എനിക്ക് കൂട്ടായിട്ട് ഒരു പുതിയ ‘പെറ്റ്’ (Pet) ഉണ്ട്. നല്ല വിശ്വസ്തനായ ഒരു പട്ടി.”
“പട്ടിയോ? നീ എപ്പോഴാ പട്ടി വാങ്ങിയത്?” അയാൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
“അതൊക്കെ ഉണ്ട്… ഇവൻ സ്പെഷ്യലാണ്. ഞാൻ പറയുന്നത് എല്ലാം ഇവൻ കേൾക്കും.” മേഡം പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ മെല്ലെ ഒന്ന് കുരയ്ക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചെങ്കിലും മേഡത്തിന്റെ ആജ്ഞ ഓർത്ത് മിണ്ടാതിരുന്നു.
ഫോൺ കോൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മേഡം എന്നെ
അഭിനന്ദിച്ചു. “മിടുക്കൻ! നീ ശരിക്കും എന്നെ സഹായിച്ചു. ഇനി നിനക്ക് ഒരു പണി തരാം.
ഇന്ന് വൈകുന്നേരം എന്റെ മകൾ ബോർഡിംഗ് സ്കൂളിൽ നിന്ന് വിളിക്കും. അവളോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ നീ എന്റെ കാൽനഖങ്ങൾ വൃത്തിയാക്കണം.”
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. എന്റെ ഓരോ നിമിഷവും മായ മേഡത്തിന്റെ ആജ്ഞകൾക്കായി കാത്തിരുന്നു. കോളേജിൽ പോകാനോ കൂട്ടുകാരെ കാണാനോ എനിക്ക് ഒട്ടും താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു.
എന്റെ ലോകം ആ വീടിന്റെ തറയും, കഴുത്തിലെ ചങ്ങലയും, മായ മേഡത്തിന്റെ സുന്ദരമായ പാദങ്ങളും മാത്രമായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം രാത്രി മേഡം ചോദിച്ചു, “ജിഷ്ണു, നിനക്ക് എന്നെങ്കിലും നിന്റെ പഴയ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുപോകണം എന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ?”
ഞാൻ മേഡത്തിന്റെ കാലുകളിൽ ചുംബിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “ഒരിക്കലുമില്ല മേഡം. ഈ അടിമത്തമാണ് എന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം. നിങ്ങളുടെ കാൽക്കീഴിൽ ഒരു പട്ടിയായി ജീവിക്കാനാണ് എനിക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടം.”
മായ മേഡം എന്റെ കഴുത്തിലെ ചങ്ങലയിൽ പിടിച്ച് എന്നെ അടുത്തേക്ക് വലിച്ചു. “എങ്കിൽ ശരി, ഇനി മുതൽ നീ എന്റെ അടിമ മാത്രമല്ല, എന്റെ ജീവനുള്ള ഒരു കളിപ്പാട്ടം കൂടിയാണ്.”
മേഡത്തിന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ ഹൃദയം സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. ഈ കഥ എവിടെ അവസാനിക്കുമെന്ന് എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു, പക്ഷേ ആ യാത്ര മായ മേഡത്തിന്റെ പാദങ്ങളിൽ തന്നെയാകണമെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.മായ മേഡത്തിന്റെ മകൾ അക്ഷര വീട്ടിലെത്തിയതോടെ അന്തരീക്ഷം പാടേ മാറി.
അക്ഷരയ്ക്ക് മുന്നിൽ ഞാൻ പഴയ ജിഷ്ണുവിനെപ്പോലെ പെരുമാറാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, എന്റെ ഉള്ളിലെ ‘അടിമ’ ഇടയ്ക്കിടെ പുറത്തു വരാൻ വെമ്പി നിന്നു. മേഡം സോഫയിലിരിക്കുമ്പോൾ അറിയാതെ അവരുടെ പാദങ്ങളിലേക്ക് എന്റെ കണ്ണുകൾ പോകുന്നത് ഞാൻ നിയന്ത്രിക്കാൻ പാടുപെട്ടു.
അന്ന് വൈകുന്നേരം അക്ഷര തന്റെ മുറിയിലായിരുന്നപ്പോൾ മേഡം എന്നെ അടുക്കളയിലേക്ക് വിളിച്ചു.
“ഡോഗീ… ഇന്ന് നീ നന്നായി അഭിനയിക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ നിന്റെ കണ്ണുകൾ ചതിക്കുന്നുണ്ട്. നീ എന്റെ പാദങ്ങളിലേക്ക് നോക്കുന്നത് അക്ഷര കണ്ടാൽ എല്ലാം കുളമാകും. ശ്രദ്ധിക്കണം.”
“ക്ഷമിക്കണം മേഡം, എന്റെ സ്വഭാവം അറിയാതെ മാറിപ്പോകുന്നു,” ഞാൻ തല താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു.
“അതിന് പരിഹാരമുണ്ട്,” മേഡം ഒരു തന്ത്രപൂർവ്വം ചിരിച്ചു. “അക്ഷര ഉറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞാൽ നീ
വരാന്തയിൽ ആ ചങ്ങലയിൽ തന്നെ കഴിയണം. അപ്പോൾ നിനക്ക് നിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്ഥാനം ഓർമ്മ വരും.
പകൽ സമയം മാത്രം നീ ജിഷ്ണുവായി മാറുക.”
അന്ന് രാത്രി വീട് നിശബ്ദമായപ്പോൾ മേഡം എന്നെ വരാന്തയിലേക്ക് നയിച്ചു. എന്റെ കഴുത്തിൽ ആ ബെൽറ്റ് വീണ്ടും മുറുകി.
“ഇന്ന് രാത്രി കുരയ്ക്കരുത്. അക്ഷര ഉണരും. നീ വെറുതെ ഇവിടെ മുട്ടുകുത്തി കാവൽ നിൽക്കുക. രാവിലെ അക്ഷര ഉണരുന്നതിന് മുമ്പ് ഞാൻ നിന്നെ അഴിച്ചുവിടും.”
മഴയുടെ നേർത്ത തണുപ്പിൽ, ചങ്ങലയുടെ ശബ്ദം പോലും പുറത്തുകേൾപ്പിക്കാതെ ഞാൻ അവിടെ ഇരുന്നു. എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വല്ലാത്ത സംഘർഷമായിരുന്നു. അക്ഷരയോട് സത്യം പറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല, കാരണം ഈ അടിമത്തം ഞാൻ അത്രമേൽ ആസ്വദിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ അക്ഷര ഉമ്മറത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ ഞാൻ അവിടെ ചെടികൾക്ക് വെള്ളമൊഴിക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു. “ജിഷ്ണു ഏട്ടാ, എന്താ ഇത്ര നേരത്തെ എഴുന്നേറ്റത്?” അവൾ ചോദിച്ചു.
ഞാൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “അതൊക്കെ ശീലമായി അക്ഷര.”
പക്ഷേ അക്ഷരയുടെ കണ്ണുകൾ തറയിൽ കിടന്ന ഒരു വസ്തുവിൽ ഉടക്കി. ഇന്നലെ രാത്രി മേഡം അഴിച്ചുമാറ്റിയപ്പോൾ അറിയാതെ അവിടെ വീണുപോയ ചങ്ങലയായിരുന്നു അത്.