മഴയും ട്രെയിനും പിന്നെ അവളും
തിരുവനന്തപുരത്ത് എൻ്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്തിൻ്റെ വിവാഹത്തിൽ പങ്കെടുക്കാനായിരുന്നു ആ യാത്ര.
വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് സ്റ്റേഷനിലെത്തിയപ്പോൾ, മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ട്രെയിൻ കൃത്യസമയത്ത് പുറപ്പെടാനിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഭാഗ്യത്തിന് ഇത്തവണ വൈകിയില്ല. ബാഗ് വെച്ച് സെക്കൻഡ് എ.സി. കമ്പാർട്ട്മെന്റിലെ എൻ്റെ ലോവർ ബെർത്തിൽ ഇരുന്ന് ഒന്ന് ശ്വാസം വിട്ടു. മഴയിൽ നനഞ്ഞ ദിവസത്തിൻ്റെ ക്ഷീണം ശരീരത്തിലുണ്ടായിരുന്നു.
ഫോൺ എടുത്ത് വെറുതെ സോഷ്യൽ മീഡിയ സ്ക്രോൾ ചെയ്യുന്നതിനിടയിലാണ് രേഷ്മിയുടെ സ്റ്റോറി ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടത്.
“തിരുവനന്തപുരം റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ”
ഒരു നിമിഷം ഞാൻ സ്ക്രീനിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്നു.
“ഇവളും ഇവിടെയാണോ?”
ഒട്ടും ആലോചിക്കാതെ ഞാൻ അവളെ വിളിച്ചു.
“ഹലോ…”
“രേഷ്മി… നീ സ്റ്റേഷനിലാണോ?”
“അതെ ചേട്ടാ…എറണാകുളത്തേക്കാണ്. ട്രെയിൻ കാത്തിരിക്കുകയാണ്.”
ഞാൻ ചിരിച്ചു.
“ട്രെയിൻ നമ്പർ ഒന്ന് നോക്കിയേ.”
അവൾ പറഞ്ഞ നമ്പർ കേട്ടതും എനിക്ക് ചിരി വന്നു.
“നീ എവിടെയാ?” അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“അതേ ട്രെയിനിൽ തന്നെയുണ്ട് ഞാൻ. B2 കോച്ച്.”
“എന്ത്?! സീരിയസായിട്ടാണോ?”
“അതെ. വേഗം കയറിക്കോ.”
കുറച്ച് മിനിറ്റുകൾക്കുള്ളിൽ ട്രെയിൻ പതിയെ സ്റ്റേഷനിൽ നിന്ന് നീങ്ങിത്തുടങ്ങി. രണ്ട് മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എൻ്റെ കോച്ചിൻ്റെ വാതിലിലൂടെ ഒരു പരിചിത മുഖം അകത്തേക്ക് വന്നു.
രേഷ്മി.
ഓഫീസിൽ എനിക്ക് ജൂനിയറായിരുന്ന അതേ രേഷ്മി.
മഴയിൽ നനഞ്ഞ മുടി വിരലുകൾ കൊണ്ട് ഒതുക്കിക്കൊണ്ട്, ഒരു ചെറിയ ട്രോളി ബാഗ് വലിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ നടന്നു വന്നു. എന്നെ കണ്ടതും മുഖത്ത് വിരിഞ്ഞ പുഞ്ചിരി കണ്ടപ്പോൾ, ആ ദിവസത്തെ ക്ഷീണം പകുതിയായി കുറഞ്ഞതുപോലെ തോന്നി.
“ചേട്ടാ… എന്തൊരു കോയിൻസിഡൻസ്!”
“എനിക്കും അതുതന്നെയാണ് തോന്നിയത്.”
