ചായകുടി കഴിഞ്ഞ് ഗോപികയും,രജനിയും പുറത്തിറങ്ങി. വലിയ മരങ്ങൾ തണൽ വിരിച്ച തൊടിയിലൂടെ അവർ വെറുതേ നടന്നു.രജനിക്കിതൊക്കെ ഇഷ്ടമാണ്. ടൗണിനടുത്തായത് കൊണ്ട് അവളുടെ നാട്ടിലെ ഒരു വീട്ടിലും ഇങ്ങിനെ വിശാലമായ തൊടിയൊന്നുമില്ല. തൊട്ട് തൊട്ട് വീടുകളാണ്.ഇവിടെയാണേൽ വിളിച്ചാൽ കേൾക്കുന്ന ദൂരത്തൊന്നും ഒരു വീട് പോലുമില്ല.
തീർത്തും വിജനവും, നിശബ്ദവുമായ ഈ പരിസരം അവൾക്ക് വല്ലാതെയിഷ്ടമായി.
ഗോപികക്ക് പിന്നെ ഇതെന്നും കാണുന്നത് കൊണ്ട് ഒരു പുതുമയൊന്നുമില്ല. നാത്തൂന് വേണ്ടി അവൾ കൂടെ നടക്കുന്നൂന്ന് മാത്രം.രജനി എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ട്. ഗോപികമൂളുന്നുമുണ്ട്.
അവൾക്ക് വേറൊരു കാര്യമാണ് അറിയേണ്ടത്. അത് ചോദിക്കാൻ അവൾ പലവട്ടം ഒരുങ്ങിയതാണ്.
ചോദിക്കരുതെന്ന് ഇവൾ പറഞ്ഞതാണ്. പക്ഷേ, അറിയാഞ്ഞിട്ട് ഒരു കിരുകിരുപ്പ്.
ഈ പൂറിയാണേൽ അത് മാത്രം പറയുന്നില്ല.
നിലത്തേക്ക് ചാഞ്ഞ് കിടക്കുന്ന മാവിൻ കൊമ്പ് കണ്ട് ഗോപിക നിന്നു. പിന്നെ രജനിയെ അതിലേക്ക് പിടിച്ചിരുത്തി അടുത്തിരുന്നു.
“നീയെന്താടീ… ഈ തൊടി കാണിക്കാനാണോ എന്നെയും വിളിച്ചിങ്ങോട്ട് പോന്നത്… ?
ഇതൊക്കെ ഞാൻ പലവട്ടം കണ്ടതാ.. നീ വേറെന്തേലും പറ…”
“വേറെന്ത് പറയാൻ… നീ നോക്കെടീ.. എന്ത് ഭംഗിയാ ഈ പറമ്പൊക്കെ കാണാൻ…”
അവളെ ശുൺഠി പിടിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി രജനി പറഞ്ഞു.
“ദേ… ആങ്ങളയുടെ കെട്ട്യോളാണെന്നൊന്നും ഞാൻ നോക്കൂല… വല്ലതും വിളിച്ച് പറയും ഞാൻ…”
“നീ ചൂടാവല്ലേ നാത്തൂനേ… എന്താ എന്റെ മോൾക്കറിയണ്ടേ… ?”
“ഇനി ഞാൻ പറയണോ..?
ഞാൻ പറഞ്ഞാലേ നിനക്കതറിയൂ..?
മനുഷ്യനെ പറഞ്ഞ് കൊതിപ്പിച്ചിട്ട്…”
ഗോപിക പിറുപിറുത്തു.
“ഞാനെന്ത് പറഞ്ഞ് കൊതിപ്പിച്ചു.. കൊതിപ്പിക്കുന്നതൊന്നും ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ല…”
“ഇല്ലേ…നീയൊന്നും പറഞ്ഞില്ലേ… ഏതാണ്ടൊക്കെ ശരിയായാ കാലടുപ്പിച്ച് നടക്കാൻ നമുക്ക് സമയമുണ്ടാവൂലാന്ന് നീ പറഞ്ഞില്ലേ… ?”
ഗോപിക ചീറി.
