്ഥികളുടെ ശബ്ദം കേട്ടു.
അവർ മാത്രം മറ്റൊരു ലോകത്തിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
“ലച്ചു,” അർജുൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. “നിനക്ക് ഇപ്പോൾ തോന്നുന്നത് സത്യമായിരിക്കാം. പക്ഷേ യഥാർത്ഥ ജീവിതം ഇതുപോലെ അല്ല.”
“എന്തുപോലെ?”
“ഇഷ്ടം തോന്നി. പറഞ്ഞു. പിന്നെ എല്ലാം ശരിയായി.”
“അപ്പോൾ ശരിയാകില്ലേ?”
“ഇല്ല.”
അവന്റെ മറുപടി ഉടനെയായിരുന്നു.
അത് ലക്ഷ്മിയെ വേദനിപ്പിച്ചു.
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“കാരണം നമുക്ക് ചുറ്റും ആളുകളുണ്ട്.”
“ആളുകൾ എല്ലായ്പ്പോഴും ഉണ്ടായിരിക്കും.”
“അതെ.”
“അപ്പോൾ?”
“അവർ തീരുമാനിക്കും.”
“ഞാൻ അനുവദിക്കില്ല.”
“നിനക്കാവില്ല.”
ലക്ഷ്മിയുടെ കണ്ണുകൾ കഠിനമായി.
“നീ എന്നെ എന്തിനാ ഇത്ര കുറച്ച് കാണുന്നത്?”
അർജുൻ തലകുലുക്കി.
“ഞാൻ നിന്നെ കുറച്ച് കാണുന്നില്ല.”
“അങ്ങനെ
തന്നെയാണ്.”
“ലച്ചു…”
“ഇല്ല.”
അവൾ മുന്നോട്ട് വന്നു.
“എനിക്ക് സമൂഹം എന്താണ് പറയുക എന്നറിയണ്ട.”
“പക്ഷേ എനിക്ക് അറിയണം.”
“ഞാൻ ഭാവിയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചിട്ടില്ല.”
“ഞാൻ ചിന്തിക്കണം.”