നാൻസി എന്ന വീട്ടമ്മ – 1
Nancy Enna Veettamma | Author : Jagan
[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]
നമ്മുടെ കേരളത്തിലെ ഒരു കൊച്ചു ഗ്രാമം. പമ്പാനദിയുടെ തീരത്തോട് ചേർന്നുള്ള ഒരു മനോഹരമായ വീട്. വീടിന്റെ പേര് ‘കൃപ’. ആ പേരുപോലെ തന്നെ ദൈവകൃപ നിറഞ്ഞ ഒരു കുടുംബമായിരുന്നു തോമസിന്റേതും നാൻസിയുടേതും.
തോമസിന് 55 വയസ്സ്. ഒരു സർക്കാർ സ്ഥാപനത്തിൽ നിന്ന് സീനിയർ ക്ലർക്കായി വിരമിച്ച ആളാണ്. നാൻസിക്ക് 50 വയസ്സ്. അവൾ ഒരു നല്ല വീട്ടമ്മയാണ്. ഇരുവരും ഇന്ന് തങ്ങളുടെ റിട്ടയർമെന്റ് ജീവിതം ഒന്നിച്ച് ആസ്വദിക്കുകയാണ്. അവർക്ക് രണ്ട് മക്കളുണ്ട്—ലിജോയും ലിസിയും. രണ്ടുപേരും വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് വിദേശത്ത് സെറ്റിൽഡ് ആണ്. മക്കൾ കൂടെയില്ലാത്തതിന്റെ ചെറിയൊരു വിഷമം ഉണ്ടെങ്കിലും, തോമസും നാൻസിയും പരസ്പരം താങ്ങും തണലുമായി ആ വീട്ടിൽ സന്തുഷ്ടരായി കഴിയുന്നു.
പുലർച്ചെ അഞ്ചര മണിയാകുമ്പോൾ നാൻസിയുടെ അലാറം അടിക്കും. പള്ളിയിലെ മണി ദൂരെ നിന്ന് കേൾക്കാം. നാൻസി എഴുന്നേറ്റ് ആദ്യം ചെയ്യുന്നത് കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് കുരിശ് വരച്ച് പ്രാർത്ഥിക്കുക എന്നതാണ്.
നാൻസിയെ കണ്ടാൽ ഇന്നും ഒരു മലയാള സിനിമയിലെ നായികയെപ്പോലെ തോന്നും. വെളുത്ത നിറം, നല്ല കറുത്ത മുടി, അല്പം തടിച്ച എന്നാൽ ഒതുങ്ങിയ പ്രകൃതം. ഈ പ്രായത്തിലും അവളുടെ മുഖത്തെ ഐശ്വര്യം മാറിയിട്ടില്ല. രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ അവൾ ധരിക്കുന്നത് നൈറ്റിയാണ്. വീട്ടിൽ നൈറ്റി ധരിക്കാനാണ് നാൻസിക്ക് ഇഷ്ടം, അത് നൽകുന്ന ഒരു ആശ്വാസം വലുതാണ്.
അടുക്കളയിൽ ചെന്ന് പാലും വെള്ളവും അടുപ്പത്ത് വെച്ച് കഴിഞ്ഞാൽ നാൻസി മെല്ലെ കിടപ്പറയിലേക്ക് വരും. തോമസ് അപ്പോഴും നല്ല കൂർക്കം വലിയിലാണ്.
“ഡാഡി… എഴുന്നേൽക്കുന്നില്ലേ? സമയം എത്രയായി എന്ന് നോക്കിയേ. പള്ളിയിൽ പോകണ്ടേ നമുക്ക്?” നാൻസി മെല്ലെ വിളിച്ചു.
തോമസ് ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു കിടന്നു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “നാൻസി, നീ പൊക്കോ… ഇന്നലെ ആ ‘ഖസാക്കിന്റെ ഇതിഹാസം’ ഒന്നുകൂടി വായിച്ച് തീർത്തപ്പോൾ നേരം പാതിരാത്രിയായി. എനിക്ക് അല്പം കൂടി ഉറങ്ങണം.”
