🦚🦚പീലി വിടർത്തിയാടുന്ന മയിലുകൾ🦚🦚 – 1 59അടിപൊളി  

“ഹലോ… ചേട്ടാ… പോയോ. ചേട്ടനൊന്നും പറഞ്ഞില്ല..”

നിഖിലയുടെ മധുര ശബ്ദം കേട്ടവൻ ചിന്തയിൽ നിന്നുണർന്നു.
എന്ത് പറയണം. പെട്ടെന്നവൻ പറഞ്ഞു.

“മോളേ… ഇത് മോളുടെ അമ്മയും അറിഞ്ഞ് കൊണ്ടാണോ…?”

“അമ്മയോട് ഞാനൊന്ന് സൂചിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്…
ബെന്നിച്ചായനെ വിളിച്ച് സംസാരിക്കാൻ പറഞ്ഞത് അമ്മ തന്നെയാ… ഇച്ചായൻ പേടിക്കേണ്ട…”

അവരുടെ നിസ്സഹായതയിൽ നിന്നുമാണ് ഈ തീരുമാനമുണ്ടായതെന്ന് ബെന്നിക്ക് മനസിലായി.
പെട്ടെന്ന്… അവൻ്റെ ഹൃദയത്തിൽ കുടുങ്ങിയ കൊളുത്തൊന്ന് വലിഞ്ഞ് മുറുകി. സുഖകരമായ ഒരു വേദനയിൽ അവനൊന്ന് പുളഞ്ഞു. അമിതമായ രക്തയോട്ടം കൊണ്ട് ശരീരം പൊട്ടിത്തെറിക്കുമോ എന്നവൻ ഭയപ്പെട്ടു. ദേഹത്തെ സകല രോമങ്ങളും എഴുന്നേറ്റ് നിൽക്കുന്നു.
താൻ ക്ഷമയോടെ കാത്തിരുന്ന ആ അവസരം വന്നെന്ന് അവന് മനസിലായി. ഇതൊരിക്കലും അവസരം മുതലാക്കലല്ല. തേടിവന്നത് തട്ടിമാറ്റുന്നില്ല എന്ന് മാത്രം.

“ശരി മോളേ… എനിക്ക് സമ്മതം. നിങ്ങൾ ഉദ്ധേശിക്കുന്ന വിലക്ക് അതെന്ന് വിൽക്കുന്നോ അന്ന് എൻ്റെ പൈസ തന്നാൽ മതി. അതിന് ഇത്ര മാസം കാലാവധി എന്നൊന്നുമില്ല. അതിനിടക്ക് ഞാൻ പൈസ ചോദിക്കുകയുമില്ല. ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക് വരികയുമില്ല… പോരേ…?”

അത് കേട്ട് നിഖില കുഴഞ്ഞ പൂറ്റിലേക്ക് വിരൽ തിരുകി. അവൾക്ക് സന്തോഷമാക്കാനായില്ല. താൻ ഒരുപാട് ആഗ്രഹിച്ചത് നടക്കാൻ പോകുന്നു.

“ഓക്കെ ചേട്ടാ… ഞാനെപ്പോ,എവിടെ വരണം എന്ന് മാത്രം ചേട്ടൻ പറഞ്ഞാൽ മതി…”

പൂറ്റിലേക്ക് തിരുകിയ വിരൽ ഊരിയടിച്ചു കൊണ്ടവൾ പറഞ്ഞു.

“ശരി മോളേ… സമയവും സ്ഥലവുമൊക്കെ ഞാൻ പറയാം.. പക്ഷേ…. പക്ഷേ…വരേണ്ടത് മോളല്ല… മോളുടെ അമ്മയാണ്… അമ്മ മാത്രം…”

