🍁വേനൽപ്പൂവ്🍁 21അടിപൊളി  

 

“എന്ത് ആഗ്രഹത്തിന്റെ കാര്യമാണ് അച്ചായൻ ഈ പറയുന്നത്..”

 

ഞാൻ ഒന്നുമറിയാത്ത മട്ടിൽ തിരക്കി..

 

“അയ്യോടാ, നിനക്ക് ഒന്നുമറിയാത്തപോലെ..”

 

എന്റെ കുഴിഞ്ഞ പൊക്കിൾ തടത്തിൽ നിന്നും കണ്ണെടുക്കാതെ അവിടേക്കുതന്നെ ഉറ്റുനോക്കികൊണ്ട് അയാൾ തുടർന്നു…

 

” ദേ… എന്തായാലും നീ നാളെ പോകുവാ.. അതിനുമുമ്പ് എനിക്കുള്ള പങ്ക് ഇങ്ങ് തന്നൂടെ..”

 

നീണ്ട വിരലുകൾ കൊണ്ട് മുകൾ ബട്ടൻ അഴിഞ്ഞു കിടന്നിരുന്ന തന്റെ ഷർട്ടിനിടയിലൂടെ പുറത്തുചാടിയ രോമരാജികളിൽ വിരൽ കൊരുത്തു കൊണ്ട് അയാളുടെ ചോദ്യം..

 

ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.. മിണ്ടാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല എന്നതായിരുന്നു സത്യം… കാരണം ബെന്നിച്ചന് എന്നോടുള്ള മോഹം മുമ്പേ തന്നെ എന്നെ അറിയിച്ചിട്ടുള്ളതാണ്.. പലവട്ടം… പലതവണ…

ആ വഷളൻ നോട്ടവും പെരുമാറ്റവും ആയി എന്നെ സമീപിച്ചിട്ടുള്ളതുമാണ്…

 

അന്നൊക്കെ എനിക്ക് ഭയമായിരുന്നു… എന്തെന്നില്ലാത്ത ഭയം…

പള്ളിയിലെ അച്ചനെ ഓർത്തു.. ആരുമില്ലാത്ത എന്നെ വളർത്തി വലുതാക്കിയ സിസ്റ്റർമാരെ ഓർത്ത്… ആരേലും എന്തേലും അറിഞ്ഞാൽ അതോടെ തീർന്നില്ലേ എല്ലാം.., എന്നുള്ള പേടി.. അതുകൊണ്ടു തന്നെയാവാം അച്ചായന്റെ ആഗ്രഹത്തിന് ഞാനെന്നും ഒരു തടസ്സം നിന്നതും..

 

ബെന്നിച്ചൻ…

 

ആളൊരു പാവമാണ്.. സ്നേഹമുള്ളവൻ…

 

എന്റെ ഓർമ്മവച്ചകാലം മുതൽ ഞാൻ കണ്ടുവരുന്നതാണ് ബെന്നിച്ചനെ..

 

ഓർഫനേജിലെ കാര്യക്കാരൻ ചാക്കോചേട്ടന്റെ ഒരേ ഒരു മകൻ.. ചെറുപ്പം മുതൽക്കേ അമ്മച്ചി മരിച്ചത് കൊണ്ടാവാം ചാക്കോച്ചന്റെ മകനെ സ്വന്തം മകനെ പോലെയാണ് ഓർഫനേജിലെ സിസ്റ്റർമാർ കണ്ടിരുന്നത്.. ബെന്നിച്ചനെ നോക്കി വളർത്തി വലുതാക്കിയതും അവർതന്നെ…

 

പത്താം ക്ലാസ്സുവരെ പള്ളിവക സ്കൂളിൽ പഠനം, അത് കഴിഞ്ഞു പട്ടണത്തിലെ ഏതോ ഒരു പ്രൈവറ്റ് കോളജിലും…

 

പിന്നെ തിരിച്ചു വന്നപ്പോ ഓർഫനേജിലെ ഡ്രൈവർ ആയി ജോലിനോക്കാനായിരുന്നു ബെന്നിച്ചന്റെ തീരുമാനം…

 

കാണാൻ തരക്കേടില്ലാത്ത ചെറുപ്പക്കാരൻ,

 

ഇരുപത്തിയെട്ടിനോടടുത്ത പ്രായം.. വട്ടമുഖം, നല്ല പൗരുഷം തോന്നിക്കുന്ന ആണൊരുത്തൻ തന്നെ.. എന്നു വേണമെങ്കിൽ പറയാം..

 

ജിമ്മിൽ പോയി ഉറച്ചപോലെ നല്ല ഒത്ത ശരീരം.. ഉയരത്തിനൊത്ത തടി, വെളുത്ത നല്ല സ്വർണ്ണഗോതമ്പിന്റെ നിറമാണ്.. കട്ടി മീശ.. അതെപ്പൊഴും അല്പം പിരിച്ചുവച്ചിരിക്കുന്നത് കാണാം.. ട്രിം ചെയ്ത് നിർത്തിയിരിക്കുന്ന കുറ്റി താടി, ബലിഷ്‌ഠമായ കൈത്തണ്ടയിലും വിരിമാരിലും മാത്രമല്ല.. മുതുകിലും തുടയിലുമെല്ലാം രോമങ്ങളാണ്.. നല്ല കറുത്ത് നീണ്ട കാടൻ രോമങ്ങൾ..

 

കട്ടിമീശയ്ക്കു താഴെയുള്ള സാദാ പുഞ്ചിരിവിടർത്തിനിൽകുന്ന ചുവന്ന ചുണ്ടിഴകളും ബെന്നിച്ചന്റെ പ്രത്യേകതകളിൽ ഒന്നുതന്നെ…

 

ജീൻസ്‌ ഒക്കെ ഇട്ടുനിൽക്കുമ്പോൾ അല്പം തള്ളിയ പിന്നഴകും.. ഒട്ടും കമ്പിയല്ലെങ്കിൽ പോലും സാദാ മുന്നിലേക്ക് തള്ളി നിൽക്കുന്ന അരക്കെട്ടുമെല്ലാം പാലപ്പോഴും എന്നെയും ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്..

 

എനിക്കും ബെന്നിച്ചനെ ഇഷ്ട്ടമാണ്, അത് വെറുമൊരു ഇഷ്ടമാണോ എന്ന് ചോദിച്ചാൽ, അങ്ങനെയല്ലതാനും, പ്രണയമാണ്.. അടങ്ങാത്ത പ്രണയം..

 

പക്ഷെ സമൂഹത്തെ ഭയന്ന്.. പള്ളിയെയും പള്ളിക്കാരെയും ഭയന്ന് എന്റെ ഇഷ്ട്ടം ഞാൻ എന്നിൽ തന്നെ കുഴിച്ചുമൂടി… ബെന്നിച്ചനെ പോലും അറിയിക്കാതെ എന്നതായിരുന്നു സത്യം.,

 

ഇന്നിപ്പോ ബെന്നിച്ചനെയും എനിക്ക് നഷ്ടമാവുകയാണെന്നോർത്തപ്പോ മനസ്സിലെന്തോ വല്ലാത്തൊരു സങ്കടം.. എങ്കിലും ഞാൻ അത് പുറത്തു കാട്ടിയില്ല.. പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.. ബെന്നിച്ചനു മുന്നിൽ കരയാതിരിക്കാൻ… എന്റെ സങ്കടം എന്റേത് മാത്രമായി ഉള്ളിലൊതുക്കികൊണ്ട്…

 

( തുടർന്നു വായിക്കുക…