പക്ഷെ അപ്പോഴേക്കും അയാളുടെ മുഴ ആരുടെ ശ്രദ്ധയിലും വരുന്നത്ര വലുതായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. “ഹ്മ്മ്…അതേ…’
ഇത്തവണ
പക്ഷെ അത് പറയുമ്പോൾ റോസിലിയിൽ പുഞ്ചിരിയും നാണവുമുണ്ടായിരുന്നു.
“അതിപ്പം നാച്ചുറൽ അല്ലേ? എന്നുവെച്ചാ സാധാരണയല്ലേ? ഇവൻ നല്ല പൊക്കോം വണ്ണോ ഒക്കെയുള്ള അസ്സല് ആൺകുട്ടിയല്ലേ? ഇതിനാത്ത് ഇപ്പം എന്നതാ ഇത്ര പേടിക്കാനൊള്ളത്? ശ്ശെടാ!” “എന്നും വെച്ച് ഇരുപത്തിനാലു മണിക്കൂറും അങ്ങനെ ചെയ്തോണ്ടിരുന്നാ?” “അതിനെയാണ് ഞങ്ങൾ രോഗം എന്ന് വിളിക്കുന്നത്,”
അയാൾ പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു.
നീയാദ്യം പോയി ചികിത്സിക്ക് നായിന്റെ മോനെ എന്ന് പറയണമെന്ന് തോന്നി അയാളുടെ കൈ വീണ്ടും മുഴയിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ. “അതിനു എന്നതാ നിങ്ങള് നോക്കീട്ട് കാരണം?”
ഡോക്റ്റർ ചോദിച്ചു.
അതിന്റെ കാരണോം പരിഹാരോം തേടിയല്ലേ മരമൊണ്ണേ നിന്റെയടുത്ത് ഞങ്ങൾ വന്നത്? അങ്ങനെ ചോദിക്കണമെന്ന് തോന്നി റോസിലിക്ക്.
“കാരണം…”
റോസിലി പറഞ്ഞു തൊടങ്ങി.
“വലിയ..വലിയ…”
റോസിലി ലജ്ജയാലുവും ജ്യാള്യതകൊണ്ട് വശംകെട്ടവളുമായി.
“നിങ്ങള് കൊഞ്ചാതെ കാര്യം പറയുന്നേ? വേറെ രോഗികളും വെയിറ്റ് ചെയ്യുവാ? നിങ്ങളെന്നാ പളളീലച്ചന്റെ മുമ്പിലാണോ നിക്കുന്നെ? ഡോക്റ്ററിന്റെ മുമ്പിലല്ലേ? ശ്ശെടാ!”
“ഇവന് വലിയ മുലയുള്ള പെണ്ണുങ്ങളെ
കാണുമ്പം അപ്പം പൊങ്ങാൻ തൊടങ്ങും…”
“അതായത് നിങ്ങളെ കാണുമ്പം പൊങ്ങാൻ തൊടങ്ങും…”
“ഡോക്റ്ററെ!!”
റോസിലി ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു കൂവി.
“കൊച്ചിന്റെ അമ്മയാ…”
“അതെന്നാ നിങ്ങളെ കാണുമ്പം ഇവന് പൊങ്ങത്തില്ലേ… ?”
എന്താണ് പറയേണ്ടതെന്ന് റോസിലിക്കറിയില്ലായിരുന്നു.
“പറ അമ്മച്ചീ..നിങ്ങളെ കാണുമ്പം ഇവന് പൊങ്ങുന്നില്ലേ?’
റോസിലി ദയനീയമായി തലകുലുക്കി.
