🍁വേനൽപ്പൂവ്🍁 21അടിപൊളി  

 

“ഹേയ്… ഒന്നുമില്ലച്ചോ… ചുമ്മാവന്നതാ ഇനി ചിലപ്പോൾ നാളെ കഴിഞ്ഞാൽ എനിക്ക് ഇതുവഴി വരാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലോ…”

 

പറഞ്ഞു തീരുമ്പോഴേക്കും എന്റെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞുതുടങ്ങിയിരുന്നു… ചുണ്ടുകൾ വല്ലാതെ വിറ പൂണ്ടിരുന്നു…

 

“ആഹാ.. മോൻ എന്താ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്.. അതിനുമാത്രം ഒത്തിരി ദൂരെക്കൊന്നുമല്ലല്ലോ മോൻ പോകുന്നത്… കാണണമെന്ന് തോന്നുമ്പോഴൊക്കെ വരാം…”

 

എന്നെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ എന്നപോലെ ചെറു മന്ദഹാസത്തോടെ അച്ചൻ പറഞ്ഞു…

ഞാൻ ഒരു നിമിഷം കണ്ണിൽ നിന്ന് ഊർന്നിറങ്ങിയ കണ്ണുനീർ തുള്ളികളെ തുടച്ചു നീക്കാൻ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ട് അച്ചനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു..

 

“ഒത്തിരി ദൂരെ ഒന്നുമല്ല.. എങ്കിലും…

 

എന്റെ വാക്കുകൾ വല്ലാതെ ഇടറിയിരുന്നു… എങ്കിലും ഞാൻ അച്ചനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.. പതിയെ മിഴികൾ തുടച്ചുകൊണ്ട് അച്ചനടുത്തേക്ക് ചേർന്നുനിന്നു…

 

മധു മന്ദഹാസത്തോടെ ഒരു ആശ്വാസമെന്നോണം അയാളുടെ കൈത്തലം പതിയെ എന്റെ കവിളിണകളിൽ തലോടി.. ആ നീണ്ട വിരലുകൾ എന്റെ മുടിയിഴകളിൽ വിരൽ കോർത്തു…

 

” മോൻ ഒന്നുകൊണ്ടും വിഷമിക്കേണ്ട… സണ്ണിച്ചനെ എനിക്ക് നന്നായറിയാം.. നല്ലവനാണ് അവൻ.. മോനെ പൊന്നുപോലെ നോക്കും.. മോനവിടെ യാതൊരു ബുദ്ധിമുട്ടും ഉണ്ടാകില്ല…ഈ കാണുന്ന വിഷമം ഒന്നും രണ്ടാഴ്ച കഴിയുമ്പോൾ അങ്ങ് മാറിക്കൊള്ളും അത്രയ്ക്ക് സ്നേഹമുള്ളവരാ സണ്ണിയും കുടുംബവും..”

 

എൻറെ മുടിയിഴകളിൽ വിരൽ കോർത്ത് കൊണ്ട് എന്നെ തന്റെ ശരീരത്തോടടുക്കി പിടിക്കുകയായിരുന്നു അച്ചൻ.. പിന്നെ പതിയെ എന്നെയും കൊണ്ട്പള്ളിമേടയിലെ ഉദ്യാനത്തിലേക്ക് നടന്നുനീങ്ങി… ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല…

നീണ്ട നേരത്തെ മൗനം… എന്നിൽ മാത്രമല്ല അച്ചനിലും…

ഞാൻ പോകുന്നതിൽ എല്ലാവർക്കും നല്ല വിഷമമുണ്ട്…

പക്ഷെ., ആരും

അത് പുറത്തുകാട്ടുന്നില്ല.., അത്രമാത്രം…

 

” മോൻ.. മോനെന്താ ഈ ആലോചിക്കുന്നത്…

ഏറെ നേരത്തെ മൗനത്തിനു ഒടുവിൽ അച്ചൻ വീണ്ടും എന്നെ നോക്കി ചോദിച്ചു…

 

ഞാൻ ഒരുനിമിഷം മുഖമുയർത്തി അച്ചന്റെ മുഖത്തേക്കു തന്നെ നോക്കി..അച്ചന്റെ മിഴികൾ വല്ലാതെ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു… എങ്കിലും അയാളത് പുറത്തു കാട്ടുന്നില്ല.. പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്.. മൗനമായ പുഞ്ചിരി…

 

“അച്ചൻ എന്തിനാ കരയുന്നെ…

 

ഇടറിയ ചുണ്ടിഴകൾ പതിയെ കടിച്ചമർത്തിക്കോണ്ട് ഞാൻ അയാളെ നോക്കി തുടർന്നു…

 

” അച്ചൻ വിഷമിക്കണ്ട.. എനിക്കറിയാം.. എന്റെ നല്ലഭാവിയോർത്താ അച്ചൻ എന്നെ അയാൾക്കൊപ്പം പറഞ്ഞയക്കുന്നതെന്ന്…

 

അച്ചനെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ എന്നോണം ഞാൻ പതിയെ പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

 

“മോന്റെ സങ്കടം ഇനിയും തീർന്നില്ലേ.. എന്റെ മുടിയിഴകളിൽ പതുക്കെ തലോടി കൊണ്ട് അയാൾ ചോദിച്ചു… “എനിക്കൊന്നുമില്ലച്ചോ.. ഒന്നുമില്ല..ആരോടും പരാതിയോ പരിഭവമോ ഇല്ല.. ദേഷ്യവും ഇല്ല..

 

അച്ചനെ നോക്കി

മനസ്സിൽ നിഴലിച്ചു നിന്ന സങ്കടത്തെ ഉള്ളിൽ ഒതുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ട് ഞാൻ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.. സമയം പിന്നെയും അകന്നുമാറി.. അൽപനേരം അച്ചനൊപ്പം അച്ചന്റെ കൈപിടിച്ചു ആ ഉദ്യാനത്തിനോട് ചേർന്നുള്ള മനോഹരമായ നടപ്പാതയിലൂടെ.. അലപനേരം പിന്നെയും നടന്നു.. അങ്ങേയറ്റത്തെ പൂത്തുനിൽക്കുന്ന ചെമ്പകപ്പൂമരം ലക്ഷ്യമിട്ട പോലെ…

അച്ഛൻറെ കൈപിടിച്ച് ആ കരുത്തറ്റ ശരീരത്തിൽ മുട്ടിയുരുമ്മി കൊണ്ട്..

 

നീലാകാശം കുങ്കുമ ചാർത്തണിഞ്ഞ നിറ സന്ധ്യയ്ക്ക് വഴിമാറിയ സുന്ദര സായാഹ്നം.. അതെ.., പള്ളിമേടയിൽ നിന്നും പള്ളിവക ഓർഫനേജിൻറെ വൻമതിൽ കടന്ന് മുന്നോട്ട് നടക്കുമ്പോഴും എൻറെ മനസ്സ് വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു.. മിഴികളിലെ കണ്ണുനീരിൻറെ നനവ് അതപ്പോഴും വിട്ടുമാറിയിട്ടുമില്ല…

 

അതെ… സമയം വൈകിട്ട് ഏതാണ്ട് ആറരയോടടുത്തു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.. എങ്ങുനിന്നോ വീശിയടിച്ച ഇളംതെന്നൽ.. അതെൻറെ തുടത്ത കവിതകളിൽ തട്ടി… അലസമായി പാറിപ്പറക്കുന്ന മുടിയിഴകളെ തഴുകിത്തലോടികൊണ്ട് എങ്ങോ പോയ്മറയുകയാണ്…