നേരം വെളുത്തു കണ്ണു തുറന്നപ്പോൾ ഞങ്ങൾ നഗ്നരായിത്തന്നെ ചേർന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു. ഷാഹിൻറെ ദേഹത്തു ഷർട്ടു മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ഞാനാവട്ടെ പരിപൂർണനഗ്നയും. കണ്ണു തുറന്നു പരസ്പരം ഞങ്ങൾ നോക്കിക്കിടന്നു.
നഗ്നയായ
എന്നെക്കണ്ടു പകച്ചു ഷാഹിൻ എഴുന്നേറ്റുനിന്നു. അപ്പോഴാണ് അവൻറെ നഗ്നതയെക്കുറിച്ചു അവൻ ബോധവാനായത്. അവൻ പെട്ടെന്നു പാൻറ്സ് വലിച്ചിട്ടു പരിഭ്രമത്തോടെ ചോദിച്ചു ‘മമ്മി എന്താ ഇത്. നമ്മളെങ്ങനെയാ ഇവിടെ?” ഞാൻ സ്വരം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു “ഇന്നലെ രാത്രി നീ വല്ലാതെ കൂടിച്ചിരുന്നു. തീരെ ബോധമില്ലായിരുന്നു. ഞാൻ കുറെ തടയാൻ നോക്കി പക്ഷെ നിന്നെയും.എന്നെയും. തടയാനെനിക്കായില്ല.”
ഷാഹിൻ, കരയാൻ തുടങ്ങി. വിതുമ്പിക്കൊണ്ടവൻ പറഞ്ഞു. “ദൈവമേ ഞാനെന്താണു ചെയ്തത്. എൻറെ മമ്മിയെ.റേപ്പു ചെയ്തല്ലോ ഞാൻ.” എനിക്കവൻറെ കരച്ചിൽ കണ്ടു സഹിക്കാനായില്ല. ഞാനെഴുന്നേറ്റു വസ്ത്രം ധരിച്ചു അവനെ എൻറെയരികിൽ പിടിച്ചിരുത്തി. മാപ്പില്ലാത്ത തെറ്റാണെന്നു പറഞ്ഞു അവൻ കരയുകയായിരുന്നു. ഞാനവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
“അങ്ങനെയൊന്നും പറയാദെ മോനേ. എനിക്കു നിന്നോടു ദേഷ്യമൊന്നുമില്ല. ആദ്യമെനിക്കു വല്ലാത്ത വിഷമമായി നിന്നെ തടയാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷെ പിന്നെ എനിക്കെന്തു സംഭവിച്ചെന്നറിയില്ല. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്കതു ഇഷ്ടമായി. നല്ല ബോധത്തിലായിരുന്നിട്ടു കൂടി ഞാൻ എതിർക്കാതെ നിനക്കു വഴങ്ങിത്തരികയായിരുന്നു. നീയെന്നെ റേപ്പു ചെയ്തതൊന്നുമല്ല. അതോർത്തു വിഷമിക്കേണ്ട. നമ്മുടെ രണ്ടുപേരുടെയും വസ്ത്രമെല്ലാം ഞാനാ അഴിച്ചു മാറ്റിയത്.”
വിശ്വസിക്കാനാവാതെ അവനെന്നെ നോക്കി “മമ്മി എന്താ പറയുന്നേ. നമ്മൾ അമ്മയും മകനുമാണ്. ഇതെത്ര വലിയ തെറ്റാണെന്നു എനിക്കറിയാം. മറ്റുള്ളവരുടെ മുമ്പിൽ…” അവൻ പറയാനാവാത്തെ കുഴങ്ങി. “എനിക്കറിയാഞ്ഞിട്ടല്ല ഷാഹിൻ, പക്ഷെ നടന്നുകഴിഞ്ഞതു നമുക്കിനി തിരുത്താനാവില്ലല്ലോ. ആ സമയത്തു നമുക്കു മറ്റെന്തോ സംഭവിച്ചിരുന്നു. ഒന്നും ഓർമ്മയുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഏതായാലും ഇക്കാര്യം നമ്മൾ രണ്ടുപേർക്കല്ലാതെ ആർക്കുമറിയില്ല. ആരും അറിയാനും പാടില്ല. നീ സ്വയം കുറ്റക്കാരനാണെന്നു കരുതി വിഷമിക്കണ്ട ” “നടന്നതിനു നമ്മൾ രണ്ടുപേരും ഒരുപോലെ ഉത്തരവാദികളാണ്. എനിക്കതിൽ മനപ്രയാസമൊന്നുമില്ല.” അവനെൻറെ മുഖത്തേക്കു നോക്കിയിരുന്നു.
