ജോണിൻ്റെ കയ്യിൽ നിന്നും ഫോൺ വാങ്ങി കാതറിൻ ടൈപ്പ് ചെയ്തു..
Raj Catherine here…
ആ പേര് കണ്ടതും രാജേഷ് അറിയാതെ ഒന്ന് നിവർന്നിരുന്നു…
catherine:-
നീ പറഞ്ഞത് ഞാൻ കണ്ടു… കൊള്ളാല്ലോ….
Catherine:- നീ പറഞ്ഞത് സത്യമെങ്കിൽ നീ തെളിയിക്ക്….
രാജേഷ് കുറച്ചു നേരം സ്ക്രീനിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്നു.
പിന്നെ ടൈപ്പ് ചെയ്തു.
Rajesh:- തീർച്ചയായും അതിനു ആദ്യം നീ എവിടെയാണെന്ന് പറയൂ…
Catherine:- ജോണിന്റെ കാർഡ് നിന്റെ കയ്യിലുണ്ടല്ലോ. ഞങ്ങളെ കണ്ടെത്ത്.
Rajesh:- അതിന് സമയം എടുക്കും.
Catherine:- ഒരുപക്ഷേ അതാണ് നിന്റെ പ്രശ്നം. നീ ഒരുപാട് ആലോചിക്കുന്നു.
രാജേഷിന്റെ മുഖം മുറുകി.
അവൻ ഒട്ടും ആലോചിക്കാതെ ടൈപ്പ് ചെയ്തു.
Rajesh:- അല്ലെങ്കിൽ പറയാൻ നിനക്ക് പേടിയാണോ…?
കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ മറുപടി വന്നില്ല.
പിന്നെ ഒരു വരി തെളിഞ്ഞു.
Catherine:- പേടിയോ…? എനിക്കോ…
Rajesh:- എങ്കിൽ നീ എവിടെയാണെന്ന് പറയൂ.
കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ മറുപടി വന്നില്ല.
Catherine:- നിനക്ക് നല്ല തിടുക്കമാണല്ലോ.
Rajesh:- പാതിവഴിയിൽ നിർത്തിയ വെല്ലുവിളികൾ എനിക്ക് ഇഷ്ടമല്ല.
കുറച്ചു സമയത്തേക്ക് റിപ്ലേ ഒന്നും വന്നില്ല
Rajesh:- നീ എവിടെയാണെന്ന് പറയൂ.
Catherine is typing…
Catherine:- എന്തിന്…?
Catherine:- എല്ലാം ഞാൻ തന്നെ എളുപ്പമാക്കി തരണോ?
രാജേഷ് ഒട്ടും ആലോചിച്ചില്ല.
Rajesh-അല്ലെങ്കിൽ നീ തോറ്റുപോകുന്ന പേടിയാണോ?
സ്ക്രീൻ കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ നിശബ്ദമായി.
പിന്നെ ഒരു മറുപടി വന്നു.
Catherine:- നിനക്ക് ശരിക്കും ഒരു ഉത്തരം വേണം, അല്ലേ?
Rajesh:- അതെ.
അൽപ്പം കഴിഞ്ഞ് അവളുടെ അവസാന മെസ്സേജ് തെളിഞ്ഞു.
Catherine:- ബ്ലൂ വേവ് റിസോർട്ട്….
രാജേഷ് ഒരു നിമിഷം അനങ്ങാതെ ഇരുന്നു.
അവൻ ഉടനെ ടൈപ്പ് ചെയ്തു.
രാജേഷ്:- ബ്ലൂ വേവ് റിസോർട്ടിലോ…?
മറുപടി വരാൻ അധിക സമയം എടുത്തില്ല.
Catherine:- അതേ നിങ്ങടെ അതേ റിസോർട്ട്. Tower 3 3rd floor C305
രാജേഷിന്റെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു.
ഒരു കാര്യം അവന് മനസ്സിലായില്ല അവൻ ഒട്ടും ആലോചിക്കാതെ ടൈപ്പ് ചെയ്തു.
Raj:- ഞാൻ ഈ ഹോട്ടലിലാണ് എന്ന് നിനക്കെങ്ങനെ അറിയാം?
