തുണ്ട് കഥകള് – അളിയന്റെ മരുമകള്
വയസ്സുകാലത്ത് ഭാഗ്യം ഇങ്ങനെ ഒരു രൂപത്തില് വരുമെന്ന് ഞാന് സ്വപ്നേപി കരുതിയതല്ല. എന്റെ നല്ല പ്രായത്തില് വെളുത്തു വിളഞ്ഞ ചരക്കുകളെ ഒരുപാട് മോഹിച്ചു ദാഹിച്ചു നടന്നിരുന്നു എങ്കിലും ഒരെണ്ണത്തിനെയും ഉപ്പുനോക്കാന് ഉള്ള യോഗം പോലും കിട്ടിയില്ല എന്നത് വളരെ ദുഖകരമായ ഒരു സത്യമാണ്. പേര് പറഞ്ഞില്ല, ഞാന് തൊമ്മി; ഇപ്പോള് അറുപത് വയസുണ്ട്. പ്രായം ഇത്രയുണ്ട് എങ്കിലും എന്നെ കണ്ടാല് അത്ര പ്രായം ഒന്നും തോന്നിക്കില്ല. വലിയ ഗ്ലാമര് ഒന്നുമില്ല എങ്കിലും നല്ല ആരോഗ്യമുള്ള ഒരു ശരീരം എനിക്കുണ്ട്. മരം വെട്ടും കൃഷിപ്പണിയും ഒക്കെയായി ജീവിക്കുന്നതിനാല് എന്റെ ശരീരം നല്ല ഉറച്ചതാണ്. മക്കളെ രണ്ടുപേരെയും ഒരുമാതിരി പഠിപ്പിച്ച് പുറത്തയച്ചു. രണ്ടും പെണ്ണ് കെട്ടി ഭാര്യമാരും കുട്ടികളും ഒക്കെയായി പുറത്താണ്.
ഞങ്ങള് സാധാരണക്കാര് ആയതിനാല്, പണക്കാരായ ബന്ധുക്കള് ഞങ്ങളെ അല്പ്പം പുച്ഛത്തോടെ ആണ് കണ്ടിരുന്നത്. അവരുടെയൊക്കെ വീടുകളില് ഞാന് പോകുമായിരുന്നു എങ്കിലും ഞങ്ങളെ അവര്ക്ക് തുല്യരായി ആരും കണ്ടിരുന്നില്ല. ഞങ്ങളുടെ എല്ലാ ബന്ധുക്കളിലും വച്ച് ഞങ്ങള് ആയിരുന്നു സാമ്പത്തികമായി ഏറ്റവും പിന്നില്. എന്റെ ഭാര്യയുടെ ആങ്ങള അവറാനും ഒരു കോടീശ്വരന് ആണ്. ഇഷ്ടം പോലെ പണം. അവനും എന്നെപ്പോലെ രണ്ട് ആണ്മക്കള് ആണ് ഉള്ളത്. മൂത്തവന് അമേരിക്കയിലും ഇളയവന് സൌദിയിലും കുടുംബമായി താമസിക്കുന്നു. അവറാന്റെ ഭാര്യ അടുത്തിടെയാണ് മരിച്ചത്. രണ്ടും മഹാ ജാഡ ടീമുകള് ആയിരുന്നു. ഞങ്ങളെ എപ്പോള് കണ്ടാലും മക്കളുടെ മാഹാത്മ്യവും, അവര് പുതുതായി വാങ്ങിയ വീട്, വണ്ടി മുതലായ കാര്യങ്ങളും ആകും അവര്ക്ക് പറയാന് ഉണ്ടാകുക. വടക്കേ ഇന്ത്യയില് ചെറിയ ശമ്പളത്തിന് ജോലി ചെയ്യുന്ന എന്റെ മക്കള്ക്ക് സ്വപ്നം കാണാന് പോലും പറ്റാത്ത കാര്യങ്ങളാണ് അവയൊക്കെ എന്ന് രണ്ടാള്ക്കും അറിയാമെങ്കിലും അവറാന് ഇങ്ങനെ ചോദിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു:
“നിന്റെ മക്കള് അവിടെ വീടൊന്നും വാങ്ങിയില്ലേടാ തൊമ്മീ..?”
