[അമ്മയും മകനും തമ്മിലുള്ള ലൈംഗികബന്ധത്തിനേക്കുറിച്ച് പ്രതിപാദിക്കുന്ന മറ്റൊരു സൈറ്റിൽ വന്ന കഥയുടെ മലയാള ആവിഷ്കാരം]
അമ്മയ്ക്കും എനിക്കും ഇടയിൽ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ സംഭവിച്ചതാണ് ഞാൻ നിങ്ങളോട് പറയാൻ പോകന്നത്. അമ്മയോട് എനിക്ക് ഉണ്ടായിരുന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴം ഒരിക്കലും വിവരിച്ച് തരാൻ കഴിയുന്ന ഒന്നല്ല. അത് അമ്മയ്ക്ക് വളരെ നന്നായി അറിയുകയും ചെയ്യാം. എന്റെ അച്ഛൻ ഒരു ഗവൺമെന്റ് ജീവനക്കാരൻ ആണ്. അമ്മ ഒരു സാധാരണ വീട്ടമ്മയും. അന്നൊരു ദിവസം വൈകുന്നേരം വീട്ടിലെത്തിയ അച്ഛൻ അദ്ദേഹത്തിന് ദൂരെയുള്ള ഒരു ഓഫീസിലേക്ക് ട്രാൻസ്ഫർ ലഭിച്ചതായി പറഞ്ഞു. ഒരു പ്രമാണിയുടെ ഇഷ്ടത്തിന് നിൽക്കത്തത്തിന് കിട്ടിയ പ്രതിഫലം. ഏത് കാര്യത്തിലും സ്വന്തം നിലപാട് വ്യക്തമാക്കുന്ന അച്ഛന് ഇതൊരു പുതിയ അനുഭവം ആയിരുന്നില്ല. പക്ഷേ എന്റെ കാര്യത്തിൽ ആയിരുന്നു പ്രശ്നം. ഞാൻ എന്റെ കോളേജ് വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ഒന്നാം വർഷത്തിന്റെ മധ്യത്തിലായിരുന്നു. പഠനം പകുതിയിൽ ഉപേക്ഷിക്കാൻ അച്ഛൻ സമ്മതിച്ചില്ല, അതിനുപകരം അവരെടുത്ത തീരുമാനം എന്റെ ഹൃദയം തകർക്കുന്നതായിരുന്നു. അച്ഛനും അമ്മയും അങ്ങോട്ടേക്ക് മാറുകയാണെന്നും ഞാൻ ഇവിടെ ഒരു ഹോസ്റ്റലിൽ നിന്ന് പഠനം തുടരണമെന്നും ആയിരുന്നു ആ തീരുമാനം. ഇത് കേട്ടപ്പോൾ ഞാൻ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ തകർന്നുപോയി, എനിക്ക് എങ്ങനെ എന്റെ മാതാപിതാക്കളിൽ നിന്ന് പ്രത്യേകിച്ച് എന്റെ അമ്മയിൽനിന്നും അകന്നിരിക്കാനാകും. ഞാൻ മുമ്പൊരിക്കലും അങ്ങനെ താമസിച്ചിട്ടില്ല. പക്ഷേ മറ്റൊരു വഴിയും ഇല്ലാത്തതിനാൽ ആ തീരുമാനം എനിക്ക് അനുസരിക്കേണ്ടിവന്നു. തൊട്ടടുത്തദിവസംതന്നെ അച്ഛൻ എന്റെ കോളേജിൽ വന്ന് ഹോസ്റ്റലിൽ നിൽക്കുന്നതിനേക്കുറിച്ച് ഹെഡിനോട് സംസാരിച്ചു ശരിയാക്കി..!
അന്ന് ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി എത്തിയപ്പോൾ അമ്മ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു. ഞാൻ വീട്ടിൽ എത്തിയയുടനെ എന്റെ പുസ്തകങ്ങൾ വലിച്ചെറിഞ്ഞു അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് പോയി അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു
” അമ്മേ ..ദയവായി പോകരുത് ..എനിക്കിവിടെ അമ്മയില്ലാതെ നിൽക്കാൻ കഴിയില്ല….”
ഞാൻ ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയെപ്പോലെ കരയാൻ തുടങ്ങി. എന്റെ സങ്കടം കണ്ട് അമ്മയും കരഞ്ഞുപോയി.
