നാല് വീട്ടമ്മമാർ ഭാഗം 2

Nalu Veettammamaar Part 2 | Author : Neelima

[ Previous Part ]

 

---

 

കുറ്റബോധത്താലുള്ള അവളുടെ നടപ്പ് കണ്ട് എനിക്ക് വല്ലാത്ത വിഷമം തോന്നി, അടുക്കള വാതിലിൽ എത്തിയിട്ടവൾ എന്നെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി കണ്ണുകളിലെ ഈറൻ അടുക്കളയിലെ ലൈറ്റിന്റെ വെട്ടത്തിൽ തിളങ്ങി.

മുറിയുടെ വാതിലിൽ തന്നെ ചാരി ഞാൻ നിന്നു, അടുക്കളയിൽ അവൾ എന്തൊക്കെയോ ചെയ്യുന്നു, ഇടയ്ക്ക് കൈയിൽ നിന്നും പാത്രം താഴെ വീണുപൊട്ടി, എനിക്ക് അങ്ങോട്ട് ചെല്ലണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു, കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് അവൾ അടുക്കളയിൽ നിന്നും പുറത്ത് വന്നു, ഞാൻ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടും എന്നെ നോക്കാതെ അവരുടെ മുറിയിലേക്ക് പോയി.

രണ്ട് മിനിറ്റിനുള്ളിൽ തിരികെ വന്നു, വാതിലിൽ തന്നെ നിന്നിരുന്ന എന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖം ചാരി നിന്നിട്ട് പറഞ്ഞു “ഏട്ടൻ ഉണർന്നോന്നു നോക്കാൻ പോയതാ, മുഖവും കഴുകി”

ഞാനവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു “എന്നോട് ദേഷ്യം തോന്നുന്നുണ്ടോ”

അവൾ “ഇല്ലെന്ന് പറഞ്ഞാൽ കള്ളമാകും, ഇങ്ങനെയൊക്കെ സംഭവിക്കുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയില്ല, ഇവിടെ നിന്നും പോയപ്പോൾ ഇല്ലായിരുന്നു അടുക്കളയിൽ നിന്നപ്പോൾ ദേഷ്യം തോന്നി, ഒരു പ്ലേറ്റ് നിലത്തിട്ട് പൊട്ടിച്ചു, ദേഷ്യം കൊണ്ടാ നോക്കാതെ പോയത്, ഇവിടെയും വിഷമം ആയെന്ന് നിൽപ്പ് കണ്ടപ്പോൾ മനസ്സിലായി അതാ പെട്ടെന്ന് പോന്നത്”

ഞാനവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചുകൊണ്ട് “മോളെ”

“ഉം”

“ലവ് യു എ ലോട്ട് “

“ലവ് യു റ്റൂ”

മുഖം പിടിച്ചുയർത്തി ചുണ്ടിൽ ഉമ്മ കൊടുത്തു

അവൾ “പോകട്ടെ, ജോലി തീർന്നില്ല”

ഞാൻ “വിഷമിക്കല്ലേ കണ്ണാ” ഒരുമ്മ കൂടി ചുണ്ടിൽ കൊടുത്തിട്ട് ഞാൻ പിടി വിട്ടു, അവളും എന്റെ കവിളിൽ ഒരുമ്മ തന്നിട്ട് അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി, വാതിലിൽ എത്തി തിരിഞ്ഞുനോക്കി ചിരിച്ചു.

എന്റെ വിഷമവും അല്പം കുറഞ്ഞു, മനസ്സ് തണുത്തു തുടങ്ങി.

ഞാൻ കുളിച്ച് റെഡി ആയി ഒരു ചായ കൂടി ഇട്ട് കുടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ സുരേഷ് മകളെയും കൂട്ടി പോകാനിറങ്ങി പിന്നാലെ ബിന്ദുവും അവൾ അപ്പോഴും നൈറ്റി ആയിരുന്നു വേഷം, സാധാരണ ഓഫീസിൽ പോകാനായി ഡ്രസ്സ്‌ ചെയ്ത് അവർക്കൊപ്പം പിന്നാലെ വരുന്നതാണ്, ഇന്നെന്തു പറ്റി എന്ന് ചിന്തിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ ഭർത്താവിനെയും മകളെയും യാത്രയാക്കി അവൾ റൂമിൽ എന്റെയടുത്തു വന്നു, ഇടതു കൈകൊണ്ട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് ഞാൻ ചോദിച്ചു “എന്തേ ഈ വേഷത്തിൽ”

അവൾ “ഇന്ന് പോകുന്നില്ല”

കസേരയിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് അവളെ കെട്ടിപിടിച്ചു കൊണ്ട് “എന്തേ”

അവൾ “മൂഡില്ല പോകാൻ”

ഞാൻ “വിഷമം മാറിയില്ലേ”

അവൾ “കുറച്ച്, എന്നാലും ജോലി ചെയ്യാൻ പറ്റില്ല”

അവളെ ഒറ്റയ്ക്കാക്കി പോകുന്നത് ഔചിത്യമല്ല എന്നെനിക്കു തോന്നി, വിഷമിച്ച് എന്തെങ്കിലും കടുംകൈ ചെയ്യുമോ എന്നായി പേടി.

“എന്നാൽ ഞാനും പോകുന്നില്ല”

“അയ്യോ വേണ്ടാ, അരുണേട്ടൻ പൊയ്ക്കോളൂ, ഞാൻ കാരണം ഡ്യൂട്ടി കളയണ്ടാ”

നീയല്ലല്ലോ ഇതിനെല്ലാം കാരണം ഞാനല്ലേ”

അവൾ “ഞാൻ സമ്മതിച്ചിട്ടല്ലേ, എനിക്ക് വേണമെങ്കിൽ ഒഴിവാക്കാമായിരുന്നില്ലേ”

ഞാൻ “അത് വിട്ടേക്കു”

എന്റെ തോളിൽ മുഖം ചായ്ച്ചു അവൾ എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു, അവളുടെ നെറുകയിൽ മുഖം അമർത്തി ഞാനും, അത് ഒരു പുതിയ ആത്മ ബന്ധത്തിന്റെ ആലിംഗനമായിരുന്നു, അകലാൻ കഴിയാത്ത ഒരു ബന്ധത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു. മനസ്സൊന്നു തണുക്കുന്ന വരെ ഞങ്ങൾ അങ്ങനെ നിന്നു, ഒരു കാര്യം ഞാൻ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചു, ആ നീണ്ടുനിന്ന ആലിംഗനത്തിനിടയിൽ ഒരിക്കൽ പോലും എന്റെ കുട്ടൻ തല പൊക്കിയില്ല എന്റെ കൈകൾ അവളെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്നതല്ലാതെ ശരീരത്തിലെ ഒരു ഭാഗത്തേക്കും നീങ്ങിയില്ല, അത്രയും പവിത്രമായ സ്നേഹം.

മതിയാവോളം അവൾ അങ്ങനെ കിടക്കട്ടെ എന്ന് കരുതി, ഉള്ളൊന്ന് തണുക്കട്ടെ, ഇടയ്ക്ക് അവളിൽ നിന്നും ദീർഘനിശ്വാസങ്ങൾ ഉതിർന്നു, എല്ലാം ഒന്ന് കെട്ടടങ്ങുന്നപോലെ തോന്നി, മെല്ലെ തല ചരിച്ചു എന്റെ കാതിനു നേരെ മുഖം തിരിച്ച് “അരുണേട്ടാ…”