നിഖില വിളറി വെളുത്ത് പോയി…. കേട്ടത് വിശ്വസിക്കാനാവാതെ അവൾ തരിച്ചിരുന്നു. പൂറ്റിൽ നിന്നും വിരൽ വഴുതിച്ചാടി. ക്രൂരമായി അപമാനിക്കപ്പെട്ടതായി അവൾക്ക് തോന്നി.
തന്നെപ്പോലെയുള്ള സുന്ദരിയായ ഒരു പെണ്ണിന് ഇതിനേക്കാൾ വലിയൊരടി ഇനി കിട്ടാനില്ല.
ഈ ഇളം പ്രായത്തിലുള്ള തന്നെ അയാൾക്ക് വേണ്ടെന്ന്. പകരം അയാളേക്കാൾ മുതിർന്ന തൻ്റെ അമ്മയെ മതിയെന്ന്. ഒരു മയിലിനെപ്പോലെ പീലി വിടർത്തിയാടാനും, ഒരു മാനിനെപ്പോലെ കുതിച്ചു പായാനും, ഒരു പെൺസിംഹത്തെപ്പോലെ കടന്നാക്രമിക്കാനും തയ്യാറായിരിക്കുന്നതന്നെ അയാൾക്ക് വേണ്ടെന്ന്. തന്നെക്കാൾ എന്താണ് അമ്മയിൽ കൂടുതലായി അയാൾ കണ്ടത് ?

“ഹലോ..അമ്മൂ… മോളൊന്നും പറഞ്ഞില്ല…?”

ഫോണിലൂടെ കേട്ട ബെന്നിയുടെ സ്വരം അവൾക്ക് തീരെ പരിചയമില്ലാത്തതായി തോന്നി.

“ഞാൻ അമ്മയോട് പറയാം..”

എന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞവൾ ഫോൺ കട്ടാക്കി കിടക്കയിലേക്കിട്ടു.
കമിഴ്ന്ന് കിടന്നവൾ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. ഇതുപോലൊരപമാനം ഇനി നേരിടാനില്ല. ഇങ്ങിനെ അയാൾ പറയുമെന്ന് അവൾ ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല. പരമസാധുവായി ഒതുങ്ങിക്കൂടി കഴിയുന്ന തൻ്റെ അമ്മയെ അയാൾക്ക് വേണമെന്ന്.
ഒരു പാട് കരഞ്ഞ നിഖിലക്ക് പതിയെ സങ്കടം മാറി അവിടെ പക ഉടലെടുത്തു. നാറ്റിക്കണം അവനെ… ഈ നാട്ടിലും അവൻ്റെ വീട്ടിലും അവനെ മാനം കെടുത്തണം. ഈ നിഖില ആരാണെന്നവന് കാട്ടിക്കൊടുക്കണം. ഇനി തന്നെയോ, തൻ്റെ അമ്മയേയോ അവന് തൊടാൻ പോലും കിട്ടില്ല.
നിഖില പകയോടെ ഓരോന്നോർത്തു.

ഫോൺ ബെല്ലടിക്കുന്നത് കേട്ട് അവളതിലേക്ക് തുറിച്ച് നോക്കി. ബെന്നിച്ചായൻ എന്ന പേര് തന്നെ നോക്കി കളിയാക്കി ചിരിക്കുന്നതായി അവൾക്ക് തോന്നി. ഇയാളാനി എന്തിനാ തന്നെ വിളിക്കുന്നത്. ഒരു പുഴുവിനെ പോലെ തന്നെ ചവിട്ടിയരച്ചിട്ട്…
അവൾ പകയോടെ ഫോണിലേക്ക് നോക്കി. ബെല്ലടി അവസാനിക്കാറായതും അവൾ ഫോണെടുത്തു.

“ഹലോ..”
നനഞ്ഞ ശബ്ദത്തിലവൾ ചോദിച്ചു.

“ഹലോ… അമ്മൂ… എന്തേ പെട്ടെന്ന് ഫോൺ വെച്ചിട്ടു പോയത്…”

അല്ലടാ പട്ടീ.. വെളുക്കുന്നത് വരെ നിന്നോട് പഞ്ചാരയടിച്ചിരിക്കാം.. അവൾ പിറുപിറുത്തു.

“അത്… ഒന്നുമില്ല ചേട്ടാ…”

“ഞാൻ പറഞ്ഞത് അമ്മൂന് വിഷമമായോ..?”

ബെന്നി സൗമ്യമായി ചോദിച്ചു. നിഖിലമിണ്ടിയില്ല.