🏘️ബോസ്റ്റൻ ബംഗ്ലാവ് – 7🏘️ 6അടിപൊളി  

അവൾ ഓരോന്ന് ആലോചിച്ചു കിടന്നു. അവൾക്ക് തന്നെ അറിയാം, ഇനി രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ കുറ്റബോധം കാരണം ഇനിയൊന്നും വേണ്ട, പഴയത് പോലെ ജീവിക്കാം എന്നും പറഞ്ഞു മകന്റെ അടുത്തേക്ക് പോകുമെന്ന്. എന്നാൽ അവസരം കിട്ടിയാൽ മകന് കിടന്നു കൊടുക്കുമെന്നും. ശരീരത്തെ മാത്രമല്ല കത്രീനയുടെ മായാവിദ്യ മാറ്റിയിരിക്കുന്നത്,അവരുടെ മനസിനെക്കൂടിയാണ്. ഓരോന്ന് ആലോചിച്ചു അവൾ മയക്കത്തിലേക്ക് വീണു.

🔸🔸🔸

ഉറക്കത്തിൽ നല്ലൊരു സ്വപ്നം കാണുകയായിരുന്നു ജോർജ് . ഇപ്പോൾ താമസിക്കുന്ന ബോസ്റ്റൻ ബംഗ്ലാവിന്റെ സുവർണ്ണ കാലഘട്ടം. തലയെടുപ്പോടെ ഉയർന്നു നിൽക്കുന്ന ബാംഗ്ലാവിന്റെ ഏക്കർ കണക്കുള്ള നീണ്ട പുരയിടത്തിൽ ഒരു കുതിരപ്പുറത്തു ഇരിക്കുക ആണ് ജോർജ്. ആദ്യമായി ആണവൻ കുതിരപ്പുറത്തു കയറുന്നത്. അതിനാൽ തന്നെ ബാലൻസ്ഓടെ ഇരിക്കാൻ അവൻ അല്പം കഷ്ടപ്പെട്ടു.ഒരു ബ്രൗൺ കുതിരയുടെ മേലാണ് അവൻ ഇരുന്നത്.

തന്റെ പിറകിൽ നിന്നും കുതിര കുളമ്പടികൾ കേട്ട ജോർജ് മെല്ലെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.ഒരു വലിയ കരുത്തൻ കുതിര അവന്റെ കുതിരയുടെ അരികിൽ വന്നു നിന്നു, അതിന് മുകളിലായി കരുത്തനായ ഒരു പുരുഷനും.ജോർജ് അയാളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി, ഇത്രയും പ്രകാശരഹിതമായ കണ്ണുകൾ അവൻ ജീവിതത്തിൽ കണ്ടിട്ടില്ല.

“യു ആർ എ ഫൂൾ, മിസ്റ്റർ ജോർജ് .” ആ അപരിചിതനായ മനുഷ്യൻ്റെ പരുഷമായ ശബ്ദം ജോർജിന്റെ ചെവിയിൽ പതിഞ്ഞു.

“മണ്ടനോ…? ഞാനോ…?എന്തുകൊണ്ട്?” ജോർജ്ജ് ആ മനുഷ്യന്റെ അരികിൽ നിന്ന് ഓടിപ്പോകാൻ ആഗ്രഹിച്ചു, പക്ഷേ തൻ്റെ കുതിരയെ എങ്ങനെ ചലിപ്പിക്കണമെന്ന് അവനറിയില്ലായിരുന്നു.

“പിന്നല്ലാതെ.. നീ ഇവിടെ കുതിരപ്പുറത്തു ഇരുന്നോ…നിൻറെ മൂക്കിന്റെ തുമ്പത്ത്കൂടെ അല്ലേ അവർ കിടന്ന് കുതിര കളിക്കുന്നത്.. ഹ ഹ…”ഫെഡറിക്ക് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.ആ കുതിരപ്പുറത്തു ഇരുന്ന അപരിചിതൻ ഫെഡറിക്ക് ആയിരുന്നു. കത്രീനയുടെ ഭർത്താവ്.

