കല്യാണം കഴിഞ്ഞ കൂട്ടുകാരികൾ പകർന്ന് നൽകിയ അറിവിന് വിപരീതമായിരുന്നു ജസ്നാക്ക് ജീവിതത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ സംഭവിച്ചത്…. ആദ്യമൊക്കെ ശരിയാകും എന്നവൾ വിചാരിച്ചെങ്കിലും കല്യാണം കഴിഞ് മാസം ഒന്ന് ആയിട്ടും അത് തന്നെയായിരുന്നു അവസ്ഥ….. എപ്പോ നോക്കിയാലും വായന ദിവസവും ഓരോ ബുക്ക് കൊണ്ടുവരും നട്ട പാതിരാ വരെ അതും വായിച്ച് ഇരിക്കും … അവളോട് സംസാരിക്കുന്നത് തന്നെ കുറവായിരുന്നു…. അഞ്ച് മിനിറ്റിനുള്ളിൽ തന്നെ ഭോഗിച്ച് കിടന്നുറങ്ങുന്ന ആ മനുഷ്യൻ ഇത് വരെ നിനക്ക് തൃപ്തി ആയോ എന്നൊരു വാക്ക് അവളോട് ചോദിച്ചിട്ടില്ല…. ശരീരം ചൂടാകുന്നതിന് മുന്നേ തണുത്ത വെള്ളം കോരി ഒഴിക്കുന്ന പ്രതീതി… ഒരു മണിക്കൂറോളം ശരീരത്തിന്റെ ഓരോ ഇഞ്ച് സ്ഥലവും നക്കി തുവർത്തുന്ന തൻറെ കൂട്ടുകാരി ഫസീലാടെ ഭർത്താവിനെ ജെസ്ന ആലോചിച്ചു… ശരിക്കും അവളല്ലേ ഭാഗ്യവതി… ആണ് അവളെ പോലെ ഉള്ള പെൺകുട്ടികൾ ആണ് ഭാഗ്യവതികൾ…..
ആരോട് പറയും തന്റെ അവസ്ഥ വീട്ടിൽ പറഞ്ഞിട്ട് ഒരു കാര്യവും ഇല്ല… തന്റെ മോൾക്ക് പൂജ ബമ്പർ അടിച്ച സന്തോഷത്തിലാണ് ഉമ്മയും ഉപ്പയും വെറുതെ എന്തിനാ അവരെ കൂടി വിഷമിപ്പിക്കുന്നത്…. വീടിന്റെ ഉള്ളിൽ പോലും ലൂസ് ഉള്ള വസ്ത്രമേ ധരിക്കാവു എന്നാണ് ഓർഡർ തലമുടി ഒന്ന് പോലും പുറത്ത് കാണാൻ പാടില്ല… ഫിറോസിനോടൊപ്പമുള്ള ഈ രണ്ട് മാസം അവൾക്ക് വർഷങ്ങൾ പോലെ തോന്നി…. ചിരിയും കളിയും ഇല്ലാത്ത ഒരു മരണ വീട് തന്നെയായിരുന്നു അവൾക്ക് ശരിക്കും അത്….. എല്ലാം സഹിച്ചും അനുസറിച്ചും ജീവിക്കാൻ അവൾ പഠിച്ചു തുടങ്ങി…. ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ രാത്രി ഇരിക്കുന്ന സമയത്ത് ഫിറോസ് എല്ലാവരോടും കൂടി പറഞ്ഞു….
“മറ്റന്നാൾ എനിക്ക് പോകണം…”
വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാത്ത വാർത്ത കേട്ടത് പോലെ ജെസ്ന ഇക്കാനെ നോക്കി … ഉപ്പാടെയും ഉമ്മാടെയും മുഖത്ത് ആ ഒരു സംശയം അവൾ കണ്ടു….
“അത് എന്താ ഫിറോസെ പെട്ടന്ന്…??
“പെട്ടെന്നോ ഞാൻ വന്നിട്ട് മൂന്ന് മാസം ആയി….”
“ഒന്ന് രണ്ട് മാസം കൂടി നിന്നൂടെ…???
