🍁വേനൽപ്പൂവ്🍁 21അടിപൊളി  

 

കണ്ണീരിൽ കുതിർന്ന മിഴിയിഴകൾ ആരും കാണാതെ നീണ്ട കൈവിരൽ കൊണ്ട് ത്തുടച്ചുമാറ്റി മുഖത്ത് അസാധാരണമായ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിയിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട്.. ഞാൻ പതിയെ ഓർഫനേജിലെ വരാന്തയും കടന്ന് പിന്നെയും മുന്നോട്ട്…

 

വരാന്തയുടെ അങ്ങേ അറ്റത്തു ഒരു ചാരുകസേരമേൽ ചേർന്നിരുന്ന് കയ്യിലെ സോക്സ്‌ ക്ലോത്തിൽ വർണ്ണ നൂലിഴകളാൽ എന്തൊക്കെയോ തുന്നി ചേർക്കുന്ന സിസിലി സിസ്റ്റർ.. അവർക്കുനേരെ ഒരു മധു മന്ദഹാസം പൊഴിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ പതിയെ വരാന്തയോട് ചേർന്നുള്ള കൊച്ചു മുറിവാതിൽ തള്ളി തുറന്നകത്തു കടന്നു..

 

അതെ.. എന്റെ മുറി.. വര്ഷങ്ങളായി ഞാൻ അന്തിയുറങ്ങിയിരുന്ന എന്റെ മുറി..

 

‘ഈ മുറിയിലെ എന്റെ അവസാന ദിനം അത് ഇന്നാണ്.. ‘

 

ഓർത്തപ്പോൾ എന്റെ മിഴിയിഴകൾ വീണ്ടും തുടിച്ചു.. ചുണ്ടിഴകൾ വല്ലാതെ വിറച്ചുപോയി..

 

എന്ത് ചെയ്യണം എന്നറിയാത്ത ഒരു അവസ്ഥ.. ഒരു ഏകാന്തത.. ഒറ്റപ്പെടൽ..

 

ഞാൻ ഒരു നിമിഷം ചുണ്ടിഴകൾ കടിച്ചമർത്തി ദീർഘമായൊന്നു നിശ്വസിച്ചു.. പിന്നെ ചുറ്റിലും ഒന്ന് മിഴികളോടിച്ചു…

ഓർമ്മവച്ച നാൾ മുതൽ ഞാൻ എന്റേതെന്നു കരുതിയ എന്റെ മുറി.. മുറിക്കകത്തെ മൂലയോട് ചേർന്ന് കിടക്കുന്ന മേശ.. മേശമേൽ ഭംഗിയായി അടുക്കി വച്ചിരിക്കുന്ന പുസ്തകങ്ങൾ… കളർ പെൻസിലുകൾ… പേനകൾ.. മേശയോട് ചേർന്ന് മരത്തിൽ കൊത്തുപണി തീർത്ത കൊച്ചു കസേര.. ചുവരിൽ തൂക്കിയിട്ട പെയിന്റിങ്സ്.. അങ്ങനെ അങ്ങനെ മുറിയിലെ ഓരോ മുക്കിലും മൂലയിലും എന്റെ മിഴികൾ ഇഴഞ്ഞു നടന്നു…

 

മുറിക്കകത്തെ മറ്റൊരു ചുവരിൽ തൂക്കിയിട്ട ഭീമൻ കണ്ണാടി…

 

ഒടുക്കം അവിടെയാണ് എന്റെ മിഴികൾ ചെന്നു നിന്നത്…

കണ്ണാടിയിൽ തെളിഞ്ഞ എന്റെ പ്രതിനായകൻ.. ഞാൻ പതിയെ മുന്നോട്ടു ചുവടുവച്ചു.. ഒന്നുരണ്ടടി.. കണ്ണാടിയിലേക്ക് എന്നെ മുഴുവനായി കാണത്തക്ക വിധം… കണ്ണാടിക്കു മുന്നിലേക്ക് ചേർന്നു നിന്നു.

 

കണ്ണാടിയിൽ തെളിഞ്ഞ എന്റെ പ്രതിരൂപം..

 

” ഹൊ…!