“കണ്ടോ! ഞാനും ഇതുതന്നെയല്ലേ പറഞ്ഞെ! ഞാനേ ..ഞാൻ ഡോക്റ്ററാ…! ചുമ്മാതല്ല ഞാനിവിടെ ഷർട്ടും പാൻസും ഇട്ട് ഇരിക്കുന്നെ! ഇനി പറ. നല്ല മണിമണിയായി വൺ ടൂ ത്രീ പറഞ്ഞ് പറ! നമുക്ക് ചെക്കനെ സുഖപ്പെടുത്തണ്ടേ?” “ഞാൻ പലതവണ ഇവനെ…. ഇവൻ തന്നെത്താൻ പിടിച്ചോണ്ട് ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടു സാറേ! ദിവസോം ഓരോ പ്രാവശ്യവോ വല്ലപ്പോഴോ ആണേൽ കൊഴപ്പം ഇല്ലാരുന്നു..പിള്ളേര് വളരുമ്പം അതൊക്കെ സാധാരണയാണ് എന്നങ്ങു വിചാരിച്ച് സമാധാനപ്പെടുമാരുന്നു …ഇത് ദിവസോം പത്തും പന്ത്രണ്ടും …മാത്രവല്ല ഓരോ പ്രാശോം എന്തോരം വെള്ള…അല്ല …എന്തൊരവാ കളയുന്നെന്ന് സാറിനറിയാവോ?” “എനിക്കെങ്ങും അറീത്തില്ല! എന്തേരവാ?” “ഇങ്ങനെ ഈ പോക്കുപോകുവാണേൽ ഇവൻ ചത്തുപോകും. അതുകൊണ്ടാ
ഞാൻ ഡോക്റ്ററെ കാണാന്ന് വെച്ചേ!”
“അത് നന്നായി” ഡോക്റ്റർ പറഞ്ഞു. “ഇവനെ നമുക്ക് കുട്ടപ്പനാക്കി എടുക്കാന്നേ! അതിനല്ലേ ഞാനുള്ളത്! ശ്ശെടാ!” അയാൾ അവരെ ആകെയൊന്നുനോക്കി. “പ്രശ്നം മനസ്സിലായി…”
ഡോക്റ്റർ അശോക് പറഞ്ഞു. “രോഗി കുട്ടിയാണ് എങ്കിൽ ഇമ്മാതിരി അസുഖത്തിനൊക്കെ ഡോക്റ്റർക്ക് കാർന്നോമ്മാരുടെ ബാക്ഗ്രൗണ്ട് അറിയണം. ബാക്ഗ്രൗണ്ട് എന്ന് പറഞ്ഞാ എന്നതാന്ന് അറിയാവോ?” “പശ്ചാത്തലം!” ഇഷ്ട്ടപ്പെടാത്ത രീതിയിൽ റോസിലി പറഞ്ഞു. “ഓഹോ!” അതിഭയങ്കരമായ അദ്ഭുതപ്പെട്ട് ഡോക്റ്റർ അശോക് റോസിലിയെ നോക്കി. “ടീച്ചറാ?” “അല്ല,” “അല്ലെ? പിന്നെ എന്നതാ പണി?” “ചാണകം വാരൽ. പശൂന് പുല്ല് ചെത്ത്. പാത്രം കഴുക്ക്. തുണിയലക്ക്…എന്നാ?” “അല്ല ബാക്ക് ഗ്രൗണ്ടിന്റെ അർഥം ഒക്കെ സൂപ്പറായി പറയുന്ന കേട്ടപ്പം….” “അതാർക്കാ അറീത്തില്ലാത്തെ? വണ്ടിച്ചക്രോം ഓടിച്ചു നടക്കുന്ന കുഞ്ഞ്പ്പിള്ളേർക്ക് പോലും അറിയാം, അതൊക്കെ!” “ശരി! അത് പോട്ടെ!”
ഡോക്റ്റർ ഗൗരവാന്വിതനായി.
“നിങ്ങടെ ബാക്ഗ്രൗണ്ട് അറിയണം. ആദ്യം നിങ്ങടെ ഏജ്…പ്രായം?”
“മുപ്പത്തിയെട്ട്!” “അപ്പോ ഷൈജൂനെ ഗർഭിണിയായിരിക്കുമ്പം നിങ്ങള് വളരെ ചെറുപ്പത്തിവാരിക്കണല്ലോ!”
“എനിക്ക് പത്തൊൻപത് വയസ്സുള്ളപ്പഴാ ഞാൻ കെർപ്പിണി ആകുന്നെ!” “നിങ്ങക്ക് എപ്പം മൊതലാ മൊല ഒണ്ടാകാൻ തൊടങ്ങിയെ?”
“എന്നതാ? എന്നതാ ചോദിച്ചേ?”