വീട്ടിലെത്തി അൽപം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഷാഹിനുമെത്തി. എട്ടുമണി വരെ ഞങ്ങൾ ടിവി കണ്ടിരുന്നു. അവനിപ്പോഴും മനപ്രയാസം വിട്ടുമാറിയില്ല എന്നെനിക്കു തോന്നി ഞാനാകട്ടെ യാതൊന്നും സംഭവിക്കാത്ത പോലെ എൻറെ പതിവു ഭാവമായിരുന്നു. മാത്രമല്ല ഞാനവനെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്തതുകൊണ്ടിരുന്നു. കുറെ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവനും സാധാരണനിലയിലായി എന്നോടു കളിതമാശ പറയാൻ തുടങ്ങി. പത്തുമണിയായപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ഒന്നിച്ചിരുന്നു ആഹാരം കഴിച്ചു. വീണ്ടും അൽപസമയം ടിവി കണ്ടു. കഴിഞ്ഞ ദിവസത്തെ സംഭവം ഞങ്ങൾ മറന്നപോലെയായിരുന്നു. കിടക്കാറായെന്നു പറഞ്ഞു പിന്നെ അവൻ മുറിയിലേക്കു പോയി. ഞാനെൻറെ മുറിയിലേക്കും.
മുറിയിൽ വന്നു കിടന്നപ്പോൾ എനിക്കു എന്താണു ചെയ്യേണ്ടതെന്നു യാതൊരു രൂപവുമില്ലാതെയായി. തലേന്ന് രാത്രിയിലെ അനുഭവം എന്നെ ആകെ മാറ്റിയിരിക്കുന്നു എന്ന് എനിക്കു തോന്നി.ഷാഹിനെക്കൂടാതെ വയെന്നെനിക്കു തോന്നിത്തുടങ്ങി. എന്താണു ചെയ്യേണ്ടതെന്നെനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു. ഉറക്കം എന്നെ കയൊഴിഞ്ഞതുപോലെ. എൻറെ മുലകളെ അമർത്തിയുടച്ചു കൊണ്ട്ബെഡ്ഡിൽ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നു. പാതിരാത്രിയായിക്കാണണം. എൻറെ സഹനശക്തിയവസാനിച്ചതുപോലെ. പിടിച്ചു നിൽക്കാനാവില്ലെന്നെനിക്കു തീർച്ചയായി.അതിലോലമായ ഒരു നൈറ്റിയാണു ഞാനിട്ടിരുന്നത്. അതും അടിയിലോന്നുമിടാതെ, ഞാനെഴുന്നേറ്റു ഷാഹിൻറെ മുറിയിലേക്കു നടന്നു.
അവൻറെ മുറിയിൽ അരണ്ട വെളിച്ചമുണ്ടായിരുന്നു. അകത്തു കടന്നതും അവനും ഉറങ്ങാതിരിക്കുകയാണെന്നു ഞാൻ കണ്ടു. അവൻ കട്ടിലിൽ ചാരി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്നു ഞാൻ കടന്നുചെന്നപ്പോൾ അവനൊന്നു പകച്ചുവെന്നുതോന്നുന്നു, ലൈറ്റിട്ടു എന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ടവൻ ചോദിച്ചു ‘മമ്മിയെന്താ ഈ നേരത്ത്?” “ഉറക്കം വരുന്നില്ല. നിയും ഉറങ്ങിയിട്ടില്ലല്ലോ.” അവൻറെ കണ്ണുകൾ എന്നെ ആപാദചൂഡം നോക്കുകയായിരുന്നു. “ഇന്നലത്തെ കാര്യം ഓർത്തു വല്ലാതിരിക്കുകയാണോ?” “അതൊന്നുമല്ല. ഞാൻ വേറെ പലതും.” ഞാനവൻറെയടുത്തേക്കു ചെന്നു. “എനിക്കറിയാം നീ ഇന്നു മുഴുവൻ അതുതന്നെ ഓർത്തിരിക്കുകയായിരുന്നെന്ന്. എന്നിട്ടെന്നോടു പറയാൻ വയ്യ അല്ലേ? ഞാൻ ബെഡ്ഡിൽ അവൻറെയടുത്ത് ഇരുന്നു.
