🦚🦚പീലി വിടർത്തിയാടുന്ന മയിലുകൾ🦚🦚 – 2 19അടിപൊളി  

“ പിന്നേയ്… ഇച്ചായാ… എനിക്ക് ഇച്ചായനോട് വേറൊരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്…”

‘നീ പറയെടീ…”

“ അത്… എൻ്റെ ആങ്ങള ചന്ദ്രേട്ടനെ ഇച്ചായനറിയില്ലേ… ചന്ദ്രേട്ടൻ ഇടക്കിടെ വീട് നോക്കാൻ ഓരോരുത്തരെ ഇങ്ങോട്ട് വിടാറുണ്ട്..ഇനി ചന്ദ്രേട്ടനോട് എന്താ പറയാ…? വീട് വിൽക്കുന്നില്ലെന്ന് പറഞാൽ അതിൻ്റെ കാരണവും പറയേണ്ടി വരില്ലേ…?”

അതൊരു പ്രശ്നമാണെന്ന് ബെന്നിക്ക് തോന്നി. മാനം മര്യാദക്ക് ജീവിക്കുകയാണ് ഷീബ. അവൾക്കൊരു പ്രശ്നവും താൻ കാരണം ഉണ്ടാവാൻ പാടില്ല.

“ഷീബേ..ഇപ്പോ ഏതായാലും ചന്ദ്രേട്ടനോട് ഒന്നും പറയണ്ട… ഞാനൊന്ന് ആലോചിക്കട്ടെ… എല്ലാം നമുക്ക് ശരിയാക്കാമെന്നേ…”

“ശരി ഇച്ചായാ… അപ്പോൾ ഞാൻ പറഞ്ഞ കാര്യം…?”

“എന്ത് കാര്യം…”

“എൻ്റിച്ചിയാ…. എനിക്കിച്ചായനെ ഇപ്പക്കാണണം…”

ഷീബ കൊച്ചുകുട്ടികളെപ്പോലെ ചിണുങ്ങി.

“ എടീ പൂറീ… ഞാൻ നാളെ രാവിലെ നിൻ്റെ മുന്നിലുണ്ടാവും… അത് പോരെ നിനക്ക്… വെറുതെയെന്തിനാ നമ്മളായിട്ട് ഒരു പ്രശ്നമുണ്ടാക്കുന്നത്…”

“ഹൂ..ൻ്റെ ഇച്ചായാ…. ഇച്ചായനെന്താ വിളിച്ചത്…? എന്നെ… പൂ… പൂ… എന്തിനാടാ കള്ളാ…. അങ്ങനെ വിളിച്ചത്..?
എനിക്ക്… എനിക്ക്… സഹിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലെൻ്റെ പൊന്നേ… വേണ്ട… അങ്ങനെ വിളിക്കണ്ട… ഊ… ഊ… ഉഫ്…ഫ്…”

ഷിബ കുഴഞ്ഞ് കിടക്കുന്ന പൂറ്റിലേക്ക് നാല് വിരലുകൾ കയറ്റിയടിച്ചു. ഒരാൾ തന്നെ പൂറിയെന്ന് വിളിച്ചിരിക്കുന്നു. ദേഷ്യത്തിന് പകരം സിരകളിൽ ഭ്രാന്തമായ കാമം കത്തിപ്പടരുകയാണ്. ഇനിയിതണക്കാതെ കഴിയില്ല. അതിന്… അതിന് തൻ്റെ ഇച്ചായൻ തന്നെ വേണം.

“ഇല്ലെൻ്റെ പൂറി… ഇനി അങ്ങനെ വിളിക്കുന്നില്ല. പിന്നെ ഇപ്പോ ഏതായാലും വരാൻ കഴിയില്ല… ഞാൻ രാവിലെ എട്ട് മണിക്ക് നിൻ്റെ വീട്ടിലുണ്ടാവും… നല്ല സാരിയൊക്കെ ഉടുത്ത് സുന്ദരിയായി വന്ന് എൻ്റെ കാറിൽ കയറണം.നമുക്ക് ചെറിയൊരു യാത്ര പോകാം..വൈകുന്നേരം നിന്നെ വീട്ടിലിറക്കാം… എന്താ എൻ്റെ മോള് ഇച്ചായൻ്റെ കൂടെ വരില്ലേ…?”