“ഓ… അത്… അത് സമയമാകുമ്പോ പറയാന്നല്ലേ ഞാൻ പറഞ്ഞത്… “
“എപ്പഴാ ഈ സമയം… ?
മൂക്കിൽ പല്ല് മുളച്ചിട്ടോ… ?”
“നീയൊന്നടങ്ങെടീ… എല്ലാത്തിനും ഒരു സമയമുണ്ട് ഗോപൂ…”
“വെറുതെ ആശിച്ചു…””
ഗോപിക നിരാശയോടെ പറഞ്ഞു.
“ഗോപൂ..എന്താ നിന്റെ പ്രശ്നം… ?”
“എന്റെ പ്രശ്നം കുണ്ണ… അത് കിട്ടാൻ വല്ല മാർഗവുമുണ്ടേൽ അത് പറ…
അല്ലാതെ ഈ പറമ്പിൽ വന്നിരിക്കാൻ എനിക്ക് വട്ടൊന്നുമില്ല…”
അത് പറഞ്ഞ് ഗോപിക എണീറ്റു.
രജനി അവളെ വീണ്ടും പിടിച്ചിരുത്തി.
“അടങ്ങിയിരിക്കെടീ ഇവിടെ… നീ കുണ്ണ വേണം എന്ന് പറയുന്നുണ്ടല്ലോ… ആര്..?എങ്ങിനെ… ? എവിടെ വെച്ച്..? എന്നെല്ലാമൊന്ന് പറ… ആദ്യം നിന്റെ സങ്കൽപമൊന്ന് കേൾക്കട്ടെ… എന്നിട്ട് നമുക്ക് നോക്കാം ഏത് വേണമെന്ന്… “
“എന്ന് വെച്ചാ നിന്റേൽ കണ്ണയിങ്ങനെ അടുക്കിയടുക്കി വെച്ചേക്കുവല്ലേ… സെലക്ട് ചെയ്തെടുക്കാൻ… ?
ഒരാണിന്റെ കരുത്തുള്ള ഒരു കുണ്ണ വേണം.. പറ്റോ നിനക്ക്… ?”
“ പറ്റും…”
അത് കേട്ട് ഗോപിക തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളോടെ രജനിയെ നോക്കി.
“പക്ഷേ, ആരെയൊക്കെ പറ്റും..ആരെയൊക്കെ പറ്റൂലാന്നും കൂടി നീ പറയണം..”
അത് ഗോപികക്കത്ര മനസിലായില്ല.
“എടീ പുല്ലേ… ഉദാഹരണത്തിന് നമ്മുടെ ബന്ധത്തിൽ പെട്ടൊരാളാണേൽ നീ സമ്മതിക്കോ…?
അല്ലെങ്കിൽ നമുക്ക് അടുത്തറിയുന്ന, നമ്മൾ ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിക്കാത്തൊരാളാണേൽ നീ എന്ത് പറയും… ?”
ഇവളെന്താണ് ഇങ്ങിനെയൊക്കെ ചോദിക്കുന്നതെന്ന് ഗോപിക ചിന്തിച്ചു.
“ആരായാലും എനിക്ക് സമ്മതം… കൂടെ നീയുണ്ടാവുമെല്ലോ…പിന്നെ ഞാനെന്തിനാ പേടിക്കണേ…”
മുൻപിൻ ചിന്തിക്കാതെ ഗോപിക പറഞ്ഞു
“ഉം… ശരി.. നീ എണീക്ക്… നമുക്ക് വീട്ടിലേക്ക് പോവാം..”
മരക്കൊമ്പിൽ നിന്ന് എണീറ്റു കൊണ്ട് രജനി പറഞ്ഞു.
“ദേ… ഒരുമാതിരി പൂറ്റിലെ പരിപാടി കാണിക്കരുത്… പറഞ്ഞിട്ട് പോയാ മതി..”
ഗോപിക, രജനിയെ പിടിച്ചിരുത്തി.
“എന്ത് ഭാഷയാടീ ഇത്… ?”
“നീയെന്റെ ഭാഷ തിരുത്താനൊന്നും നോക്കണ്ട… ചിലപ്പോ ഞാനിതിലും തറയാകും… നീ കാര്യം പറ..”