‘മമ്മി ഇന്നലത്തേത് എനിക്കു ഒരിക്കലും മറക്കാൻ കഴിയില്ല. എന്താ ഞാനങ്ങനെ ചെയ്തതെന്നു എനിക്കിപ്പോഴും ആലോചിക്കാൻ വയ്യ. പിന്നെ രാവിലെ മമ്മിക്കു അതു ഇഷ്ടമായെന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്കുതന്നെ അറിയില്ല ഞാൻ ചെയ്തശരിയോ തെറ്റോ എന്ന്. ഇന്നലെ എനിക്കു ബോധമില്ലാതെയായിരുന്നു എങ്കിലും ആ സുഖം എനിക്കു മറക്കാനാവുന്നില്ല. നേരം വെളുത്തപ്പോളാണ് എനിക്കാകെ.” അവനു വീർപ്പുമുട്ടുകയായിരുന്നു.
“ഇന്നലെ രാത്രിക്കു ശേഷം നമുക്ക്
ഇനിയും അമ്മയും മകനുമായി ജീവിക്കാൻ കഴിയുമോ?” അവൻറെ ചോദ്യം എൻറെ കാതിൽ മുഴങ്ങി. എൻറെ മനസ്സ് അതേചിന്തകളിൽ വ്യാപരിക്കുകയായിരുന്നു. ഒന്നിച്ചു ജീവിക്കുവാൻ ഒരേയൊരുവഴിയേ ഉള്ളൂ അതു സംഭവിച്ചുപോയതിനെ അംഗീകരിക്കുക എന്നതു മാത്രമാണെന്നു എനിക്കുതോന്നി. അതിലായിരിക്കും എൻറെയും ഷാഹിൻറെയും സുഖവും സമാധാനവും. ഞാൻപറഞ്ഞു. “ഇനി ഒരൊറ്റ വഴിയേ നമ്മുടെ മുന്നിലുള്ളൂ. നടന്നതു നല്ലതിനു വേണ്ടിയാണെന്നു വെക്കുക. രാവിലെ മുതൽ എൻറെ ചിന്തയും തന്നെയായിരുന്നു ഷാഹിൻ, പത്തൊമ്പതു വർഷങ്ങളായി ഞാനടക്കി നിർത്തിയിരുന്ന വികാരങ്ങളെ നിയിന്നലെ തുറന്നു വിടുകയാണു ചെയ്തത്. എനിക്കിനി നിന്നെ കൂടാതെ വയ്യ. ഞാനെത്ര ശ്രമിച്ചാലും എനിക്കതിനു കഴിയില്ല മോനേ.” അവനപ്പോഴും കുറ്റബോധത്തിൻറെ നിഴലിലായിരുന്നു.
‘മമ്മിയെന്താ ഈ പറയുന്നത്. ഇതെങ്ങനെ ശരിയാവും. നമ്മളമ്മയും മകനുമാണ് ” “അതറിയാഞ്ഞിട്ടല്ല. അതുകൊണ്ടാണു പറയുന്നത് ഇതു വേറേയാരും അറിയില്ല. അറിയാനും പാടില്ല.” “പക്ഷെ ഇന്നലെ ഞാൻ മദ്യത്തിൻറെ ലഹരിയിലായിരുന്നു. സ്വബോധത്തോടെ എനിക്കെങ്ങനെ ചെയ്യാനാവും.” “നിനക്കാവും. ഞാൻ നിൻറെ കൂടെയുണ്ട്.” ഞാനവനെ സമാധാനിപ്പിക്കുകയാണു ചെയ്തത്.