 

ഒരു നിമിഷം ഞാൻ ഇമവെട്ടാതെ എന്നെ തന്നെ നോക്കിനിന്നു പോയി… പതിനെട്ട് വയസ്സിൽ.. ആരും കൊതിക്കുന്ന ഒരു മോഹന രൂപം.. അതായിരുന്നു ഞാൻ…

 

ജിയോ.. എന്ന ഞാൻ…

 

വയസ്സ് പതിനെട്ടു തുടങ്ങിയെങ്കിലും പ്രായത്തിനൊത്ത ഉയരമൊന്നുമില്ല എനിക്ക്.. ഇത്തിരി തടിച്ചുരുണ്ട പ്രകൃതം…

വെളുത്ത സ്വർണ്ണഗോതമ്പിന്റെ നിറം… ഭംഗിയുള്ള നിഷ്കളങ്കമായ മുഖം, പാറിപ്പറക്കുന്ന ചെമ്പൻ മുടിയിഴകൾ..

തുടുത്ത കവിളിണകൾ.. കവിളിണകളിൽ ചിരിക്കുമ്പോൾ തെളിയുന്ന നുണക്കുഴി.. നനുത്ത റോസാപൂ പോലുള്ള ചുണ്ടിഴകൾ..

നീണ്ട കഴുത്ത്.. അങ്ങനെ അങ്ങനെ.. എന്റെ മിഴികൾ പിന്നെയും താഴേക്ക്..

സ്വയം മറന്നുകൊണ്ട്… സ്ഥലകാല ബോധമില്ലാതെ,

 

നിമിഷങ്ങൾ… നോക്കിനിൽക്കവെ.. ഞാൻ പോലുമറിയാതെ എന്റെ വിരലുകൾ പതിയെ പതിയെ എന്റെ ഷർട്ട് ബട്ടണിൽ ചെന്നെത്തുകയായിരുന്നു.. ബട്ടൺ അടർന്നുമാറിയ ഷർട്ട് മിനുമിനുത്ത മേനിയെ തലോടി നിലത്തു വീഴാൻ അതികസമയം വേണ്ടിവന്നിരുന്നില്ല..

 

” ഹൊ..!

വെളുത്തുകൊഴുത്ത ഒരു പതിനെട്ട് കാരൻ, എനിക്ക് എന്നോട് തന്നെ ബ്രഹ്മം തോന്നിയ നിമിഷമായിരുന്നു അത്..

 

ഞാൻ പിന്നെയും കണ്ണാടിയിലേക്കുതന്നെ നോക്കികൊണ്ടിരുന്നു.. ഇമ വെട്ടാതെ.. ശ്വാസമടക്കിപിടിച്ചുകൊണ്ട്..

വെളുത്തു കൊഴുത്ത ശരീരം.. ഗോതമ്പിന്റെ നിറമുള്ള ശരീരത്തിലെങ്ങും ഒരു പൊടി രോമം പോലുമില്ല..

പതിനാലു തികഞ്ഞ പെമ്പിള്ളേരെ പോലെ അല്പം ചാടിയ മുലകൾ.. അല്പം കൂർത്തു നിൽക്കുന്ന മുലഞെട്ടുകൾക്കാകട്ടെ ഇളം തവിട്ടു നിറമാണ്.. ഒതുങ്ങിയ വയർ.. വയറിൽ കിണർപോൽ കുഴിഞ്ഞ പൊക്കിൾ ചുഴി..

 

ഹോ..!

 

ഞാൻ എന്നെ തന്നെ മറന്നുതുടങ്ങിയ നിമിഷം, ഉള്ളിൽ തിങ്ങി നിന്ന സങ്കടങ്ങൾ ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് എങ്ങോ ഓടിയകന്ന പോലെ, എന്റെ വിരലുകൾ ഞാൻ പോലുമറിയാതെ എന്റെ ശരീരത്തെ സ്വയം ഉഴിഞ്ഞു തുടങ്ങുകയാട്ടിരുന്നു.. അതെഎന്റെ കൈത്തലം അതെന്റെ കൊച്ചു മുലകളിൽ ഞെരിഞ്ഞമരുകയായിരുന്നു..