“വരാം ഇച്ചായാ..എങ്ങോട്ട് വേണമെങ്കിലും വരാം… എത്ര നേരം വേണമെങ്കിലും വരാം..
പക്ഷേ… ഇച്ചായാ.. ഞാനെങ്ങിനെ ഇച്ചായൻ്റെ കൂടെ കാറിൽ ..കയറും… ? ആരെങ്കിലുമൊക്കെകാണില്ലേ…?
പിന്നെ അമ്മു… അവളോടെന്ത് പറയും..?”

“അതൊന്നും നീ പേടിക്കണ്ട… നീയീ കാര്യങ്ങളെല്ലാം അമ്മുനോട് പറഞ്ഞാൽ മതി… എല്ലാത്തിനും വഴി അവൾ കണ്ടെത്തിത്തരും… അവൾ മിടുക്കിയാ…”

“ശരി ഇച്ചായാ… ഞാൻ പറയാം… അവളിനി എന്ത് കരുതുമോ എന്തോ…?

“ അവളൊന്നും കരുതില്ല..അവൾ സന്തോഷിക്കുകയേ ഉള്ളൂ… പിന്നെ അവൾ എന്നോട് പറഞ്ഞതെന്താണെന്നോ..?
അമ്മയുടെ സന്തോഷമാണ് അവൾക്ക് ഏറ്റവും വലുതെന്ന്… അമ്മയെ ഇനി സങ്കടപ്പെടുത്തരുതെന്ന്… യാഥാർത്തത്തിൽ അവൾ ഷീബക്ക് വേണ്ടി മാറിത്തന്നതാ… നല്ല കുട്ടിയാ അമ്മു…”

അത് കേട്ട് ഷീബക്ക് ഇപ്പത്തന്നെ അമ്മുവിനെ കാണണമെന്ന് തോന്നി. ഈ സന്തോഷമെല്ലാം തനിക്ക് ഉണ്ടാക്കിത്തന്ന തൻ്റെ പൊന്നുമോളാണവൾ. ഇച്ചായനൊന്ന് ഫോൺ വെക്കട്ടെ. ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന അവളുടെ കാലിൽ പിടിച്ച് തനിക്കൊന്ന് പൊട്ടിക്കരയണം.

“പിന്നേയ്… ഇച്ചായാ… ഞാൻ ഇച്ചായനൊന്ന് വീഡിയോ കോൾ ചെയ്തോട്ടെ… സഹിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല ഇച്ചായാ… ഒറ്റ നോക്ക്… ഒറ്റനോക്കൊന്ന് കണ്ടാൽ മതിയെനിക്ക്… ഞാൻ ചെയ്തോട്ടെ ഇച്ചായാ…?”

ഷീബ കെഞ്ചിച്ചോദിച്ചു.

“അത് വേണോടീ ചക്കരേ… ഇനിനേരം വെളുക്കാൻ അധികം സമയമൊന്നുമില്ല. രാവിലെത്തന്നെ ഞാനവിടെ പറന്നെത്തില്ലേ…
അപ്പോൾ കണ്ടാൽ പോരെ എൻ്റെ മുത്തിന്…?”

“പോര… എൻ്റെ പൊന്നല്ലേ… എനിക്കിപ്പത്തന്നെ കാണണം… പ്ലീസ് ഇച്ചായാ…”

“എടീ പുല്ലേ… എൻ്റെ മൊബൈലിൽ ബാറ്ററി തീർന്നു. വീഡിയോ കോൾ ചെയ്താൽ ഫോൺ ഓഫാകും… ഒരു കാര്യം ചെയ്യാം… ഞാനൊരു ഫോട്ടോ അയക്കാം… തൽക്കാലം ഇത് കൊണ്ട് നീയൊന്നടങ്ങ്..
ഇച്ചായൻ മുഴുവനായും നിൻ്റേതല്ലെടീ മോളേ…”

“ഹും..ഹും…”

ഷീബ പിണങ്ങിയ മട്ടിലൊന്ന് മൂളി.

“ശരിയെടീ മോളേ… ഇച്ചായൻ രാവിലെ വരാം… നീ റെഡിയായിട്ടിരുന്നോ… പിന്നെ ഇനി കൂടുതൽ സമയം ഉറക്കിളച്ചിരിക്കണ്ട… പെട്ടെന്നുറങ്ങിക്കോ…