🦚🦚പീലി വിടർത്തിയാടുന്ന മയിലുകൾ🦚🦚 – 1 59അടിപൊളി  

“ഹൂ…ഹൂ..ഹൂശ്…”

നേർത്ത സീൽക്കാരമിട്ടുകൊണ്ടവൾ വിരൽ കയറ്റിയടിച്ചു. കൊഴുത്ത മദജലം പൂറ്റിൽ നിന്നും പതഞ്ഞൊലിച്ച് അയഞ്ഞ കൂതിയിലൂടെ ബെഡിലേക്കിറ്റി വീണു കൊണ്ടിരുന്നു. ആ സമയത്തും അസൂയയോടെ അവൾ ചിന്തിച്ചത് നിഖില ബെന്നിക്ക് ഫോൺ വിളിക്കുമോ എന്നാണ്.
വേണ്ട… അവനാരും വിളിക്കണ്ട… അത് മകളായാലും…! അവൻ തൻ്റേതാണ്…തൻ്റേത് മാത്രം..

“ആ… ആ… ആഹ്..”

കൈപ്പത്തിയെ ഒന്നാകെ നനച്ചു കൊണ്ട് തുടുത്ത പൂറ്റിൽ നിന്നും കാമജലം ചീറ്റിത്തെറിച്ചു.

****************************************
അന്നത്തെ ഇടപാടുകളെല്ലാം ഒത്ത് നോക്കി ലാപ്ടോപ്പടച്ച് വെച്ച് ബെന്നി ബാത്ത്റൂമിൽ കയറി. മുത്രമൊഴിച്ച് കഴുകി പുറത്ത് വന്നു. ബെഡ്ഷീറ്റ് കുടഞ്ഞ് വിരിച്ച് മൊബൈലുമെടുത്ത് ബെഡിലേക്ക് കിടന്നു. വാട്സപ്പ് തുറന്ന് മെസേജുകളൊക്കെയൊന്ന് നോക്കി. ഡിഗ്രി ബാച്ചിൻ്റെ ഗ്രൂപ്പിൽ നൂറോളം മെസേജുകളുണ്ട്. എല്ലാം ഒന്നോടിച്ചു നോക്കി. ചിലതിനൊക്കെ അവൻ മറുപടി അയച്ചു. പിന്നെ കവിത ഗ്രൂപ്പെടുത്ത് നാല് വരി കവിത പാടി. അപ്പോഴാണ് പരിചയമില്ലാത്ത നമ്പറിൽ നിന്നും ഒരു ഹായ് കിടക്കുന്നത് കണ്ടത്. സുന്ദരിയായ ഒരു പൂച്ചക്കുട്ടിയാണ് പ്രെഫൈൽ. ഒന്നാലോചിച്ച ശേഷം തിരിച്ചൊരു ഹായ് അവനും വിട്ടു.
ഉടനെ മറുപടിയെത്തി.

“ഹലോ… ബെന്നിച്ചായനല്ലേ…?”

മധുരമായ ഒരു പെൺ സ്വരം കേട്ടവൻ അമ്പരന്നു. സമയം നോക്കുമ്പോൾ പതിനൊന്ന് മണിയായിട്ടുണ്ട്. ഈ നേരത്തി താരാണ്. അതും ഒരു പെണ്ണ്. അവന് ചെറിയൊരു കൗതുകം തോന്നി.

“ അതേ…. ബെന്നിയാണ്…. ഇതാരാണ്..”

“ഞാൻ കോൾ ചെയ്യാം, ഇച്ചായൻ എടുക്കണേ..”

കൊഞ്ചിക്കൊണ്ടാണത് പറഞ്ഞതെന്ന് ബെന്നിക്ക് തോന്നി. ഇതാരാണ് തന്നെ ഇച്ചായൻ എന്നൊക്കെ വിളിക്കാൻ.
ഉടനെ ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചു. ഒറ്റ ബെല്ലിന് തന്നെ ബെന്നി എടുത്തു.

“ഹലോ…?”

“ഹലോ… ബെന്നിച്ചായാ… ഇത് ഞാനാ… നിഖില… സത്യേട്ടൻ്റെ മോൾ… അമ്മു..”