” ലീവ് കിട്ടില്ല…”
മകന്റെ സ്വഭാവം അറിയാവുന്നത് കൊണ്ട് പിന്നെയൊന്നും മൂസാജി ചോദിച്ചില്ല…..
ഇയാൾ ശരിക്കും മനുഷ്യൻ തന്നെയാണോ… നിറഞ്ഞു വരുന്ന കണ്ണുകൾ പെടാ പാടുപെട്ട് അടക്കി പിടിച്ച് ജെസ്ന കുറച്ച് കഴിച്ചെന്ന് വരുത്തി അവിടുന്ന് എണീറ്റ് പോയി…..
ഇറങ്ങാൻ നേരം അവൾക്ക് നേരെ ഫിറോസോരു ഫോൺ നീട്ടി പറഞ്ഞു…
“ഇതിൽ എന്റെ നമ്പർ ഉണ്ട്… ചെന്നിട്ട് വിളിക്കണ്ട് ….. പിന്നെ നെറ്റ് കാർഡൊന്നും കയറ്റാൻ നിക്കണ്ട…..”
മറുപടിക്ക് പോലും കത്ത് നിൽക്കാതെ ബാഗും കയ്യിലെടുത്ത് ഇറങ്ങി പോകുന്ന ഇക്കാനെ നോക്കി അവൾ മരവിച്ചു നിന്നു…..
ദിവസം ഇടവിട്ടാണ് ഇക്ക വിളിക്കുന്നത് അതും നാലോ അഞ്ചോ മിനിറ്റ് മാത്രം സംസാരിക്കും…… അതിനോടും പൊരുത്തപെട്ട് രണ്ട് മാസങ്ങൾ അവൾ തള്ളി നീക്കി…. കൂടെ പഠിച്ച ആരുമായും കോൺടാക്ട് ഇല്ലാതിരുന്ന സമയത്താണ് വീടനടുത്ത് ഒരു കല്യാണം വന്ന് പറഞ്ഞത്… ഒരു വിധം പറഞ്ഞു പറഞ് പോകാൻ അനുവാദം കിട്ടി…. കുറച്ചാളുകളെ ഒരുമിച്ച് കാണാലോ എന്ന സന്തോഷം മാത്രമായിരുന്നു ജെസ്നയുടെ ഉദ്ദേശം…. കല്യാണ വീട്ടിൽ വെച്ച് കണ്ടുമുട്ടിയ അയൽ വാസികളെല്ലാം തന്റെ സ്വർഗ്ഗീയ ജീവിതത്തെ കുറിച്ച് പറയുമ്പോ എല്ലാവർക്കു മുന്നിലും പുഞ്ചിരിക്കുന്ന മുഖവുമായി അവൾ നിന്ന് കൊടുത്തു…..
എല്ലാം കഴിഞ് വീട്ടിലേക്ക് പോകാൻ നേരമാണ് പിന്നിൽ നിന്നും ജെസ്ന എന്നാരോ ഉറക്കെ വിളിച്ചത്…. തിരിഞ്ഞു നോക്കിയ അവൾ ഫസീലാനെ കണ്ട് വാ പൊളിച്ചു നിന്നു… ഒരിക്കലും കണ്ടുമുട്ടില്ല എന്നുറപ്പിച്ച തന്റെ കൂട്ടുകാരി…..
“ഫസി നീ ഇവിടെ….???
“എന്റെ അടുത്ത ചെക്കന്റെ വീട്… ചെറിയൊരു കുടുംബവും ആണ്…. ആട്ടെ എന്താ നിന്റെ വിവരം…..???
“സുഖം…. ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല ഇവിടെ….”
“ഞാനും….. എന്താ ചെക്കന്റെ വിവരം…. ഇവിടെ ഉണ്ടോ….??
“ഇല്ല…. രണ്ടു മാസം ആയി പോയിട്ട്….”
“എന്റെ കഥ നീ കുറെ കേട്ടതല്ലേ …. അന്നൊരു വാക്ക് പറഞ്ഞിരുന്നു ….”