അവളുടെ സീറ്റ് അതേ കോച്ചിലായിരുന്നെങ്കിലും കുറച്ച് അകലെയായിരുന്നു. ഭാഗ്യത്തിന് അവളുടെ അടുത്ത ബെർത്തിൽ യാത്ര ചെയ്തിരുന്ന ഒരു അങ്കിൾ, തൻ്റെ ഭാര്യയുടെ ബെർത്തിലേക്ക് മാറാൻ തയ്യാറായി. അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഒരേ ക്യൂബിക്കിളിൽ, നേർക്കുനേർ ഇരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.
ട്രെയിൻ നഗരം വിട്ട് ഇരുട്ടിലേക്ക് കയറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പുറത്ത് മഴ ഗ്ലാസിലൂടെ ഒഴുകി. കമ്പാർട്ട്മെന്റിനുള്ളിലെ മങ്ങിയ മഞ്ഞവെളിച്ചവും എ.സി.യുടെ തണുപ്പും ചേർന്ന് യാത്രയ്ക്ക് ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗി നൽകി.
ഓഫീസിലെ പഴയ വിശേഷങ്ങൾ പറഞ്ഞുകൊണ്ടാണ് സംഭാഷണം തുടങ്ങിയത്.ഞാൻ ഇൻഫോപാർക്കിലെ ജോലി വിട്ടതിനു ശേഷമുള്ള കാര്യങ്ങൾ അവൾ ചോദിച്ചു. അവളുടെ പുതിയ പ്രോജക്ട്, പഴയ ടീമിലെ ഗോസിപ്പുകൾ, എല്ലാവരുടെയും വിശേഷങ്ങൾ…
സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ സമയം പോയതറിഞ്ഞില്ല.
രേഷ്മി പഴയതുപോലെ തന്നെയായിരുന്നു. ഓപ്പൺ മൈൻഡഡ്. ബോൾഡ്. എന്ത് വിഷയത്തെക്കുറിച്ചും മടിയില്ലാതെ സംസാരിക്കുന്ന സ്വഭാവം.
ഓഫീസിൽ ഒരുമിച്ച് ജോലി ചെയ്തിരുന്ന കാലത്ത് തന്നെ പലപ്പോഴും റിലേഷൻഷിപ്പുകളെക്കുറിച്ചും ഡേറ്റിങ്ങിനെക്കുറിച്ചും സെക്സിനെക്കുറിച്ചുമൊക്കെ മണിക്കൂറുകളോളം സംസാരിച്ചിട്ടുള്ളവരാണ് ഞങ്ങൾ. അതുകൊണ്ട് പരസ്പരം ഒരു അസ്വസ്ഥതയും തോന്നിയിരുന്നില്ല.
കുറച്ചുസമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ട്രെയിനിലൂടെ ഡിന്നർ വിൽക്കുന്ന വെണ്ടർമാർ എത്തി.
“ഡിന്നർ… ഡിന്നർ…”
ഞാൻ ഒരു വെജ് മീൽസ് പാക്കറ്റ് വാങ്ങി. രേഷ്മി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തൻ്റെ ബാഗ് തുറന്ന് വീട്ടിൽ നിന്ന് പൊതിഞ്ഞുകൊണ്ടുവന്ന ഡിന്നർ പുറത്തെടുത്തു.
“ഞാൻ വീട്ടിൽ നിന്ന് കൊണ്ടുവന്നതാണ്,” അവൾ പറഞ്ഞു.
“അപ്പോൾ എനിക്ക് വാങ്ങേണ്ടിയിരുന്നില്ലല്ലോ,” ഞാൻ തമാശയായി പറഞ്ഞു.
“അതൊന്നും സാരമില്ല. ട്രെയിൻ യാത്രയിൽ രണ്ടും കഴിക്കാമല്ലോ,” അവൾ ചിരിച്ചു.
ഞങ്ങൾ നേർക്കുനേർ ഇരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. ഇടയ്ക്കിടെ ഓരോ വിഭവത്തെക്കുറിച്ചും കളിയാക്കിയും ഓഫീസിലെ പഴയ വിശേഷങ്ങൾ പറഞ്ഞും സമയം കടന്നുപോയി.