🦚🦚പീലി വിടർത്തിയാടുന്ന മയിലുകൾ🦚🦚 – 2 19അടിപൊളി  

“അയ്യോ… വെക്കല്ലേ… പോകല്ലേ…”

ഷീബ ചാടിപ്പറഞ്ഞു.

“അല്ലാതെ പിന്നെ… നിൻ്റെ കരച്ചിൽ കേൾക്കാനാണോ ഞാനീ പാതിരാത്രി ഉറക്കമൊഴിച്ചിരിക്കുന്നത്… നിനക്ക് കരയാനുള്ള അവസരം ഞാൻ തരാം… അപ്പോൾ എൻ്റെ നെഞ്ചിൽ കിടന്ന് നിനക്ക് കരയാം… അത് പോരെ..?”

ബെന്നിയുടെ ഓരോ വാക്കും കേട്ട് ഷീബക്ക് സങ്കടം സഹിക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇതൊക്കെ കേൾക്കാൻ എത്രയോ കൊതിച്ചതാണ്.പക്ഷേ ഇനി താൻ കരയില്ല. അതവന് സങ്കടമാകും.

“ ഇല്ല ഇച്ചായാ… ഇനി ഞാൻ കരയില്ല… എനിക്ക് സങ്കടവുമില്ല… ഞാൻ… ഞാൻ സന്തോഷം കൊണ്ട് കരഞ്ഞതാ…”

“ഉറപ്പല്ലേ… ഇനി സന്തോഷം കൊണ്ടും കരയണ്ട… സന്തോഷം വന്നാലും, സങ്കടം വന്നാലും ഇനി എന്നെ വിളിച്ചാൽ മതി… കേട്ടോടീ… ഇനി മതി നീ ഫോൺ വെച്ച് ഉറങ്ങിക്കോ…”

“വേണ്ട… ഉറങ്ങണ്ട…

.”പിന്നെ…”

“എനിക്ക് എൻ്റെ ഇച്ചായനെ കാണണം… ഇപ്പത്തന്നെ…”

അവൾ ബെന്നിയോട് കൊഞ്ചി.

“ അതെങ്ങിനെയാടീ ഇപ്പത്തന്നെ കാണുന്നത്…? ഞാൻ രാവിലെ വരാം… അത് പോരേ…?”

“ പോര… ഇപ്പത്തന്നെ എനിക്ക് കാണണം… ഇച്ചായൻ ഇങ്ങോട്ട് വാ…”

“എടീ… നീയെനിക്ക് നാട്ടുകാരുടെ തല്ല് വാങ്ങിത്തരും..”

“ആരും ഇച്ചായനെ ഒന്നും ചെയ്യില്ല. ഞാൻ വിളിച്ചിട്ടാ ഇച്ചായൻ വന്നതെന്ന് പറയും…”

“ആഹാ… ഇത്ര ധൈര്യമൊക്കെയുണ്ടോ… എൻ്റെ പെണ്ണിന്…?”

“ഇന്ന് ധൈര്യം കൂടിയതാ…”

ഷീബ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. ബെന്നിക്ക് സമാധാനമായി. അവളൊന്ന് ചിരിച്ചല്ലോ.

“ ഈ ചിരി ഇനി നിൻ്റെ മുഖത്ത് നിന്ന് മായരുത്. ഞാൻ വിളിക്കുമ്പോഴും, ഞാൻ കാണുമ്പോഴും ഈ ചിരി നിൻ്റെ മുഖത്തുണ്ടാവണം. കേട്ടോടീ പൊട്ടീ…”

“ കേട്ടിച്ചായാ… എല്ലാം കേട്ടു. ഇനി ഞാൻ കരയില്ല… ഇച്ചായൻ പെട്ടെന്നിങ്ങോട്ടൊന്ന് വാ ഇച്ചായാ…”

“ശരി…ഞാൻ വരാം… വന്നിട്ട്…?”

“വന്നിട്ടെന്താ… എനിക്ക് ഇച്ചായനെ കാണാം..”

“ഈ പാതിരാത്രി ഞാൻ വന്നിട്ട് എനിക്കൊന്നും തരില്ലേ…?”

രണ്ടാളും ഇത്തരം സംസാരം ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായിട്ടാണ്. അതിൻ്റെയൊരു വിറയലും,
പതർച്ചയും രണ്ട് പേർക്കുമുണ്ട്. പക്ഷേ അതവർ വല്ലാതെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു.