“നിന്റെ സങ്കടം എനിക്ക് മനസ്സിലാകും, എനിക്കും നിന്നെ വിട്ടു മാറിനിൽക്കാൻ ആഗ്രഹ മുണ്ടായിട്ടല്ല, വേറേ വഴിയില്ലാത്തത്തു കൊണ്ടാണ്.. ഒരു ആറ് മാസത്തേക്ക് നീ ഒന്ന് ക്ഷമിക്..അപ്പോഴത്തേക്കും നമുക്ക് എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാം..” അമ്മ എന്നെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു
“… നീ കരയരുത്.. അമ്മയല്ലേ പറയുന്നത്..”
സങ്കടം ഇല്ലാതായില്ലെങ്കിലും കുറച്ച് സമയത്തിന് ശേഷം ഞാൻ സ്വയം നിയന്ത്രിച്ചു. എത്ര കരഞ്ഞാലും ഇത് സംഭവിക്കും എന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പായി രുന്നു. ഞാൻ അതിനോട് പരമാവധി പൊരുത്തപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരിന്നു.. ഒടുവിൽ അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും പോകേണ്ട ദിവസം വന്നു. എനിക്ക് ആവശ്യമായ സാധനങ്ങൾ ഞാൻ നേരത്തെ തന്നെ ഹോസ്റ്റലിൽ എത്തിച്ചിരുന്നു. റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ വരെ അവർക്കൊപ്പം ഞാനും പോയി. അവർ കയറിയ ട്രെയിൻ സ്റ്റേഷനിൽ നിന്ന് അകന്നു പോകുമ്പോൾ ഞാൻ കരച്ചിലടക്കാൻ പാടുപെടുകയായിരുന്നു. ട്രെയിൻ പോയശേഷം സങ്കടത്തോടെ ഞാൻ എന്റെ ഹോസ്റ്റൽ മുറിയിലേക്ക് തിരിച്ചു. അന്നു രാത്രി മുഴുവൻ ഞാൻ കരയുകയായിരുന്നു. ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയപ്പോൾ ഞാൻ പതിയെ പതിയെ കാര്യങ്ങളോട് പൊരുത്തപ്പെട്ടു തുടങ്ങി,
എന്റെ ഹോസ്റ്റൽ നമ്പറിലേക്ക് അച്ഛൻ പതിവായി വിളിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, വാർഡൻ അൽപ്പം കർശനക്കാരനായിരുന്നതിനാൽ കൂടുതൽ സമയം സംസാരിക്കാൻ അനുവദിച്ചിരുന്നില്ല.
അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു ദിവസം അപ്രതീക്ഷിതമായി അമ്മയും അച്ഛനും കൂടി എന്റെ കോളേജിൽ എത്തി. അവരെ കണ്ട് ഞാൻ ശരിക്കും ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു. തലേദിവസം ഫോണിൽ വിളിച്ചപ്പോൾ പോലും അവർ ഇങ്ങോട്ടുവരുന്നകാര്യമൊന്നും എന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഞാൻ ഓടിച്ചെന്നു അച്ഛനെയും അമ്മയെയും കെട്ടിപ്പിടിച്ചു, അമ്മ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് എന്റെ മുഖത്തോക്കെ ഉമ്മവച്ചു. ആ നിമിഷം എന്റെ ഹൃദയം തകർന്നുപോയി, എന്റെ അമ്മ എന്നെ എത്രത്തോളം സ്നേഹിക്കുന്നു എന്നെനിക്ക് മനസ്സിലായി. അന്ന് ഉച്ചയ്ക്കുശേഷം ഞാൻ കോളജിൽ നിന്ന് ലീവെടുത്ത് അവർക്കൊപ്പം പുറത്തുപോയി, ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് ഉച്ചഭക്ഷണം കഴിച്ചു. കുറച്ച് നേരം കറങ്ങിനടന്ന് വൈകുന്നേരമായപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ഹോസ്റ്റലിൽ തിരിച്ചെത്തി. അവിടെവച്ചു എന്നെ അതിശയിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അച്ഛൻ ബാഗിൽ നിന്ന് ഒരു പെട്ടി എടുത്തു., അത് ഒരു മൊബൈൽ ഫോണായിരുന്നു, എനിക്ക് തരാൻ വേണ്ടി അവർ കൊണ്ടുവന്നത്. അച്ഛൻ വർഡനോട് സംസാരിച്ച് എനിക്ക് ഹോസ്റ്റലിൽ മൊബൈൽ ഉപയോഗിക്കാനുളള അനുമതി വാങ്ങിത്തന്നു.