എൻറെ കണ്ണുകളിലെ ശാന്തത അവനെ അതിശയിപ്പിച്ചുവെന്നു തോന്നുന്നു. മൃദുവായ, പതറാത്ത സ്വരത്തിൽ ഞാൻ തുടർന്നു. “സത്യത്തിൽ എനിക്കു സന്തോഷമാണു തോന്നുന്നത്. പത്തൊമ്പതു കൊല്ലമായി ഞാനനുഭവിക്കാത്ത സുഖം എൻറെ മകൻറെ കൂടെ എൻറെ ജന്മദിനത്തിൽ. ഞാനതൊരു ജന്മദിന സമ്മാനമായി കണക്കാക്കുകയാണ്. അതു കേട്ട് അവൻറെ മുഖത്ത് ആശ്വാസമാണു കണ്ടത്. ‘മമ്മിക്കെന്നോടു ഒട്ടും ദേഷ്യമില്ലേ?” “ഇല്ല മോനേ, നീയെൻറെ എല്ലാമാണ്. എന്നും അങ്ങനെയായിരിക്കും. മറ്റാരേക്കാളും ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു.” അതു പറഞ്ഞു ഞാനവനെ മാറോടു ചേർത്തു. പിന്നീട് ഞങ്ങൾ പോയി പ്രഭാതകൃത്യങ്ങളിലേർപ്പെട്ടു. കുളിയെല്ലാം കഴിഞ്ഞു വസ്ത്രംമാറി ഒന്നിച്ചിരുന്നു പ്രാതൽകഴിച്ചു. എന്നിട്ടു ഞാൻ ഓഫീസിലേക്കും ഷാഹിൻ കോളേജിലേക്കും പോയി.
ഞാൻ ഓഫീസിലായിരുന്നുവെങ്കിലും ഒരു ജോലിയും ചെയ്യാനായില്ല. മനസ്സു തലേന്നു രാത്രിയിലെ ഓരോ നിമിഷത്തിൻറെയും ഓർമ്മ പുതുക്കുകയായിരുന്നു. അതു മാത്രമല്ല ആ ഓർമ്മകൾ എന്നെ കോരിത്തരിപ്പിക്കുകയും എൻറെ
പാൻറിക്കുള്ളിൽ ഈർപ്പമുണർത്തുകയും ചെയ്തു. ഞാനറിയാതെതന്നെ എൻറെ കൈവിരലുകൾ സാരിക്കു മുകളിലൂടെ പൂർത്തടത്തിൽ അമർന്നു. ഷാഹിൻറെ സുധീർഘമായ ചുംബനങ്ങളും അവൻറെ കരപരിലാളനങ്ങളും ആ കരുത്തുറ്റ പൌരുഷം എനിക്കു സമ്മാനിച്ച സ്വർഗീയസുഖവും എൻറെ മനസ്സിനെ മഥിക്കുകയായിരുന്നു. അവിടെയിരുന്നുതന്നെ എൻറെ പൂറു നിറഞ്ഞു കവിയുമെന്നെനിക്കു തോന്നി ഒരുവിധം സമയം കഴിച്ചുകൂട്ടി ഞാൻ വൈകുന്നേരമാക്കി.