“എൻ്റെ ഇച്ചായനെന്താ വേണ്ടത്… എന്തും ഞാൻ തരും… എൻ്റെ ഇച്ചായന് വേണ്ടതെന്തും..”

“എന്നാൽ… എന്നാൽ… എനിക്ക് …കെട്ടിപ്പിടിച്ചൊരുമ്മ തരുമോ…?”

ചോദിച്ച് കഴിഞ്ഞതും വേണ്ടായിരുന്നെന്ന് ബെന്നിക്ക് തോന്നി. പക്ഷേ അപ്പുറത്ത് നിന്ന് കേട്ടത് പുളഞ്ഞ് കുത്തിയ ഒരു സീൽക്കാരമാണ്.

“ഉഫ്.. ഫ്…ഫ്… എൻ്റെ പൊന്നേ… വേഗം വാ ഇച്ചായാ..ആ… ആ… ആഹ്…ഹൂ.. ഉമ്മ മാത്രം മതിയോടാ കളളാ…ൻ്റെ മുത്തേ….”

ഷീബ അലറിക്കൂവിക്കൊണ്ട് വീണ്ടും ശക്തമായ രതിമൂർച്ചയിലെത്തി.

“ എന്താടീ പെണ്ണേ… ക്ഷീണിച്ചോ നീ…?”

അവൾക്ക് വീണ്ടും രതിമൂർച്ഛയുണ്ടായതറിഞ്ഞ ബെന്നി സ്നേഹത്തോടെ ചോദിച്ചു.

“ പോ അവിടന്ന്… ഞാൻ ക്ഷീണിച്ചിട്ടൊന്നുമില്ല…”

തൻ്റെ രതിമൂർച്ച ബെന്നി അറിഞ്ഞെന്ന് മനസിലായപ്പോൾ ഷീബക്ക് നാണമായി.

“ഏതായാലും അധികം ക്ഷീണിക്കണ്ട… നമുക്കാവശ്യമുള്ളതാ…”

ബെന്നി ചെറുതായി അവളെ കളിയാക്കി.

“എന്ത്..?”

ഷീബ അവൻ്റെ വായിൽ നിന്ന് എന്തൊക്കെയോ കേൾക്കാൻ കൊതിച്ചു.

“അല്ല… അധികം ക്ഷീണിക്കെണ്ടെന്ന്..”

“അതല്ല…”

അവൾ ചിണുങ്ങി.

“ പിന്നെ..?”

“നമുക്കാവശ്യമുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞത്? അതെന്താ…?”

ഇതെല്ലാം പറയുമ്പോൾ താൻ പതിനെട്ടാം വയസിലേക്ക് കാലെടുത്ത് വെക്കുന്ന പെൺകുട്ടിയായി ഷീബക്ക് തോന്നി.

“എടീമണ്ടീ… അതെല്ലാം കൂടി ഇപ്പത്തന്നെ ചീറ്റിച്ച് കളയണ്ട… അതൊക്കെ എനിക്കാവശ്യമുണ്ടെന്നാ ഞാൻ പറഞ്ഞത്… ഇപ്പോ തിരിഞ്ഞോ… എൻ്റെ ചക്കരക്ക്…”

ബെന്നി വെട്ടിത്തുറന്ന് തന്നെ പറഞ്ഞു. ഷീബ പുളഞ്ഞ് പോയി അത് കേട്ടപ്പോൾ. അപ്പോൾ ഇങ്ങിനെയൊക്കെ പറയാൻ അറിയാം കള്ളന്.

“ തരാം… എൻ്റെ കുട്ടന് വേണ്ടതെല്ലാം ഈ ഷീബ തരാം…. എൻ്റെ പൊന്നിനെ കയ്യിലൊന്ന് കിട്ടിയാൽ മാത്രം മതി…. ഒന്നിങ്ങ് വാ… എൻ്റെ കുട്ടാ…”

ഷീബക്ക് ആർത്തിയായി. ഇത്രയും കാലം വരണ്ടുണങ്ങിയ തൻ്റെ ജീവിതത്തിലും, പിന്നെ തൻ്റെ തുടുത്ത പിളർപ്പിലും നീരുറവ സൃഷ്ടിച്ചവനാണവൻ. അവനെ തനിക്കിനി കിട്ടിയേ തീരൂ. അവൻ്റെ സാമീപ്യമില്ലാതെ ഇനിയൊരു ജീവിതമില്ല.
അപ്പോഴാണ് വേറൊരു കാര്യമവൾ ഓർത്തത്.