കുറച്ചു നേരം സ്ക്രീനിൽ…
Catherine is typing…
പിന്നെ അവളുടെ മറുപടി വന്നു.
Catherine:- ഞാൻ നിന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല എന്ന് ഒരിക്കലും പറഞ്ഞിട്ടില്ല, രാജ്….
രാജേഷിന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് ഒന്ന് കൂടി.
അവൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
Raj:- നിങ്ങൾ ഞങ്ങളെ ശ്രദ്ധിക്കുകയായിരുന്നോ?
ഇത്തവണ മറുപടി വന്നത് വളരെ ചെറുതായിരുന്നു.
Catherine:- ഒരുചിലപ്പോൾ ആയിരിക്കാം.
അറിയാതെ അവന്റെ മനസ്സിലേക്ക് മറ്റൊരു കാര്യം വന്നു.
ക്ലബ്ബിൽ വെച്ച് Catherine തന്നെ നോക്കിയിരുന്നത്…
ഡാൻസ് ചെയ്യുമ്പോൾ അവൾ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ…
പട്ടായയിൽ വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടിയത്…
ഇപ്പോൾ ഇതാ അതേ റിസോർട്ട്…
ഇതൊക്കെ വെറും യാദൃശ്ചികമാണോ…?
രാജേഷ് വീണ്ടും chat തുറന്നു.
Catherine offline ആയിരുന്നു.
അവൻ ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു.
“അല്ല…”
“ഇത് വെറും യാദൃശ്ചികമല്ല…”
അവൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.
“എന്നെ ശ്രദ്ധിക്കാതിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ ഇവിടെ ഉണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് എങ്ങനെ അറിയാം…?”
അപ്പോ അവർ നമ്മളെ പിന്തുടരുകയായിരുന്നു… അവന്റെ ഉള്ളിലെ വാശി വീണ്ടും ഇരട്ടിയായി.
ഒരു കാര്യം മാത്രം അവൻ വിശ്വസിച്ചു.
Catherine തന്നെ വെല്ലുവിളിക്കുകയാണ്.
അവന്റെ ചുണ്ടിൽ അറിയാതെ ഒരു ചെറിയ ചിരി വന്നു.
കാരണം…
ആ നിമിഷം അവന്റെ മനസ്സിൽ യുക്തിയേക്കാൾ കൂടുതൽ സംസാരിച്ചത് അവന്റെ വാശിയും പൗരുഷവും ആയിരുന്നു.
“ശരി…”
അവൻ ഫോൺ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
“ഇപ്പൊൾ നിനക്ക് എന്താണ് വേണ്ടതെന്ന് എനിക്കറിയാം, Catherine…”
“…പക്ഷേ ഈ കളി തുടങ്ങിയത് നീയാണെങ്കിൽ, അവസാനിപ്പിക്കുന്നത് ഞാനായിരിക്കും.”
അപ്പോഴും ഒരു കനത്ത ചിന്ത അവന്റെ ഉള്ളിൽ കനലായി അവശേഷിച്ചു.ജോണിനെ പോലെ ഒരു ആജാനബാഹു അവൻ്റെ ആനക്കുണ്ണ കയറ്റി പരുവപ്പെട്ട, അവളുടെ പൂറ്റിൽ താൻ ഇനി എങ്ങനെ വിളയാടി ജയിക്കും? ഇത്രയും വെല്ലുവിളിച്ചിട്ട് തോറ്റാൽ നാണക്കേട് ആണ് അവരുടെ മുന്നിലും പിന്നെ ജീവിതകാലം മുഴുവനും അഞ്ജലിയുടെ മുന്നിലും….എന്തായാലും ജോണിനെ കണ്ടിട്ട് കളിയുടെ കാര്യത്തിൽ അവൻ പിന്നോട്ട് ആണെന്ന് തോന്നുന്നില്ല അപ്പൊ കര്യങ്ങൾ അത്ര ഈസി ആയിരിക്കില്ല… രാജേഷ് ഉറപ്പിച്ചു….. അല്പം മുൻപ് വരെ കാതറിനെ കളിക്കുന്നത് ഒരുസ്വപ്നമായിരുന്നു എങ്കിൽ ഇപ്പൊ അത് വാശിയും പോരാട്ടവുമായിരുന്നു….