ബെന്നിക്ക് പെട്ടെന്ന് കത്തിയില്ലെങ്കിലും ഉടനെത്തന്നെ ആളെ മനസിലായി. ഷീബയുടെ മോൾ.
ആ പേരോർത്തതും അവൻ്റെ ദേഹത്തെ സകല രോമങ്ങളും എഴുന്ന് നിന്നു. ഇതിപ്പോ വല്ലാത്തൊരു എടങ്ങേറായല്ലോ എന്നവന് തോന്നി. ഷീബ എന്ന പേരോർത്താൽ പോലും ഹൃദയം കുതിച്ച് തുള്ളുകയാണ്. ഇത് എവിടെച്ചെന്നവസാനിക്കുമോ… എന്തോ…

“ആ… എന്താ മോളേ കാര്യം…?.
ഈ സമയത്തെന്തിനാ വിളിച്ചത്…?”

അവൻ സൗമ്യമായി ചോദിച്ചു. അതു കേട്ട നിഖിലക്ക് ചൊറിഞ്ഞു കയറി. ഈ അസമയത്ത്, അതും തന്നെപ്പോലെ സുന്ദരിയായ ഒരു പെൺകുട്ടി അങ്ങോട്ട് വിളിച്ചിട്ട് ഇയാളെന്താ,ലാളിക്കുകയാണോ?

“അത്..വീടിൻ്റെ കാര്യം..’’

“അതെല്ലാം ഞാൻ അമ്മയോട് പറഞ്ഞതാണല്ലോ…. മോളെന്തിനാ വിളിച്ചത്? അത് പറ…”

നിഖിലക്ക് വീണ്ടും കലിപ്പായി. ഇയാളിതെന്ത് മനുഷ്യനാ… അയാളല്ലേ ഇനി ബാക്കി പറയേണ്ടത്… ഈ പതിനൊന്നാം മണി നേരത്ത് ഒരു പെൺകുട്ടി ഫോൺ വിളിച്ചാൽ ഒരാണിന് എന്തെല്ലാം പറയാനുണ്ടാകും. ഇനി താൻ തന്നെ എല്ലാം പറയേണ്ടി വരും.

“അത്… ഇച്ചായാ..ഞാൻ… വിളിച്ചത്….”

“മോളെന്നെ ഇച്ചായാ… എന്നൊന്നും വിളിക്കേണ്ട… ഒന്നുകിൽ ബെന്നിച്ചൻ… അല്ലെങ്കിൽ ചേട്ടൻ… അത് മതി….”

നിഖില നുള്ളിപ്പെറുക്കി പറയുന്നതിനിടെ ബെന്നി ചെറിയൊരു നീരസത്തോടെ പറഞ്ഞു.
ഇത് താൻ വാചാരിച്ച റൂട്ടിലല്ല പോകുന്നതെന്ന് അവൾക്ക് മനസിലായി.
അയാളിപ്പഴും തന്നെ കൊച്ചുകുട്ടിയായിട്ടിണ് കാണുന്നത്. ഇനി തന്റെ മുലയും, ചന്തിയുമൊക്കെ കാണിച്ച് കൊടുക്കേണ്ടിവരുമോ, താൻ വലുതായെന്ന് അറിയിക്കാൻ?

“ അമ്മു കാര്യം പറഞ്ഞില്ല…?”

ബെന്നിചോദിച്ചു.

“അതേയ്… ചേട്ടാ… ഞാൻ അമ്മ പറഞ്ഞിട്ട് തന്നെയാ വിളിക്കുന്നത്…”

“അമ്മ,.. മോളോടെന്തിനാ വിളിപ്പിക്കുന്നത്?
അമ്മക്ക് നേരിട്ട് വിളിച്ചൂടെ ?..”

“അമ്മക്ക് ചേട്ടനോട് പറയാൻ കഴിയില്ലെന്ന്… അതാ എന്നോട് വിളിച്ച് സംസാരിക്കാൻ പറഞ്ഞത്…”

“ശരി… അമ്മൂനെന്താ എന്നോട് പറയാനുള്ളത്…?”

അയാളുടെ സ്വരത്തിൽ ഇപ്പഴും തന്നോട് ചെറിയ വാൽസല്യമാണെന്ന് നിഖിലക്ക് തോന്നി. ഇയാളെ എങ്ങിനെയെന്ന് കരക്കടുപ്പിക്കും ?