നാൻസി ചിരിച്ചു. “ഈ മനുഷ്യന്റെ ഒരു വായന! പുസ്തകം തിന്നാണോ ജീവിക്കുന്നത്? എഴുന്നേൽക്ക് മാഷേ…”
ഒടുവിൽ തോമസ് എഴുന്നേറ്റു. ഒരു ശരാശരി മലയാളി ലക്ഷണങ്ങളുമുള്ള മനുഷ്യൻ. നരച്ചു തുടങ്ങിയ മുടി, ഇടത്തരം ശരീരം, കണ്ണട വെച്ചാൽ ഒരു ഗൗരവക്കാരൻ തോന്നും. പക്ഷേ ഉള്ളിൽ നല്ല തമാശക്കാരനാണ്.
നാൻസി പള്ളിയിൽ പോകാൻ തയ്യാറായി. പുറത്തു പോകുമ്പോൾ നാൻസി എപ്പോഴും കോട്ടൺ സാരിയാണ് ഉടുക്കുക. നല്ല ഭംഗിയായി ഞൊറിവുവെച്ച് ഉടുക്കുന്ന ആ സാരിയിൽ നാൻസിയെ കണ്ടാൽ ഏത് അയൽവാസിയും ഒന്ന് നോക്കിപ്പോകും. തോമസ് മുണ്ടും ഷർട്ടും ധരിച്ച് നാൻസിക്കൊപ്പം പള്ളിയിലേക്ക് നടന്നു.
തിരികെ വരുമ്പോൾ വഴിയിൽ വെച്ച് അയൽവാസി ചാക്കോച്ചനെ കണ്ടു.
“എന്താ തോമസേ, ഈ പ്രായത്തിലും നാൻസിയെ ഇങ്ങനെ കൂടെ കൊണ്ട് നടന്നില്ലെങ്കിൽ പറ്റില്ലെന്നാണോ?” ചാക്കോച്ചൻ തമാശയായി ചോദിച്ചു.
തോമസ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “അതല്ല ചാക്കോച്ചാ, ഇവൾ ഒറ്റയ്ക്ക് പോയാൽ വഴി തെറ്റിയാലോ എന്ന് പേടിച്ചാ ഞാൻ കൂടെ വരുന്നത്.”
നാൻസി തോമസിനെ ഒന്ന് പിച്ചിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “ഓ, വലിയ കാര്യമായിപ്പോയി! പള്ളിയിലേക്കുള്ള വഴി എനിക്ക് അറിയാം കേട്ടോ.”
അവരുടെ ആ സ്നേഹം ആ ഗ്രാമത്തിൽ എല്ലാവർക്കും അറിയാവുന്നതാണ്. യുവതലമുറയെപ്പോലെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചുള്ള സ്നേഹമല്ല, മറിച്ച് പരസ്പരം പരിഗണിക്കുന്ന, ആദരിക്കുന്ന ഒരു പഴയകാല പ്രണയം അവരിൽ ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നു.
വീട്ടിലെത്തിയാൽ നാൻസിക്ക് പിന്നെ തിരക്കാണ്. അവൾക്ക് പൂന്തോട്ടം വളർത്തുന്നത് വലിയ ഇഷ്ടമാണ്. റോസ ചെടികളും ഓർക്കിഡുകളും മുറ്റത്ത് നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു. നാൻസി ചെടികൾക്ക് വെള്ളമൊഴിക്കുമ്പോൾ അവരോട് സംസാരിക്കുന്നത് കാണാം.
“എന്റെ മക്കൾക്ക് ഇന്ന് ദാഹിക്കുന്നുണ്ടാവും അല്ലേ?” എന്ന് ചോദിച്ച് അവൾ വെള്ളമൊഴിക്കും.