അരുണ വനത്തിൻ്റെ രഹസ്യം
[ Vespar ]
അരുണവനം-ഗൂഗിൾ മാപ്പിൽ പോലും കൃത്യമായി അടയാളപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ലാത്ത, മലകൾക്കിടയിൽ ഒളിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ഒരു കാട്. ആ സ്ഥലത്തെക്കുറിച്ച് നാട്ടുകാർ പല കഥകളും പറയാറുണ്ടായിരുന്നു. ചിലർ അവിടെ വിചിത്രമായ വെളിച്ചങ്ങൾ കണ്ടതായി പറഞ്ഞു. ചിലർ രാത്രിയിൽ ആരോ പേരുവിളിക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടതായി പറഞ്ഞു.
പക്ഷേ ആരും ഉറപ്പായി ഒന്നും പറയില്ല. അത്തരം കഥകളൊന്നും അധികം വിശ്വസിക്കാത്ത ആളായിരുന്നു ആദിത്യൻ. ഫോട്ടോഗ്രാഫിയായിരുന്നു അവന്റെ ഹോബി. അപൂർവമായ സ്ഥലങ്ങൾ തേടി യാത്ര പോകുന്നത് അവന് വളരെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു.
അങ്ങനെയാണ് ഒരു ശനിയാഴ്ച രാവിലെ അവൻ അരുണവനത്തിലേക്ക് എത്തിയത്. കാട്ടിലേക്കുള്ള പഴയ മൺപാതയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ ചുറ്റും വലിയ മരങ്ങളും കനത്ത നിശബ്ദതയും മാത്രമായിരുന്നു. പക്ഷികളുടെ ശബ്ദം പോലും വളരെ കുറവ്. ക്യാമറ എടുത്ത് ചില ചിത്രങ്ങൾ പകർത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് മുന്നിൽ ആരോ നിൽക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടത്.
ഒരു പെൺകുട്ടി. ആദ്യം അവൻ വിചാരിച്ചത് നാട്ടുകാരിൽ ആരെങ്കിലും ആയിരിക്കുമെന്നാണ്. പക്ഷേ അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ അവൾ സാധാരണ ഒരാൾ അല്ലെന്ന് തോന്നി. അവൾക്ക് ഏകദേശം ഇരുപത്തിരണ്ടോ ഇരുപത്തിമൂന്നോ വയസ്സ് കാണും.
മുട്ടുവരെയെത്തുന്ന ഇരുണ്ട പച്ച നിറമുള്ള ട്രെക്കിംഗ് ജാക്കറ്റും കറുത്ത കാർഗോ പാന്റ്സും ആയിരുന്നു വേഷം. കാലിൽ ചെളി പിടിച്ച ട്രെക്കിംഗ് ഷൂസ്. തോളിൽ ഒരു ചെറിയ ബാക്ക്പാക്ക് തൂങ്ങിയിരുന്നു. നീണ്ട മുടി പോണിടെയിലായി കെട്ടിയിരുന്നു.
യാത്രയുടെ ക്ഷീണം കാരണം മുഖത്ത് അല്പം വിയർപ്പുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പ്രത്യേക ഉണർവ് ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്തോ അന്വേഷിച്ച് നടക്കുന്ന ഒരാളുടെ കണ്ണുകൾ. അവൾ കൈയിൽ പിടിച്ചിരുന്ന പഴയ ഒരു പേപ്പർ മാപ്പ് നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. “Excuse me…
” ആദിത്യൻ വിളിച്ചു. അവൾ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു. ഒരു നിമിഷം രണ്ടുപേരും പരസ്പരം നോക്കി. “ഓഹ്…
ആളുണ്ടായിരുന്നോ ഇവിടെ? ” അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. “അതേ ചോദ്യം എനിക്കും ചോദിക്കാനുണ്ടായിരുന്നു. ” അവൾ ചിരിച്ചു.
“ഞാൻ മീര. ” “ആദിത്യൻ. ” അൽപസമയം സംസാരിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഇരുവരും ഒരേ കാരണത്താലാണ് അവിടെ എത്തിയതെന്ന് മനസ്സിലായി. അരുണവനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പഴയ കഥകൾ.
വ്യത്യാസം എന്തെന്നാൽ, ആദിത്യൻ ഫോട്ടോകൾക്കായാണ് വന്നത്. മീര ചരിത്ര ഗവേഷണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചില വിവരങ്ങൾ അന്വേഷിക്കാനായിരുന്നു വന്നത്. “നിനക്ക് ഈ സ്ഥലത്തെ കുറിച്ച് എന്തെങ്കിലും അറിയാമോ? ” ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു.
മീര കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന മാപ്പ് അവന് കാണിച്ചു. “ഇത് നൂറ് വർഷം പഴക്കമുള്ള മാപ്പാണ്. ഇതിൽ ഈ കാട്ടിനുള്ളിൽ ഒരു പഴയ ഗ്രാമം അടയാളപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ” “ഗ്രാമമോ?
” “അതേ. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അതിന്റെ ഒരു രേഖ പോലും ഇല്ല. ” ആദിത്യൻ മാപ്പ് ശ്രദ്ധിച്ച് നോക്കി. സത്യമായും, മധ്യഭാഗത്ത് ചെറിയൊരു അടയാളം ഉണ്ടായിരുന്നു.
“ഇതായിരിക്കാം ഞാൻ അന്വേഷിക്കുന്നത്. ” “എനിക്കും തോന്നുന്നു. ” അൽപനേരം ഇരുവരും പരസ്പരം നോക്കി. ശേഷം മീര പറഞ്ഞു.
“സത്യം പറഞ്ഞാൽ ഒറ്റയ്ക്ക് പോകാൻ കുറച്ച് ബോറാണ്. കൂടെ വരണോ? ” “ഞാൻ അതേ കാര്യം ചോദിക്കാൻ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ” രണ്ടുപേരും ചിരിച്ചു.
അങ്ങനെ അവരുടെ യാത്ര തുടങ്ങി. കാട്ടിനുള്ളിലേക്ക് കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ നടക്കുമ്പോൾ മരങ്ങൾ കൂടുതൽ ഉയരമുള്ളതായി തോന്നി. സൂര്യപ്രകാശം പോലും നിലത്തേക്ക് പൂർണമായി എത്തുന്നില്ല. ഏകദേശം ഒരു മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മീര പെട്ടെന്ന് നിന്നു.
“ആദിത്യാ… ”
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ നേരിയ അമ്പരപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നു. “എന്താ? ” അവൾ മുന്നോട്ട് വിരൽ ചൂണ്ടി. മരങ്ങൾക്കിടയിൽ പകുതി മണ്ണിൽ മൂടപ്പെട്ട ഒരു കൽ സ്തംഭം.
അതിൽ വിചിത്രമായ ചില ചിഹ്നങ്ങൾ കൊത്തിയിരുന്നു. ആദിത്യൻ ക്യാമറ ഉയർത്തി. മീര പതുക്കെ പറഞ്ഞു. “ഇത് സാധാരണ ഒന്നല്ല…