“ഓ..ചെറിയ ജോലി ചെയ്യുന്ന അവരെക്കൊണ്ട് അതുവല്ലതും പറ്റുമോ?.അ..അല്യോ തൊമ്മിച്ചായാ..” അവറാന്റെ ഭാര്യയുടെ കമന്റ് ആണ്.
ഇങ്ങനെ കാണുമ്പോഴൊക്കെയുള്ള അവരുടെ പൊങ്ങച്ചം പറച്ചില് അലോസരം ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു എങ്കിലും ഞാന് അതിന്റെ അലോഹ്യം ഒന്നും അവരോടു കാണിച്ചിരുന്നില്ല. അവറാന്റെ ഭാര്യ കുറെ നാള് രോഗിയായി കിടന്നിട്ടാണ് മരിച്ചത്. ആ കിടപ്പില് മാത്രം അവര് പൊങ്ങച്ചം പറച്ചില് ഒഴിവാക്കിയിരുന്നു. ജീവിതത്തില് ആദ്യമായി അവരുടെ അഹങ്കാരം മാറി എന്നെനിക്ക് തോന്നിയത് അപ്പോള് മാത്രമാണ്. അവറാന് പക്ഷെ അപ്പോഴും പഴയപടി തന്നെ ആയിരുന്നു. ഭാര്യ മരിച്ച് ഏറെ താമസിയാതെ അവറാനും കിടപ്പിലായി. പരസഹായം കൂടാതെ എഴുന്നേല്ക്കാനോ ജോലി ചെയ്യാനോ ഒന്നും പറ്റാത്ത ഒരു സ്ഥിതിയില് എത്തിയപ്പോള് അവനെ നോക്കാനായി മക്കള് ഹോം നെഴ്സുമാരെ വച്ചു. പക്ഷെ കിടപ്പിലാണ് എങ്കിലും സ്വത്തും പണവും ഒക്കെ അവറാന് മുഖ്യമായിരുന്നു. വന്നു നിന്ന പെണ്ണുങ്ങളില് പലരുമായും അവന് അതുമിതും പറഞ്ഞ് ഉടക്കി. അവരൊക്കെ അവനെ ഇട്ടിട്ടു പോകുകയും ചെയ്തു.
അവന്റെ സ്വഭാവം കാരണം ആരും നില്ക്കാതായതോടെ മക്കള് രണ്ടുപേരും എന്റെ ഭാര്യയ്ക്ക് ഫോണ് ചെയ്ത് ഇനി എന്ത് ചെയ്യും എന്ന് ചോദിച്ചു. അവള് പറഞ്ഞു നിങ്ങളില് ആരെങ്കിലും വന്നു നില്ക്ക്; പുള്ളിക്കാരന് പുറം പാര്ട്ടികളെ ആരെയും സംശയം കാരണം ആ വലിയ വീട്ടില് നിര്ത്തില്ല. അപ്പോള് ഞങ്ങളോട് അവിടെ ചെന്ന് നില്ക്കാമോ എന്നവര് ചോദിച്ചപ്പോള് വീട് വിട്ടിട്ടു മാറി നില്ക്കാന് പറ്റില്ല; ഇടയ്ക്കിടെ വേണമെങ്കില് ചെന്ന് കാര്യങ്ങള് നോക്കാം എന്നവള് പറഞ്ഞു.
“നിങ്ങള്ക്ക് അങ്ങോട്ട് പോയി നിന്നൂടെ..മാസം പത്തു പതിനയ്യായിരം രൂപ അവര് തരും” ഫോണ് വച്ച ശേഷം ഭാര്യ എന്നോട് ചോദിച്ചു.