“കുതിരകളിയോ…ആര്..? അല്ല.. താൻ ആരാ..?”

“ഞാനോ.. ഞാൻ ഫെഡറിക്ക്.. ഫെഡറിക് അൻഡേഴ്സൻ. ഈ ബംഗ്ലാവിന്റെ അവകാശി” അവൻ കടുത്ത സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.

ആ പേര് കേട്ടതും അവന്റെ നെഞ്ചോന്ന് പിടഞ്ഞു. നൂറ്റാണ്ടുകൾക് മുമ്പ് ഈ ബംഗ്ലാവ് പണിതവൻ മുന്നിൽ നിക്കുന്നു എന്നറിഞ്ഞ ജോർജ് ഭയന്ന് അനങ്ങാൻ കഴിയാതെ നിന്നു.

പെട്ടെന്ന് കത്തിജ്വലിച്ചു നിന്ന സൂര്യൻ ആകാശത്തു നിന്നും മാഞ്ഞുപോയി. ചുറ്റും ഇരുട്ട് പരന്നു.താമസിയാതെ, നിഴലുകൾ ഭൂമിയിലെ പുൽത്തകിടികളിലേക്കും പരന്നു. ജോർജ്ജ് തൻ്റെ കുതിരയെ ഓടാനായി ചവിട്ടിയെങ്കിലും അത് അനങ്ങിയില്ല.ഫെഡറിക്ക് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ജോർജിന്റെ അരികിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.ജോർജ്ജ് നിലവിളിച്ചു, ഇരുട്ട് അവനിലേക്ക് നീങ്ങി. കറുപ്പ് അല്ലാതെ മറ്റൊന്നും അവന് ചുറ്റും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

“അയ്യോ..”എന്ന് നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് ജോർജ് ഉറക്കത്തിൽ നിന്നും എഴുനേറ്റു.അവൻ്റെ കിടപ്പുമുറിയുടെ ജനലിലൂടെ തണുത്ത പ്രഭാത സൂര്യപ്രകാശം അവിടമാകെ പരന്നു.അരികിൽ പുതച്ചു മൂടി കിടക്കുന്ന ജൂലിയുടെ മേൽ അവൻ കൈ വെച്ചു നോക്കി,അവൾ ഇപ്പോഴും ഉറക്കത്തിൽ ആണ്. മെല്ലെ മെല്ലെ അവൻ ഓക്കേ ആയി. “ഹോ.. എന്തൊരു സ്വപ്നം ആയിരുന്നു.

ജൂലി ഈ ബംഗ്ലാവിനെപ്പറ്റി പറയുന്നത് സത്യമാണോ..? ഇനിയിപ്പോ ശെരിക്കും ഇവിടെ പ്രേതം ഉണ്ടോ..? എന്തായാലും ജൂലിയും പിളേളരും ഞാൻ കണ്ട സ്വപ്നത്തിന്റെ കാര്യം ഒന്നും അറിയണ്ട. അവരോട് പറഞ്ഞാൽ എന്നെ കളിയാക്കും ഇനി..ആഹ്.. ആ പാരനോർമൽ ആൾക്കാർ എന്താന്ന് വെച്ചാൽ നോക്കട്ടെ..” ഭയന്ന് പോയ ജോർജ് മനസ്സിൽ തീരുമാനങ്ങൾ എടുത്തു.

“എന്നാലും എന്നെ ആരോ ചതിക്കുന്നു എന്ന് ആ ആളു പറഞ്ഞത് എന്തായിരിക്കും…? ആ മൈര്.. എന്തെങ്കിലും ആകട്ടെ…” ജോർജ് കണ്ണുകൾ അടച്ചു ബെഡിലേക്ക് കിടന്നു. അവന് അറിയില്ലലോ.. അവന്റ മൂക്കിന് തുമ്പത്ത്കൂടെ ചതിക്കുന്ന ആൾ ആണ് രാത്രിയിലെ കലാപരുപാടി കഴിഞ്ഞു തന്റെ കൂടെ ബെഡിൽ കിടക്കുന്നതെന്നു.